บทที่ 3 สิ่งยั่วยวนถาโถมไม่หยุด

“ขะ…ขอโทษครับ…!” สมศักดิ์รีบปล่อยอ้อมกอดที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่พอทั้งคู่เผลอล้มลงบนเตียง ผ้าขนหนูที่พันตัวลไมก็หลุด…ภาพตรงหน้าชัดเต็มตา

ส่วนสัดที่อวบอิ่ม และระหว่างขาของลไมเผยให้เห็นชัด สมศักดิ์รีบเบือนหน้า ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

ลไมแค่ยิ้มมุมปากหลังเห็นความ "สุภาพ" ของสมศักดิ์ แล้วค่อยๆ จัดผ้าขนหนูให้เข้าที่เข้าทาง ท่าทีแบบนี้ยิ่งทำให้สมศักดิ์เหมือนถูกทรมานหวานๆ อยู่ข้างใน

“โอเคค่ะสุดหล่อ งั้นฉันออกไปก่อนนะ” ลไมพูด เสียงยังคล้ายเสียงครางเบาๆ เหมือนจงใจแหย่คนที่ใจกำลังว้าวุ่น

“กลิ่นเธอนี่ทำฉันละสายตาไม่ลงเลย” ลไมกระซิบอีกที หัวใจสมศักดิ์ยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ

ยิ่งไปกว่านั้น…เขาเองก็ห่างจากอนงค์มานานมากแล้ว!

สิ่งยั่วยวนมาไม่ขาดสาย ทำเอาใจสมศักดิ์เริ่มไหว และสมองเริ่มหยุดทำงานชั่วขณะ

แต่ความคิด "นอกลู่นอกทาง" โดนเขารีบปัดทิ้ง เมื่อนึกถึงวิดีโอสั้นๆ ที่ถูกส่งมาจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อกี้

เขารีบทำงานบ้านให้เสร็จแล้วกลับเข้าห้องตัวเอง ก่อนบอกอย่างสุภาพว่าห้องพร้อมเข้าอยู่แล้ว

ลไมที่เพิ่งสวมเสื้อยืดเสร็จยิ้มหวาน ทำเป็นลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ยังทำให้ลมหายใจของสมศักดิ์ติดๆ ขัดๆ

ป้าอาชราที่ไม่รู้ว่ามีโมเมนต์ชวนหวั่นไหวระหว่างลไมกับสมศักดิ์เมื่อกี้ ก็เอ่ยขอบคุณ บอกว่าอนงค์โชคดีที่มีสามีอย่างสมศักดิ์

“โชคดีจริงๆ ยัยอนงค์ มีผัวคล่องแคล่วมือไวแบบนี้” ป้าอาชราพูดยิ้มๆ เล่นเอาสมศักดิ์มึนไปอีกรอบ

พอทั้งสองย้ายเข้าห้องแล้ว สมศักดิ์ก็เปิดวิดีโอนั้นดูอีกครั้ง โดยไม่ได้ปิดประตูห้อง

เลือดยังเดือดปุดๆ เขาตัดสินใจโทรกลับไปยังเบอร์แปลกนั้น “แกต้องการอะไรกันแน่ หา! ส่งวิดีโอบ้าๆ นั่นมาทำไม!” เขากัดฟันกดเสียงตัวเองไว้ ไม่ให้แม่ยายกับพี่เมียได้ยิน

ด่าซะชุดใหญ่ แต่ฝั่งโน้นเงียบกริบ ไม่มีคำตอบ

ตอนกำลังโวยวายใส่โทรศัพท์ เขาไม่ทันรู้ตัวว่าเสียงดังมากจนป้าอาชราที่จะเดินไปครัวได้ยิน จนป้าชะงัก ฟังสิ่งที่สมศักดิ์กำลังเถียงกับปลายสายอยู่นอกห้อง

ติ๊ด…หลังระบายเสร็จ สายก็ถูกตัด โทรกลับกี่ทีก็ปิดเครื่องไปแล้ว

เขานั่งเหม่ออยู่นานที่ระเบียงหลังบ้านหรู ความคิดยุ่งเหยิงไปหมด พอเย็นย่ำเลยกลับเข้าห้อง

เป็นนิสัยของสมศักดิ์ เวลาเข้าห้องน้ำจะถอดเสื้อผ้าเลย แล้วเดินโทงๆ เข้าไปในห้องน้ำในห้องนอน

พอเปิดประตูเข้าไป…!

อ๊ะ…!

ตายละ…!

สมศักดิ์ชะงัก มีคนอยู่ในห้องน้ำ กำลังถูตัวด้วยฟองสบู่

เขาตาแทบค้าง ทั้งที่ภาพของลไมยังติดหัวอยู่ไม่หาย คราวนี้ของแม่ยายกลับ…ยั่วกว่านั้นอีก

“ตะ…ตะ…ป้า เอ่อ แม่ยาย ขอโทษครับ ผมคิดว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน!” เขาพูดตะกุกตะกัก โดยไม่ทันรู้ว่าของลับของเขาเปิดเผยชัดเต็มตาป้าอาชรา

ด้านหนึ่งเขาเองก็เผลอทึ่งกับร่างเปลือยเปล่าของป้าอาชราเหมือนกัน

“สมศักดิ์…ของเธอนี่?”

“ตายจริง…ขอโทษครับป้า เอ่อ แม่ยาย!” เขารีบเผ่นออกจากห้องน้ำ คว้ากางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดมาใส่แทบไม่ทัน

ไม่ถึงสิบนาที ป้าอาชราก็ออกมายิ้มหวานให้สมศักดิ์ที่ยังอยู่ในห้องและทำตัวไม่ถูก

ป้าอาชราพันผ้าขนหนูไว้ถึงอก ลุคแบบนี้ทำเอาสมศักดิ์กลืนน้ำลาย

“แม่ยาย…ขอโทษอีกครั้งครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นึกว่าห้องน้ำว่าง” เขาก้มหน้า ไม่กล้าสบตาแม่ยาย

“ไม่เป็นไรจ้ะ สมศักดิ์ ป้าก็ผิดเอง ลืมล็อกห้องน้ำ อีกอย่างลไมก็ดันเข้าห้องน้ำนาน ป้าร้อนๆ เลยแวะเข้าห้องของเธอกับอนงค์ ขออาบน้ำก่อน” ป้าอาชราพูดเหมือนไม่มีอะไรต้องซีเรียส

แต่สายตาป้าอาชราก็เหลือบมองต้นขาของสมศักดิ์ แล้วกระซิบเบาๆ “คุมยากนะเนี่ย” จากนั้นก็ใช้นิ้วเขี่ยเบาๆ แบบหมั่นเขี้ยว ก่อนหัวเราะคิกคักแล้วเดินออกจากห้องไป

สมศักดิ์ถึงกับอุทานในใจ โอ้โห…! แล้วรีบไปอาบน้ำ

เขาปล่อยน้ำเย็นจากฝักบัวให้ไหลรดตัว เพื่อลดอาการหัวหมุน

ในหัวกลับเผลอวาดภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าของลไมกับป้าอาชรา ถ้าคิดดีๆ หุ่นพวกเธอก็ไม่ต่างจากอนงค์เท่าไร เขาคิดในใจ

ความคิดเตลิดเปิดเปิงของเขาเริ่มแล่น ยิ่งพอนึกถึงสัดส่วนของลไมกับป้าอาชราที่ทำให้เขาลืมไม่ลง

ชั่วครู่หนึ่ง สมศักดิ์ลืมเรื่อง "นอกใจ" ของอนงค์ไปเลย การมาของป้าอาชรากับลไม กลายเป็นเหมือนยาที่ช่วยบรรเทาไฟในอกให้เบาลงอยู่พักหนึ่ง

**

ติดตามตอนต่อไป