้my dee ch의 작품

หลังจากปกรณ์บอกความในใจจนพิมพ์ชนกรับรู้ เขากลับสัมผัสได้ถึงความลังเลและความวิตกกังวลในแววตาของเธอพิมพ์ชนกนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง"คุณปกรณ์คะ ฉันมีเรื่องอยากขอร้องช่วยเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับได้ไหมคะ อย่าบอกแม่ของฉันเลยนะคะ"ปกรณ์เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เธอหลบสายตาเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เห็นด้วย"ทำไมล่ะพิม"เขาถาม น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความสงสัย "แม่ของคุณมีสิทธิ์รู้เรื่องนี้นะ ถ้าเรา"เธอรีบพูดแทรก "ฉันยังไม่พร้อมค่ะ! ฉันกลัวว่าแม่จะผิดหวัง หรือไม่ก็ไม่ยอมรับเรื่องเรา"ปกรณ์มองเธอด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนจะถอนหายใจยาว เขาขยับเข้ามาใกล้และวางมือบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน"พิม คุณคิดว่าแม่คุณจะผิดหวังในตัวคุณแค่เพราะคุณมีแฟนเหรอ?"เธอก้มหน้าลง น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันไม่รู้แต่ฉันยังไม่พร้อมให้แม่รับรู้ค่ะ ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนกว่านี้ก่อนได้ไหมคะ."ปกรณ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "ได้ ผมจะเคารพการตัดสินใจของคุณแต่คุณต้องรู้ไว้นะพิม

ปกรณ์ก้มหน้าลงมา ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจของเธอก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะสัมผัสกับริมฝีปากบางของพิมพ์ชนกอย่างอ่อนโยนเขาจูบเธอด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจพิมพ์ชนกรู้สึกถึงความอบอุ่นจากสัมผัสนั้น มันไม่เหมือนกับครั้งก่อนที่เธอเคยรู้สึกแต่เป็นความรู้สึกที่นุ่มนวลและเต็มไปด้วยความหวังดีของเขา ความเย็นชาที่เคยมีในตัวเขาก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะหายไปในตอนนี้การจูบของเขาทำให้เธอใจเต้นแรงยิ่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา จนเธอไม่อยากให้เขาหยุดเขาผละออกมาเมื่อรู้สึกว่าเธอต้องการหายใจ และสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน"ถ้าไม่อยากให้มันเร็วไป บอกผมได้เสมอนะ" เขาพูดเสียงเบา ก่อนจะยิ้มบางๆ ให้เธอพิมพ์ชนกยังคงอยู่ในความเงียบงัน คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกถึงความจริงจังในตัวเขาแม้เธอจะมีความลังเลอยู่ในใจ แต่การกระทำของเขาในตอนนี้กลับทำให้เธอเริ่มรู้สึกอบอุ่นและเชื่อใจเขามากขึ้นเรื่อยๆหญิงสาวตกใจ เบิกตากว้างแต่สักพักก็คล้อยตามรสจูบของเขา"ฮื้อ พอแล้วค่ะ"

หลังจากมื้อเย็นจบลง ปกรณ์ลุกขึ้นเก็บจานร่วมกับพิมพ์ชนก ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง"พิม ผมอยากคุยกับคุณเรื่องหนึ่ง"หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย "เรื่องอะไรคะ"เขาวางจานลงบนเคาน์เตอร์ก่อนเดินเข้ามาใกล้เธอ "ผมไม่อยากให้คุณไปทำงานที่ผับอีก ถ้าจะไปผมต้องไปด้วยเท่านั้น"คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุบตามองต่ำ "แต่ฉันต้องเขียนบทละครนะคะฉันเขียนยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย"ปกรณ์ถอนหายใจลึก "ผมเข้าใจ แต่คุณก็รู้ดีว่าผับไม่ได้ปลอดภัยสำหรับคุณ คุณไม่ควรอยู่ในที่แบบนั้นคนเดียว""แล้วทำไมคะ" พิมพ์ชนกถามกลับ "ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ อีกอย่างคุณเตโชก็ดูแลที่นั้นอยู่แล้วนี่คะ"เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องเงยหน้ามอง ใบหน้าของเขาจริงจัง"ถ้าเตโชเผลอล่ะ แล้วมีคนมาลวมลามคุณล่ะผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนยุ่งกับคุณเด็ดขาด"คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ที่แทรกเข้ามาในใจ เธอเม้มริมฝีปากก่อนจะตอบเบาๆ"แต่ถ้าฉันไม่ไป ฉันก็เขียนไม่จบสิคะ "ปกรณ์มองพิมพ์ชนกที่ทำท่าออดอ้อนด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิดเขาก้มหน้าลงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยควา

พิมพ์ชนกก้าวลงจากรถด้วยความสงสัย ขณะที่เงยหน้ามองตึกสูงระฟ้าตรงหน้าคอนโดหรูแห่งนี้เป็นที่รู้จักดีในเมือง เธอไม่เข้าใจว่าปกรณ์พาเธอมาที่นี่ทำไม"ที่นี่ที่ไหนคะ?" เธอถามพลางหันไปมองเขาปกรณ์ส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินมาข้างๆ แล้วพยักหน้าให้เธอเดินตาม "เดี๋ยวคุณก็รู้เอง"เธอเดินตามเขาเข้าไปในล็อบบี้ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับเหนือศีรษะพนักงานที่อยู่บริเวณเคาน์เตอร์ต่างโค้งศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อมเขากดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้นบนสุด พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ตัวเลขบนหน้าจอลิฟต์เพิ่มขึ้นเมื่อมาถึง เขาใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องพัก ภายในห้องเป็นแบบเพนต์เฮาส์ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นสุดหรูผนังกระจกโปร่งใสเปิดรับแสงธรรมชาติและวิวเมืองแบบพาโนรามา"ว้าว.." พิมพ์ชนกอุทานออกมาอย่างไม่ตั้งใจปกรณ์มองเธอด้วยสายตาพอใจ "ชอบไหม""คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ" เธอหันมาถามด้วยความสงสัยปกรณ์เดินเข้าไปใกล้ หยุดยืนตรงหน้าเธอ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ที่นี่คือที่ที่ผมอยากให้คุณมาอยู่ด้วยกัน"พิมพ์ชนกถึงกับนิ่งงัน ใบหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดนั้น"คุณหมายความว่าอะไรคะ" เธอถามเสีย

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่พิมพ์ชนกกลับมาบ้าน เธอหลีกเลี่ยงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้กับแม่ เพราะกลัวว่ามันจะทำให้แม่เป็นห่วงและเธอเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด"พิม...คุณปกรณ์เขาไม่ใช่คนที่จะมาดีกับลูกของแม่แบบง่ายๆ นะ เขามีประวัติ...แม่ทำงานกับเขามานานนะลูก"แม่ของเธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง"แม่ไม่อยากเห็นลูกต้องเจอกับปัญหาจากคนแบบเขา"พิมพ์ชนกถอนหายใจเงียบๆ แม้เธอจะรู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่ความรู้สึกที่เธอมีต่อปกรณ์กลับไม่ได้ง่ายเหมือนที่แม่คิดพิมพ์ชนกไม่อยากให้แม่เห็นภาพที่เขาเป็นแบบนั้น แม้แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจตัวเองดีพอ"แม่คะ... พิมจะระวังตัวค่ะ อย่าห่วงนะคะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงเบา แต่ในใจเธอเริ่มท่วมท้นไปด้วยความลังเลและความไม่แน่ใจแม่ของเธอยิ้มอ่อนโยนแต่ยังคงท่าทางกังวล "แม่แค่ห่วงหนูนะลูก"การสนทนาเงียบลงในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แม้พิมพ์ชนกจะอยากให้แม่เข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกถึงความซับซ้อนในความสัมพันธ์ของเธอกับปกรณ์ที่ยากจะอธิบายให้ใครเข้าใจได้พิมพ์ชนกคิดคำพูดที่จะตอบแม่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให

ปกรณ์นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามพิมพ์ชนกในห้อง VIP เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ แต่สายตาที่มองมานั้นเจือแววจริงจัง"พิมพ์ชนก" เสียงทุ้มนุ่มของเขาทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย"คะ?" เธอเงยหน้ามองเขาอย่างระวัง"ฉันมีคำถามที่อยากรู้" เขาเริ่มขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาของเขานั้นไม่ธรรมดา"เรื่องที่เธอบอกว่าเธอต้องมาหาเงินจ่ายค่าเทอมเอง...มันคงไม่จริงใช่ไหม?"พิมพ์ชนกชะงัก คำถามนี้เหมือนล้วงลึกเข้าไปในส่วนที่เธอไม่อยากพูดถึง"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร" เธอเลี่ยงตอบตรงๆปกรณ์หัวเราะเบาๆ พลางยกคิ้วขึ้น"แม่ของเธอเป็นเลขาฉัน เงินเดือนแม่เธอไม่น้อยเลยนะ แถมยังได้โบนัสปีละหลายเดือนฉันเองก็รู้ดีว่าแม่เธอไม่มีภาระอะไรหนักหนา แล้วทำไมเธอถึงต้องมาทำงานหาเงินเอง?"เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย พยายามควบคุมสีหน้า"ฉันแค่อยากช่วยแม่แบ่งเบาภาระค่ะ"เขาส่ายหน้าเบาๆ ยิ้มมุมปากแบบที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขาไม่เชื่อ"เธอไม่ใช่คนโกหกเก่งนะ พิมพ์ชนก" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงขรึม "พูดความจริงกับฉันมาเถอะ"พิมพ์ชนกหลบสายตา เธอรู้ดีว่าการปกปิดอะไรจากเขาไม่ใช่เรื่องง่าย"ฉันแค่ไม่อยากเป็นภาระแม่ค่ะ" เธอตอบด้วยเสียงเบา