เจอกันอีกครั้ง

7 ปีที่เปลี่ยนไปภาวินกลับมาเชียงใหม่ กลับมาที่ไร่ชาของครอบครัว หลังจากใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาหลายปี

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิมแม่ของเขาเรียกตัวกลับมา เพราะถึงเวลาที่เขาต้องรับผิดชอบธุรกิจของครอบครัว ไม่มีใครให้เขาเที่ยวเล่นอีกแล้ว

ทว่า สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็คือ การกลับมาครั้งนี้ จะทำให้เขาได้พบกับใครบางคนที่เขาเคยทอดทิ้งไป

ภาวินก้าวเท้าเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ทุกอย่างยังคงเดิม 

กลิ่นใบชาแห้งหอมกรุ่นโชยมาจากโรงคั่วชาไม่ไกลจากตัวบ้าน

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเสียงหัวเราะของเด็กเล็กที่วิ่งเล่นอยู่ตรงระเบียงบ้าน

ภาวินขมวดคิ้วมองเด็กน้อยคนนั้น เด็กชายตัวเล็กอายุประมาณ 5-6 ขวบ ผิวขาว 

ตากลมโต ใบหน้าของเขาทำให้ภาวินรู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะยิ่งมองเขายิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้คุ้นตาเหลือเกิน

"คุณวินคะ!" เสียงป้าจันทร์ แม่บ้านเก่าแก่ของไร่ชาเรียกเขาอย่างดีใจ ก่อนจะเดินเข้ามารับกระเป๋าของเขา

"กลับมาซะทีนะคะ แม่เลี้ยงรอคุณนานแล้วนะคะเข้าบ้านเถอะค่ะ"

ภาวินพยักหน้ารับ พลางหันไปมองเด็กคนนั้นอีกครั้ง

"ป้าจันทร์ เด็กคนนี้เป็นลูกเป็นใคร" เขาถามตรงๆ

ป้าจันทร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ แล้วตอบเสียงเบา

"น้องภีมค่ะ"

"ภีม" ภาวินทวนชื่อ พลางหันไปมองเด็กชายที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นของเล่นที่ระเบียงบ้าน

เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะจ้องเขาเขม็งด้วยดวงตากลมโตที่มองมายังเขา ป้าจันทร์เรียกน้องภีมมาสวัสดีภาวิน

ป้าจันทร์ส่งยิ้มให้เด็กน้อย ก่อนจะกวักมือเรียกเขาเข้ามาใกล้

"น้องภีม มาสวัสดีคุณวินสิลูก"

เด็กชายตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองภาวิน ดวงตากลมโตยังคงจ้องเขานิ่งอย่างสำรวจ 

ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ แล้วประนมมือไหว้เขาตามที่ป้าจันทร์บอก

"สวัสดีครับ" เสียงเล็กๆ เอ่ยออกมา

ภาวินมองใบหน้าของเด็กคนนั้นใกล้ขึ้น ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือว่าเขาคุ้นเคยกับดวงตาคู่นี้ ดวงตาคู่นั้น

"เด็กคนนี้เป็นลูกใคร" เขาถามเสียงต่ำ หันไปมองป้าจันทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ

ป้าจันทร์ทำท่าลำบากใจ ไม่กล้าตอบกลัวภาวินดุที่เธอปล่อยให้น้องภีมขึ้นมาเล่นบนบ้าน ป้าจันทร์ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

"คุณวินเดินทางมาเหนื่อยๆ ไปพักก่อนเถอะค่ะ แม่เลี้ยงรออยู่ในบ้าน"

แต่ภาวินไม่ได้สนใจ เขายังคงจ้องเด็กชายตรงหน้า ความสงสัยที่เริ่มก่อตัวในใจทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่านไปง่ายๆ

จนกระทั่ง

"ภีม... มาหาแม่เร็วลูก"

เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังภาวินเบือนสายตาไปมอง และทันทีที่เห็นเธอ หัวใจของเขาก็เต้นกระหน่ำ

ธาริน.....เธอยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม แต่ไม่มีรอยยิ้มสดใสเหมือนเมื่อก่อน 

มีเพียงสายตาเย็นชาที่มองมาทางเขาอย่างไร้ความรู้สึก เธอเดินเข้ามาหาภีม แล้วจับมือลูกชายเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองภาวิน

"ภีม ได้เวลาทานข้าวแล้วลูก"

เด็กชายหันไปมองเธอ ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินตามเธอไปแต่โดยดี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาอีกเลย

และธารินเองก็ไม่ได้เหลือบมองเขาอีกเช่นกัน เหมือนว่าเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งที่ไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว

ธารินกุมมือเล็กของลูกแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะควบคุมไม่ได้

ภาวิน เขาจริงๆเหรอเนี่ยเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เธอไม่คิดว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้ และยิ่งไปกว่านั้น 

เขาได้พบกับน้องภีมลูกชายของเขาเธอพยายามก้าวเดินให้มั่นคง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น 

แต่เธอจะไม่ให้เขาเห็นความอ่อนแอของเธอเป็นอันขาด

“แม่ครับ”น้อง ภีมเงยหน้ามองเธอ “เมื่อกี้คุณลุงคนนั้นมองภีมแปลกๆ”

ธารินเม้มปากแน่น ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายแล้วลูบศีรษะเบาๆ

“น้องภีมอย่าสนใจเลยลูก” เธอยิ้มจางๆ “เราไปกินข้าวกันดีกว่า”

เด็กชายพยักหน้ารับโดยไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม ก่อนจะเดินจูงมือแม่ไปยังเรือนเล็กที่อยู่ทางท้ายไร่ที่แม่เลี้ยงอนุญาตให้เธอกับลูกได้อาศัยอยู่ที่นี่