ตอนที่ 6 ใหญ่มหึมา 60

ตอนที่ 6 ใหญ่มหึมาไซส์ 6.0

“ อืม ดีมากหลังจากนี้ก็ตั้งใจทำงานล่ะ เธอเป็นหนี้ฉันเกือบ 4 ปี ขยันๆทำงานเข้าแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หมด ที่สำคัญถ้าฉันต้องการจะใช้อะไรเธอนอกเวลาฉันก็จะเรียกและจะหักออกไปเธอจะได้เหลือหนี้น้อยลง “

“ โอเคค่ะงั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ “

ฟังที่ผู้เป็นเจ้านายพูดจบก็ขอตัวทันที ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้เขาจะใช้ให้ทำอะไรนอกเหนือจากงานหรือว่าต่างๆนานา เธอคิดว่าดีเหมือนกันจะได้ใช้หนี้ให้หมดเร็วๆ ไม่แน่เธออาจจะปลดหนี้ก่อนที่จะถึงระยะเวลา 4 ปีก็เป็นได้

แต่หารู้ไม่ว่าประโยคที่เธอพูดมันทำให้คนตัวโตรู้สึกชอบใจ เพราะเขาไม่ได้ใช้งานเธอในแบบที่ควรจะเป็น เอาไว้รอให้ถึงเวลาเมื่อไหร่รับรองได้เลยว่าเธอได้ทำงานนอกเหนือเวลาอย่างแน่นอน แค่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยว่างเพราะเอาเวลาไปทำธุระส่วนตัวให้กับเพื่อนชายก็เท่านั้นเอง

“ เดี๋ยวสิ “

โอ๊ยอะไรนักหนาเนี่ยอีตาบ้าขยันเรียกอยู่ได้ตกลงจะให้ฉันออกไปทำงานไหมเนี่ย เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่าให้ขยันๆทำงานแต่นี่อะไรยังไม่ทันก้าวขาออกไปไหนก็เรียกซะแล้ว ป่านนี้คนข้างนอกเขาไม่นินทาฉันกันใหญ่แล้วหรอว่า มาวันแรกก็ประจบประแจงเจ้านาย

“ คะ “

“ เธอชื่ออะไรนะ ฉันยังไม่รู้จักชื่อของลูกหนี้ตัวเองเลยจะได้ใส่ไว้ถูก “

“ อ๋อค่ะ ชื่อกระเพราค่ะเรียกสั้นๆว่าเพาก็ได้ “

ประโยคที่คนตัวเล็กพูดมันทำให้คนตัวโตถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ สายตาคู่คมจ้องมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ( อีกแล้ว ) ไม่อาจคาดเดาได้ว่าคนๆนี้กำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนที่รอยยิ้มร้ายจะผุดขึ้นมาตรงมุมปาก

“ หรอ ชื่อแปลกดีนะ กระเพรา….. น่าจะอร่อย ฉันก็ชอบกินกะเพราเหมือนกัน เอาไว้ฉันว่างเมื่อไหร่เธอมาให้ฉันกินด้วยนะ “

พูดจบก็ยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีมีความสุขแต่คนที่ไม่ตลกและไม่ได้รู้สึกอะไรกับกลายเป็นเด็กสาวที่ยืนงงงวย เพราะเธอไม่รู้เลยว่าประโยคของผู้เป็นเจ้านายหมายถึงอะไรกันแน่ เขาชอบกินกะเพราแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอก็แค่บังเอิญชื่อกระเพราเหมือนๆกันแค่นั้นเอง

ห๊ะ ชอบกินกระเพรางั้นหรอแล้วมันไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ เขาชอบกินกระเพราแล้วมันเกี่ยวอะไรกับชื่อของฉัน แล้วไอ้ประโยคเมื่อกี้ที่พูดคืออะไร ‘ เอาไว้มาให้เขากินด้วย ’ หมายถึงให้ฉันเอากระเพรามาเสิร์ฟแบบนี้หรอ

คนตัวเล็กยืนงงแบบคนไม่เข้าใจเพราะเธอไม่รู้ว่าประโยคของผู้เป็นเจ้านายหมายถึงอะไรกันแน่ แต่ก็นั่นแหละเธอไม่ได้สนใจอะไรมากมายเขาพูดไปก็เพราะว่าคงจะหิวข้าวและคงจะชอบเมนูนี้ เธอก็แค่บังเอิญมาชื่อเหมือนกันแค่นั้นเอง ก่อนที่จะขอตัวออกไปเพราะเธอรู้สึกว่าบรรยากาศที่นี่มันดูหนาวๆเย็นๆแปลกๆ

“ อะ อ๋อ ค่ะ งั้นหนูขอตัวนะคะ เอาไว้ถ้าเฮียอยากกินก็บอกได้เลย” 

“ 555555 ดี “

จบประโยคร่างอรชรก็ทำการสาวเท้าออกไปจากตรงนี้ทันที ทิ้งให้ซันเดย์ผู้เป็นเจ้านายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรวันนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีมากเหลือเกิน และคอยดูเถอะว่าหลังจากนี้เขาจะกินกระเพราทุกวันเลย แค่ช่วงนี้ต้องรอให้เคลียร์ธุระของเพื่อนชายอย่างรพีให้เสร็จก่อนก็เท่านั้นเอง

—----------------

“ แกหายไปไหนมาตั้งนานยัยเพา ฉันมองหาแกตั้งหลายรอบก็ไม่เห็นจะเจอ “

เมื่อลงมาจากชั้น VVIP คนตัวเล็กก็เจอเข้ากับเพื่อนสาวที่กำลังชะเง้อชะแง้มองเธออยู่พอดี เพราะหลังจากที่เธอทำงานไปได้เกือบชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนของเธอจะมาสักที

ไหนตอนแรกบอกว่าเอาอาหารและเครื่องดื่มไปเสริ์ฟให้แขกบนชั้น VVIP แต่จนแล้วจนรอดเพื่อนของเธอก็ไม่กลับมา มันจึงทำให้ตัวเธอรู้สึกเป็นห่วงมากเหลือเกิน อยากจะเดินเข้าไปดูแต่ด้วยความที่เป็นเด็กใหม่ก็เลยไม่กล้า

เพลงขวัญและกะเพราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยม หลังจากเรียนจบก็ได้เข้าศึกษาในที่เดียวกันและแผนกเดียวกัน ก่อนที่จะจูงมือกันมาสมัครงานอยู่ที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน และยังถือว่าโชคดีที่ทั้งสองได้เข้าทำงานในที่เดียวกัน

เพราะผู้จัดการเขารับทั้งสองคนเนื่องด้วยมีใบหน้าที่สะสวยน่ารักจิ้มลิ้ม มันจึงเหมาะแก่การเป็นเด็กเสิร์ฟเรียกแขก แต่หารู้ไม่ว่าทั้งหมดทั้งมวลมันเป็นฝีมือของผู้เป็นเจ้านายหรือเป็นเจ้าหนี้ของกะเพรานั่นเอง

เขาต้องการจะรับร่างอรชรเข้ามาทำงานแต่ติดตรงที่ว่าเธอมีเพื่อนมาด้วย มันจึงทำให้เขารับเด็กทั้งสองคนเข้ามาโดยที่ไม่ได้ติดอะไร ดีซะอีกที่จะได้มาช่วยกันทำงานที่ผับของเขา

เพราะที่นี่ถือว่าหน้าตาเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเด็กนั่งดริ้งก็ตาม เป็นแค่เด็กเสิร์ฟก็ถือว่าเรียกแขกได้พอสมควร

“ เกิดเหตุนิดหน่อยอ่ะแกเอาไว้เลิกงานแล้วเดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังตอนนี้ไปทำงานเถอะเดี๋ยวจะโดนหักเงินเดือนแค่นี้ฉันก็จะไม่เหลือกินเหลือใช้อยู่แล้ว “

“ เอ่อๆ อย่าลืมเล่าให้ฟังด้วยล่ะ “

“ เคร “

และกระเพราก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง เพราะตอนนี้ก็ถือว่าอู้งานมาพอสมควรแล้ว ทิ้งให้เพลงขวัญยืนงงงวยกับสิ่งที่เพื่อนพูดเพราะเธอไม่รู้ว่าเพื่อนกำลังหมายถึงอะไร

พึ่งจะเข้ามาทำงานแท้ๆจะโดนหักเงินเดือนได้ยังไง เธอคิดว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเลิกงานเมื่อไหร่เพื่อนก็คงจะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟังเอง

1 สัปดาห์ต่อมา

หลังจากวันนั้นคนตัวเล็กก็ทำงานของเธอได้เป็นอย่างดี โดยที่ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเลย และตั้งแต่วันนั้นผู้เป็นเจ้านายก็ยังไม่ได้ใช้ให้เธอทำงานอะไรนอกเหนือจากที่เป็นอยู่ มันจึงทำให้เธอรู้สึกสบายใจแต่อีกนัยก็รู้สึกว่าเมื่อไหร่หนี้ของเธอจะหมดไปเร็วๆ

“ นี่เจ๊ เจ๊รู้ไหมว่าเฮียซันหายไปไหนมาเกือบอาทิตย์นึงแล้วนะ ไม่เห็นหน้าค่าตาว่าจะเข้ามาที่ผับเลย ร่างกายหนูห่อเหี่ยวไปหมดแล้วเนี่ย “

เป็นเสียงของรุ่นพี่สาวที่ทำงานเป็นเด็กนั่งดริ้งเอ่ยบอกกลับเจ๊ใหญ่ของที่นี่ ในขณะที่กระเพาเดินเข้ามาหวังที่จะเอาเมนูมาเก็บแต่ยังไม่ทันไรก็เจอพวกพี่ๆคุยกันซะก่อน มันจึงทำให้เธออยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าของผับที่เธอเจอตั้งแต่วันแรกจนกระทั่งตอนนี้เขาหายไปไหน

“ เฮียเขาไปทำงานให้เพื่อน ว่าแต่แกจะห่อเหี่ยวอะไร ได้ข่าวว่ามีหนุ่มๆมาติดไม่ใช่หรอ “

“ แหมเจ๊หนุ่มๆพวกนั้นมันก็แค่ของขบเคี้ยวเล่นๆป่ะ ใครจะไปสู้เฮียซันของหนูได้ล่ะดุดันไม่เกรงใจใคร ก็แค่ 52 54 มันจะไปสู้ 60 ได้ยังไงละเจ๊ รายนั้นน่ะแซ่บซี๊ดพริกทั้งสวนยังเอาไม่อยู่เลย “

ประโยคที่รุ่นพี่ทั้งสองได้คุยกันมันทำให้เด็กสาวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากจะได้ยินไม่ได้อยากจะสอดรู้สอดเห็น แต่เป็นเพราะว่าเธออยู่บริเวณนั้นพอดี

แต่ก็นั่นแหละประโยคที่เปล่งออกมามันทำให้เธอรู้สึกมวนท้องไปเลย ไม่รู้หรอกว่าคนทั้งคู่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรแต่สมองของเธอคิดไปในเรื่องอย่างว่าก่อนเลย

ก็นะเธอโตเป็นสาวขนาดนี้ถึงจะไม่เคยโดนจี่แต่ก็เคยดูอยู่บ้าง และถ้ามันเป็นแบบที่เธอคิดจริงๆก็เท่ากับว่าเฮียซันใหญ่มหึมามากเลย

ว่าไงนะ 60 เลยอย่างนั้นหรอ โอ้แม่เจ้านี่ตกลงพวกพี่ๆเขาคุยเรื่องอะไรกันจะใช่เรื่องแบบที่ฉันคิดไหมนะ โอ๊ยไอ้เพาแกนี่โรคจิตลามกวิปริตใหญ่แล้วนะ เขาอาจจะคุยกันเรื่องอื่นก็ได้คงไม่ใช่เรื่องที่แกคิดหรอก แต่เอ๊ะอย่าบอกนะว่าพี่เกลกับอีเฮียเคยมีซัมติงกันด้วย

“ น้อยๆหน่อยเถอะแกน่ะนั่งเกล แกน่ะมันของค้างแรมปีเฮียเขาไม่สนใจหรอกของเก่าของบูด ถ้าเขาจะเอาจริงๆเขาไปเอาเด็กๆเอ๊าะๆไม่ดีกว่าหรอ เด็กอย่างกะเพราหรือเพลงขวัญอะไรแบบนี้เลิกฝันลมๆแล้งๆไปได้เลย“

“ หึ เด็กแบบนั้นเฮียเขาไม่สนใจหรอกดูท่าไม่มีประสบการณ์อ่อนปวกเปียกเฮียเขาไม่ชอบหรอกเจ๊ คอยดูนะรอเฮียกลับมาเมื่อไหร่ฉันนี่แหละจะงัดกลละเม็ด 7 วิธีมาใช้เลยดูซิว่าเฮียซันจะติดฉันอีกไหม “

“ เออแล้วกูจะคอยดูนะ “

ว่าจบเจ๊ใหญ่หรือผู้จัดการก็ทำการสาวเท้าออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อทันที ทิ้งให้เกวลินยืนคิดกลละเม็ด 7 วิธีว่าจะทำยังไงให้เฮียที่กำลังจะกลับมาติดเธอได้อีกครั้ง และนั่นก็ทำให้เด็กสาวที่แอบฟังถึงกับอ้าปากค้างไปเลยทีเดียว

เพราะสิ่งที่เธอคิดไว้มันคือเรื่องจริงรุ่นพี่สาวกับเฮียเจ้าของร้านเคยมีอะไรกันจริงๆ แต่ความตกใจนั้นก็ยังไม่เท่ากับที่สองคนคุยกันและมีชื่อเธอกับเพื่อนเข้ามาเกี่ยว

นั่นไงว่าแล้วสรุปทั้งคู่เคยมีอะไรกันจริงๆด้วย ว่าแต่มันไปเกี่ยวอะไรกับฉันและเพื่อนของฉันกันล่ะ หึ ไม่มีทางซะหรอก คนอย่างอีกะเพราไม่มีทางให้ใครจิ้มฟรีๆแน่นอน

รวมถึงเพลงขวัญเพื่อนของฉันด้วยถ้าคิดจะมาแตะต้องข้ามศพอีเพาคนนี้ไปก่อน เฮียก็เฮียเถอะเจ้าหนี้ก็เจ้าหนี้เถอะแม่จะฟาดให้กบาลแตกเลย

สุดท้ายคนตัวเล็กก็ค่อยๆย่องไปทำงานของเธอโดยที่ไม่ให้รุ่นพี่สาวที่อยู่ในห้องรู้ตัวว่าเธอนั้นมาแอบฟัง ยังไงซะเธอและเพื่อนของเธอก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด พวกเธอสองคนตั้งใจที่จะมาทำงานไม่ได้ตั้งใจที่จะมาเสียตัวให้ใคร

ถึงแม้คนที่กำลังพูดถึงจะเป็นเจ้าของร้านเป็นเจ้านายและเป็นเจ้าหนี้ของเธอก็ตาม และพอมาได้ยินแบบนี้แล้วเธอก็รู้สึกว่าหลังจากนี้คงต้องระมัดระวังตัว ไม่รู้ว่าเฮียเจ้าของร้านจะคิดแบบที่พวกพี่ๆเขาพูดกันหรือเปล่าแต่เธอก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี

🌹คุย🌹

กรี๊ดดด เอาอะไรมาให้กิน กระเพราที่เป็นข้าวหรือกระเพราที่เป็นคน 555 อีเฮียซันมันเจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนร้าาาา

ว่าแต่ 60 นี่มันคืออะไร จะใช่ไหมไม่รู้แต่ยัยน้องคิดไปเกินเลยแล้ว ทุกคนขาความฟินค่อยๆก้าวเข้ามาทีละนิดแล้วนะอดใจรอกันหน่อยนะครับ

ฝากกดใจ♥️กดเข้าชั้น📚กด comment🖲️

เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์แต่งนิยายต่อไป

และเพื่อที่จะได้ไม่พลาดเวลาที่ไรท์อัพตอนใหม่ขอบคุณค่ะ