LOGINShare
เจอกันอีกครั้ง
publish date:
2026-08-02 01:01:257 ปีที่เปลี่ยนไปภาวินกลับมาเชียงใหม่ กลับมาที่ไร่ชาของครอบครัว หลังจากใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาหลายปี
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแม่ของเขาเรียกตัวกลับมา เพราะถึงเวลาที่เขาต้องรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัว ไม่มีใครให้เขาเที่ยวเล่นอีกแล้ว
ทว่า สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็คือ การกลับมาครั้งนี้ จะทำให้เขาได้พบกับใครบางคนที่เขาเคยทอดทิ้งไป
ภาวินก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างยังคงเดิม
กลิ่นใบชาแห้งหอมกรุ่นโชยมาจากโรงคั่วชาไม่ไกลจากตัวบ้าน
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเสียงหัวเราะของเด็กเล็กที่วิ่งเล่นอยู่ตรงระเบียงบ้าน
ภาวินขมวดคิ้วมองเด็กน้อยคนนั้น เด็กชายตัวเล็กอายุประมาณ 5-6 ขวบ ผิวขาว
ตากลมโต ใบหน้าของเขาทำให้ภาวินรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะยิ่งมองเขายิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้คุ้นตาเหลือเกิน
"คุณวินคะ!" เสียงป้าจันทร์ แม่บ้านเก่าแก่ของไร่ชาเรียกเขาอย่างดีใจ ก่อนจะเดินเข้ามารับกระเป๋าของเขา
"กลับมาซะทีนะคะ แม่เลี้ยงรอคุณนานแล้วนะคะเข้าบ้านเถอะค่ะ"ภาวินพยักหน้ารับ พลางหันไปมองเด็กคนนั้นอีกครั้ง
"ป้าจันทร์ เด็กคนนี้เป็นลูกเป็นใคร" เขาถามตรงๆ
ป้าจันทร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ แล้วตอบเสียงเบา
"น้องภีมค่ะ"
"ภีม" ภาวินทวนชื่อ พลางหันไปมองเด็กชายที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นของเล่นที่ระเบียงบ้าน
เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะจ้องเขาเขม็งด้วยดวงตากลมโตที่มองมายังเขา ป้าจันทร์เรียกน้องภีมมาสวัสดีภาวิน
ป้าจันทร์ส่งยิ้มให้เด็กน้อย ก่อนจะกวักมือเรียกเขาเข้ามาใกล้
"น้องภีม มาสวัสดีคุณวินสิลูก"
เด็กชายตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองภาวิน ดวงตากลมโตยังคงจ้องเขานิ่งอย่างสำรวจ
ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ แล้วประนมมือไหว้เขาตามที่ป้าจันทร์บอก
"สวัสดีครับ" เสียงเล็กๆ เอ่ยออกมา
ภาวินมองใบหน้าของเด็กคนนั้นใกล้ขึ้น ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือว่าเขาคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้ ดวงตาคู่นั้น
"เด็กคนนี้เป็นลูกใคร" เขาถามเสียงต่ำ หันไปมองป้าจันทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ
ป้าจันทร์ทำท่าลำบากใจ ไม่กล้าตอบกลัวภาวินดุที่เธอปล่อยให้น้องภีมขึ้นมาเล่นบนบ้าน ป้าจันทร์ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
"คุณวินเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักก่อนเถอะค่ะ แม่เลี้ยงรออยู่ในบ้าน"
แต่ภาวินไม่ได้สนใจ เขายังคงจ้องเด็กชายตรงหน้า ความสงสัยที่เริ่มก่อตัวในใจทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่านไปง่ายๆ
จนกระทั่ง
"ภีม... มาหาแม่เร็วลูก"
เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังภาวินเบือนสายตาไปมอง และทันทีที่เห็นเธอ หัวใจของเขาก็เต้นกระหน่ำ
ธาริน.....เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม แต่ไม่มีรอยยิ้มสดใสเหมือนเมื่อก่อน
มีเพียงสายตาเย็นชาที่มองมาทางเขาอย่างไร้ความรู้สึก เธอเดินเข้ามาหาภีม แล้วจับมือลูกชายเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองภาวิน
"ภีม ได้เวลาทานข้าวแล้วลูก"
เด็กชายหันไปมองเธอ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินตามเธอไปแต่โดยดี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาอีกเลย
และธารินเองก็ไม่ได้เหลือบมองเขาอีกเช่นกัน เหมือนว่าเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว
ธารินกุมมือเล็กของลูกแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะควบคุมไม่ได้
ภาวิน เขาจริงๆเหรอเนี่ยเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เธอไม่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้ และยิ่งไปกว่านั้น
เขาได้พบกับน้องภีมลูกชายของเขาเธอพยายามก้าวเดินให้มั่นคง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
แต่เธอจะไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอเป็นอันขาด
“แม่ครับ”น้อง ภีมเงยหน้ามองเธอ “เมื่อกี้คุณลุงคนนั้นมองภีมแปลกๆ”
ธารินเม้มปากแน่น ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายแล้วลูบศีรษะเบาๆ
“น้องภีมอย่าสนใจเลยลูก” เธอยิ้มจางๆ “เราไปกินข้าวกันดีกว่า”
เด็กชายพยักหน้ารับโดยไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม ก่อนจะเดินจูงมือแม่ไปยังเรือนเล็กที่อยู่ทางท้ายไร่ที่แม่เลี้ยงอนุญาตให้เธอกับลูกได้อาศัยอยู่ที่นี่
Latest chapter
แค่เธอไม่รัก การตัดสินใจ
หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล ป้าจันทร์นั่งลงข้างๆ ธารินที่กำลังจัดข้าวของในครัวขณะที่ภีมกำลังนั่งเล่นอยู่ที่มุมห้อง ป้าจันทร์มองธารินด้วยสายตาอบอุ่น แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความกังวลในเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น“ธาริน...หนูต้องใจเย็นๆ นะ” ป้าจันทร์เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนธารินหยุดการทำงานในมือและหันไปมองป้าจันทร์ “ค่ะ ป้า… หนูรู้ แต่เรื่องมันยากเกินไปนะ”ป้าจันทร์ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดต่อไป“ป้ารู้ว่ามันยาก แต่ลองคิดดูเถอะ...คุณภาวินเขากำลังพยายามอยู่นะ เขากลับมาเพื่อทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่ใช่แค่กับน้องภีม แต่กับหนูด้วย”ธารินเงียบไปครู่หนึ่ง รู้สึกถึงความขัดแย้งในใจที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เคยเจ็บปวดและการที่ภาวินกลับมาในตอนนี้“หนูแค่ไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเราอีก... มันเจ็บเกินไปป้า”ป้าจันทร์มองธารินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ“ป้าเข้าใจว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน แต่หนูต้องลองเปิดใจดูนะ คุณภาวินเขาก็มีความรู้สึก เขาอยากรับผิดชอบ และเขาก็รักน้องภีม”“แต่ป้า... เขาทิ้งเราไปตอนที่เราต้องการเขาที่สุด ทำไมตอนนี้เขาถึงกลับมา?ล่ะคะ” ธารินถามอย่างไม่แน่ใจป้าจันทร์ยิ้มบางๆ และลูบหัวธา
แค่เธอไม่รัก น้องภีมเกิดอุบัติเหตุ
ช่วงบ่ายวันหนึ่ง ที่โรงเรียนของน้องภีมเกิดอุบัติเหตุขึ้น เมื่อป้าจันทร์ได้รับโทรศัพท์จากโรงเรียน เรื่องที่น้องภีมได้รับบาดเจ็บจากการเล่นกับเพื่อน เธอรีบวิ่งไปหาภาวินที่บ้านของเขาอย่างรวดเร็ว ใจของป้าจันทร์เต็มไปด้วยความกังวลภาวินกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก จิบกาแฟและทบทวนเรื่องราวของตนเอง เขาหันไปมองเห็นป้าจันทร์ยืนอยู่หน้าประตู หายใจหนักหน่วง เธอวิ่งมาด้วยท่าทางรีบร้อน"คุณภาวินค่ะ! น้องภีม...แกเกิดอุบัติเหตุที่โรงเรียน!" ป้าจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่กระวนกระวายภาวินลุกขึ้นยืนทันที ใจเขากระตุกและอาการตื่นตระหนกเริ่มแล่นเข้ามาในใจ "อุบัติเหตุเหรอครับ? เป็นอะไรไปบ้าง?""แค่บาดเจ็บเล็กน้อย แต่ว่าต้องรีบพาเขาไปหาหมอค่ะ เราไปกันเถอะค่ะ" ป้าจันทร์ตอบอย่างเร่งรัดภาวินไม่รอช้า รีบหยิบกุญแจรถและวิ่งออกไปจากบ้านทันทีขณะที่นั้นเอง ธารินกำลังจะขับมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านไปหาลูกชาย เธอเตรียมตัวออกไปอย่างรีบร้อน จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับอาการของน้องภีมที่อาจจะเป็นอันตราย แต่เธอกลับรู้สึกถึงความหนักใจที่ต้องเผชิญอยู่ภายในใจหลังจากการเกิดอุบัติเหตุที่โรงเรียน น้องภีมถูกพามาที่โรงพยา
แค่เธอไม่รัก เข้าใจผิด
ภาวินตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเขานอนไม่หลับเลย ภาพของเจนนิสที่โวยวาย ภาพของน้องภีมที่ถูกล้อว่าพ่อทิ้ง และภาพของธารินที่ปกป้องลูกสุดหัวใจ มันวนเวียนอยู่ในหัวของเขาตลอดทั้งคืนเขาถอนหายใจยาว มองตัวเองในกระจกด้วยแววตาเคร่งเครียด“ฉันควรทำยังไงดี”เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาต้องสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วเดินไปเปิดประตู ก็พบว่าเป็นแม่ของเขา“แม่ครับ” ภาวินเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินถอยให้แม่ของเขาเดินเข้ามาแม่ของเขามองสภาพของลูกชายแล้วถอนหายใจ เธอรู้ว่าภาวินกำลังเผชิญเรื่องหนักใจอยู่ และเธอเองก็พอจะรู้ว่ามันเกี่ยวกับใคร“เมื่อคืนแม่ได้ยินเสียงเจนนิสโวยวายนะ” น้ำเสียงของแม่เรียบนิ่ง แต่ก็เต็มไปด้วยความเข้าใจภาวินพยักหน้า “ครับ ผมจัดการไปแล้ว ผมบอกให้เธอกลับไป”แม่ของเขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะพูดต่อ “แล้วเรื่องของธารินกับลูกล่ะ ลูกคิดจะทำยังไง”ภาวินเม้มปากแน่น คำถามนี้เขาเองก็คิดมาตลอดทั้งคืน“แม่ ผมแน่ใจว่าน้องภีมเป็นลูกของผม” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แต่ก็เต็มไปด้วยความกังวล “ผมอยากรับผิดชอบ อยากดูแลลูกแต่”“แต่ลูกยังไม่แน่ใจว่าควรทำยังไงกับแม่ของเด็กใช่ไหม?” แม่ของเขาถาม
แค่เธอไม่รัก สายสัมพันธ์พ่อลูก#4
คำพูดของเธอทำให้ภาวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของธารินอย่างต้องการคำตอบ“มันสำคัญมาก!” เขายืนยันเสียงหนักแน่น “เพราะเขาคือลูกของผม!”“แล้วคุณเพิ่งมาสนใจตอนนี้” ธารินหัวเราะในลำคอ ดวงตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณหายไปจากชีวิตฉันตั้งหลายปี ไม่เคยติดต่อ ไม่เคยถามหา แล้วอยู่ๆ ก็มาบอกว่าสำคัญงั้นเหรอ”“ผมไม่รู้ว่าคุณท้อง” ภาวินพูดเสียงเบา“ใช่ คุณไม่รู้ เพราะคุณไม่เคยคิดจะรู้ต่างหากล่ะภาวิน”ภาวินกำหมัดแน่น คำพูดของเธอเหมือนตบหน้าเขาอย่างแรง“แล้วคุณล่ะ” เขาโต้กลับ “ทำไมคุณไม่บอกผม!”ธารินหัวเราะเยาะ “ฉันควรจะบอกเหรอคะ ในเมื่อคุณมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างกายแล้ว!แล้วคุณก็บอกว่าระหว่างเราแค่เรื่องสนุกเท่านั้น”ภาวินนิ่งอึ้ง เขารู้ดีว่าเธอกำลังพูดถึงเจนนิส ผู้หญิงที่เพิ่งตามเขามาจากกรุงเทพ“ผม” เขาอ้าปากจะพูด แต่ธารินยกมือขึ้นห้าม“อย่าพูดเลยค่ะ คุณภาวิน” เธอพูดเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ฉันดูแลน้องภีมมาตลอด และฉันจะดูแลเขาเองต่อไป”“แต่เขาคือลูกของผม!”“แล้วคุณจะทำอะไรได้ล่ะคะ!” ธารินย้อนเสียงแข็ง “รับเขาไปเป็นลู
แค่เธอไม่รัก สายสัมพันธ์พ่อลูก#3
ในขณะที่ทั้งคู่ยังคงถกเถียงกัน เสียงของอารมณ์ที่ปะทะกันเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด จู่ ๆ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากระยะไกลเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่รถกระบะรับจ้างจะเคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของเขา"วินคะ!"หญิงสาวรูปร่างโปร่งระหงในชุดเดรสสีหวาน ก้าวลงจากรถเสียงหวานที่ดังขึ้นทำให้ภาวินชะงักไป เขาหันไปมองก็เห็น เจนนิส เดินตรงเข้ามาหาเขาธาริน เองก็หันไปมองผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นสาวสวย แต่งตัวดูดีสมกับเป็นคนเมืองกรุง เจนนิสเดินเข้ามาควงแขนภาวินอย่างสนิทสนม"เจนคิดถึงคุณมากเลยค่ะ อยู่ๆ ก็หายไปไม่บอกกันเลย"ภาวินขมวดคิ้ว มองเจนนิสด้วยความรู้สึกหนักใจ ขณะที่ธารินกลับหัวเราะในลำคอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน"นี่เหรอคะสิ่งที่คุณบอกว่าจะทำให้ถูกต้อง"ภาวินหันมามองเธอ รีบสะบัดแขนออกจากรินดา แต่สายตาของธารินเต็มไปด้วยความเย็นชา"ธาริน ฟังผมก่อน!""ไม่จำเป็นหรอกค่ะ" เธอกอดอกพลางยิ้มเย็น "ฉันรู้แล้วว่าคุณไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ"เจนนิสขมวดคิ้ว มองทั้งสองคนอย่างไม่เข้าใจ "วินนี่มันหมายความว่ายังไงคะ"ภาวินกัดฟันแน่น เขาอยากอธิบายให้ธารินเข้าใจ แต่เธอไม่ให้โอกาสเขาเลย ธารินหันห
แค่เธอไม่รัก สายสัมพันธ์พ่อลูก#2
หลังจากวันนั้น ภาวินก็เริ่มพยายามเข้าใกล้สองแม่ลูกมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการหาเรื่องพูดคุยกับธารินเวลาพบกัน หรือพยายามทำตัวสนิทกับภีมเวลาที่มีโอกาสแต่ทุกครั้งที่เขาเข้าไปใกล้ ธารินก็จะตั้งกำแพงขึ้นมาเสมอ เธอไม่เคยแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขาเลยแม้แต่น้อยคืนนี้ภาวินนั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง มองเอกสารตรงหน้าแต่กลับไม่มีสมาธิ ภาพของธารินและภีมยังคงติดอยู่ในหัว"ถ้าภีมเป็นลูกของเรา" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอีกครั้งเขารู้ดีว่าธารินปิดกั้นเขาเพราะอะไร เธอคงโกรธและเจ็บปวดกับเรื่องในอดีต แต่เขาจะไม่ยอมให้เธอผลักไสเขาไปง่ายๆเช้าวันต่อมา ภาวินไปดักรอธารินที่ไร่ชา"คุณจะหลบหน้าผมไปถึงเมื่อไหร่" เขาถามตรงๆธารินชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตอบกลับเสียงเรียบ "ฉันไม่ได้หลบหน้าคุณ แต่ฉันแค่ไม่มีอะไรจะคุยด้วย""แล้วเรื่องน้องภีมล่ะ" เขาถามเสียงหนักดวงตาของธารินไหววูบ แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "คุณไม่มีเหตุผลอะไรต้องมาสนใจเรื่องของฉันกับลูก"ภาวินจ้องเธอนิ่ง เขาเห็นความลังเลในแววตาของเธอ เหมือนเธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้"ภีมเป็นลูกของผมใช่ไหม" เขาถามตรงๆธารินกำมือแน่น ก่อนจะตอบเสียงเ
You May Also Like
ท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.7K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.5K viewsรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat106.7K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.0K viewsยั่วเล่น...แต่รักจริง
ไฟใต้เงา138 viewsพระชายาข้ามภพ ป่วนใจท่านอ๋อง
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์231 viewsสัญญาระยะเวลาหนึ่งปีกับเจ้านายของฉัน
Marghie95 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์7 views
