ความสงสัย

ภาวินมองตามร่างของธารินที่รีบพาลูกชายเดินจากไป ความรู้สึกหนักอึ้งก่อตัวขึ้นในใจ

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมเธอถึงได้อยู่ในบ้านของเขา และที่สำคัญเด็กคนนั้นเป็นลูกใครกันแน่

ภาวินเดินเข้าไปในบ้านของตัวเองด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยคำถาม 

เขาเห็นมารดาของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาภายในบ้าน ราวกับไม่รับรู้ถึงความวุ่นวายในใจของเขา

“แม่ครับ” เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย “ผู้หญิงคนนั้น... ธาริน เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

แม่เลี้ยงวรรณิศาหันมามองลูกชาย ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างสงบ

“แม่เป็นคนรับเธอเข้าทำงานเอง” เธอพูดเรียบๆ

“อะไรนะครับ” ภาวินขมวดคิ้วแน่น “เธอทำงานที่นี่นานหรือยังครับ”

แม่เลี้ยงวรรณิศาสบตาลูกชาย สีหน้าของเธอไม่ได้แปลกใจต่อปฏิกิริยาของเขาแม้แต่น้อย

“ธารินเป็นเด็กดี ขยันและซื่อสัตย์ แม่เห็นว่าเธอมีความสามารถด้านบัญชี แม้จะมีวุฒิแค่มัธยมปลาย แต่เธอก็เรียนรู้

งานได้เร็ว และที่สำคัญแม่เชื่อใจเธอ”

ภาวินกัดฟันแน่น รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ ติดอยู่ในอก

“แม่รู้จักเธอมากแค่ไหนกันแน่” เขาถามเสียงเข้ม “แม่รู้ไหมว่าเธอเคยเป็น”

“แม่รู้” แม่เลี้ยงวรรณิศาตัดบท สายตาของเธอแฝงไปด้วยความลึกซึ้ง “แม่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ และแม่ก็รู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง”

ภาวินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

“ถ้าภาวินอยากรู้เรื่องของเธอจริงๆ” แม่เลี้ยงวรรณิศายิ้มบางๆ ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ก็คงต้องไปถามเธอเอง”

คำพูดนั้นเหมือนเป็นคำสั่งที่ไร้เสียงแต่ยิ่งทำให้ความสงสัยในใจของเขายิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ธาริน... เธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่

ยิ่งเขารู้ว่าเธอเอาวุฒิ ม.6 มาสมัครงานเป็นพนักงานบัญชีที่ไร่ชา เขายิ่งสงสัย

ธารินเรียนมหาวิทยาลัยกับเขา แต่ทำไมเธอถึงเรียนไม่จบ ภาวินจำได้ดีว่าเธอเป็นเด็กเรียนเก่ง และมุ่งมั่นขนาดไหน 

เธอเคยมีความฝันอยากทำงานด้านบริหารบัญชี แล้วทำไมเธอถึงต้องหยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นั้น

เขาหยิบแฟ้มพนักงานขึ้นมาดู ในนั้นมีประวัติของเธอระบุไว้อย่างชัดเจน

ธาริน ศิริวัฒน์ อายุ 26 ปี วุฒิการศึกษา: มัธยมศึกษาตอนปลาย

แค่นั้นจริงๆ

เขาเลื่อนสายตาลงไปอ่านรายละเอียดอื่นๆ สุดท้ายก็ไปสะดุดอยู่ที่ช่อง “บุคคลที่ติดต่อได้”

"ด.ช. ภีม ศิริวัฒน์"

มือของภาวินกำแฟ้มแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำ เด็กคนนั้น... ใช่น้องภีมคนเมื่อกี้ใช่ไหม

เขารู้สึกเหมือนถูกบางอย่างตีเข้าเต็มอก ภาพของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่จ้องเขาด้วยดวงตากลมโตผุดขึ้นมาในหัว

เด็กคนนั้นเป็นลูกของธารินงั้นเหรอแล้วพ่อของเด็กคือใคร

หรือว่า......ความคิดของเขาหยุดลงกะทันหัน ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางใจ

เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม ภาวินจำได้ดีว่าเมื่อก่อนธารินเป็นผู้หญิงที่สดใส เธอชอบแต่งหน้าอ่อนๆ ให้พอดูมีชีวิตชีวา 

ชอบใส่ชุดเดรสน่ารักๆ และยิ้มให้เขาเสมอ แต่ผู้หญิงที่เขาเจอในวันนี้เธอเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้

ใบหน้าของเธอซีดเซียว ไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มใดๆ 

แววตาที่เคยสดใสกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับเธอสร้างกำแพงขึ้นมาขวางกั้นทุกสิ่งรอบตัว

เธอเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เขาอยากถามเธอ อยากรู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง 

แต่สายตาของเธอที่มองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้าทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก

ครั้งหนึ่ง… เธอเคยรักเขาหมดหัวใจ เคยมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความหวัง

แต่ตอนนี้ เขาไม่เห็นอะไรในดวงตาคู่นั้นเลย นอกจาก ความว่างเปล่า และ ความเย็นชา ที่ทำให้เขาหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

ภาวินพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันไปถามมารดาของเขา

"แม่ครับแล้วธารินกับลูกของเธอ พักอยู่ที่ไหน"

แม่เลี้ยงวรรณิศายกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ที่เรือนพักพนักงานหลังเล็กท้ายไร่"

ภาวินขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้หญิงที่เคยเป็นคนสำคัญของเขาถึงต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้

"เธอมีลูกเล็ก แต่ต้องพักที่นั่นเหรอครับ" เขาถามต่อ สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด

"เธอเลือกเอง" แม่เลี้ยงวรรณิศาตอบสั้นๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลง "แม่เคยเสนอให้เธอมาอยู่ที่บ้านใหญ่ แต่เธอปฏิเสธ บอก

ว่าอยู่ที่นั่นสะดวกกว่าสำหรับเธอและลูก"

ภาวินเม้มริมฝีปากแน่น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมธารินถึงเลือกอยู่แบบนั้น ทั้งที่แม่ของเขาดูจะเอ็นดูเธอไม่น้อย

แต่ที่สำคัญกว่านั้นทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก?

ภาวินรู้ตัวดีว่าคำตอบของคำถามนี้ คงต้องไปถามจากปากของเธอเอง