ไฟร้ายพลาดรัก 20+

ไฟร้ายพลาดรัก 20+

last updateLast Updated : 2024-11-13
By:  ฅนบนดอยOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
3.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

'กูอยากเลื่อนสถานะ อยากเป็นมากกว่าเพื่อนที่ไม่ใช่แค่คู่นอนตอนที่มึงเงี่-ยน'

View More

Chapter 1

บทนำ

"Joseph, one billion. You can only save one."

In a daze, Myla Rutherford heard the kidnappers negotiating over the phone.

The warehouse was dark, with no light at all, except for a ventilation window that was only five centimeters wide. Outside, faint shadows of overgrown weeds swayed in the wind.

Three days of captivity had brought her to the brink. No food, no water, only despair.

Myla’s wrists, bound tightly behind her, throbbed with pain as she desperately widened her eyes.

Three days ago, she was abducted. Along with her, Livia Wyndham—the woman Joseph Kensington had adored for a decade—was also kidnapped.

The ransom demanded was exorbitant, but the terms cruel. Only one of them could survive: either she or Livia.

For some reason, even as Joseph's lawful wife and the mother of his unborn child, Myla felt no confidence against Livia.

Why would she?

In the year since their wedding, Joseph’s eyes never lingered on her. Perhaps because she was naturally unattractive with the saucer-sized birthmark on her left cheek, which made her the target of disdain within the Kensington family.

Their marriage was born not of love but obligation—an aftermath of a tragic accident.

A year ago, their cars collided.

In that accident, Joseph shielded Livia, sustaining injuries so severe he slipped into a coma.

Myla, too, had suffered, awakening with no memory of her past—not even her own name.

For three months, Joseph lay motionless.

Desperate, the Madam Kensington turned to a feng shui master, who said that Myla’s presence could dispel misfortune.. The calamities were caused by her and could only be resolved by her.

Under the guidance of the master, the Madam Kensington renamed her "Myla Rutherford" after her own lineage. Then, she arranged a wedding for Myla and Joseph.

On the wedding night, Joseph miraculously woke.

The first thing after waking was a demand for divorce. But soon after, Myla discovered her pregnancy. The child, the future heir of the Kensington dynasty, became her lifeline. The Madam Kensington threatened her life and even uttered harsh words, saying that as long as she was alive, Livia could never set foot in the Kensington family.

But now? This kidnapping could change everything.

If Myla died, Livia could finally take her place in Joseph’s life.

The bandit suddenly moved toward Livia, tore off the tape from her mouth, and handed the phone to her.

Livia cried out in panic, "Joseph, I'm scared... so scared. Please save me!"

On the other end, Joseph’s sharp intake of breath was audible. His voice, always commanding, softened in reassurance. "Livia, don’t worry. I’m here."

Myla's lips trembled heavily. She also wanted to speak to Joseph, even if it was just a word.

She was afraid that he would abandon her.

Minutes passed in agonizing silence.

Then Joseph’s voice returned, low and deliberate.

"Myla... I’m sorry."

The apology struck her like a blade.

Her trembling grew violent as the reality set in.

He had made his choice.

Livia.

What about her?

Was he truly so heartless that he could let her die?

Her wide, tear-filled eyes fixated on the phone in the kidnapper’s hand. She wanted to scream, to beg him to save her. But her mouth was gagged and she couldn't make a sound no matter how hard she tried. Silent tears became her only answer.

The bandit snatched the phone back, his voice icy "Alright, Joseph. Give me your answer."

The air hung thick with silence, an agonizing void that stretched endlessly.

Myla clenched her lips tightly, her heart gripped tightly.

The tension was unbearable, each second dragging her closer to breaking.

Finally, Joseph's voice shattered the quiet. "I agree to all your demands, but if you dare to harm a single hair on Livia's head, I will end your life!"

Myla's eyes widened, shock paralyzing her body, and then the light in her eyes dimmed.

Her strength gave out, and she slumped in the chair, her tears flowing silently. It was as though her very soul had been stolen.

He didn’t choose her. He didn’t want her.

Even their unborn child meant nothing to him.

"Joseph, this is the choice you made!" the bandit let out a cruel chuckle. Ending the call, the man yanked the tape from Myla's mouth.

She gasped for air, and she despairingly opened her mouth. In the end, she could only weakly utter a question, "Why..." Her voice cracked, raw with pain and disbelief.

She was still having his child!

The bandit moved to Livia, slicing the ropes that bound her with exaggerated courtesy. "Ms. Wyndham, please."

Livia stood, a strange, knowing smile played at her lips before she turned and walked away.

Myla sat frozen, her tears falling without restraint. She was nothing to Joseph now—just discarded shoes left behind.

The doctor had told her she was carrying twins.

Two lives.

Would Joseph condemn them to death too? Were they not even worth being born?

Could he be so heartless?

"I can’t die! Let me go!"

The maternal instinct kicked in, and she struggled fiercely. The chair toppled to the ground, and she was tightly bound by ropes, unable to move. She only felt a sharp pain in her lower abdomen, as if it was a sign of giving birth!

Her heart seized with terror. A sharp, relentless pain wracked her lower body. She was going into premature labor.

The bandit turned and saw that she was still struggling desperately. He stormed over and struck the back of her neck with a brutal chop.

Pain exploded in her neck, and darkness swallowed her whole.

When she woke again, the warehouse was ablaze. Raging flames consumed the warehouse.

The fire’s searing heat licked at her skin.

As the flames flickered, the burnt beams kept falling down.

Myla slowly opened her eyes and looked up at the endless fire, clutching her abdomen which was occasionally wracked with pain, causing her whole body to convulse.

Cold sweat mingled with tears as flashes of memory blazed through her mind like a reel of her life.

And then, she remembered.

She wasn’t Myla Rutherford.

She was Elianna Carrington.

The beloved daughter of the Carrington family in Bryston, a woman who had once been cherished and adored.

Now, she remembered everything.

The burnt ruins kept falling down. Death loomed closer, but her heart burned with a hatred fiercer than the flames around her.

She crawled to a corner, leaving a trail of blood behind her, but she didn't care about that at all. She clawed her way toward the phone the kidnappers had confiscated earlier, its faint glint barely visible through the smoke. She looked at the collapsing ruins, still clutching her severely painful abdomen with both hands. "Baby, don't be afraid... Mommy's here. Mommy will protect you. Always."

Her fingers trembled as she picked up the phone. There was only one bar of signal.

Praying for a miracle, Elianna dialed a number.

Meanwhile.

A skyscraper located in the heart of the CBD.

In the Vice President's Office, Tyson Carrington answered the phone.

"Hello?"

A familiar yet unfamiliar voice came from the other end. "Tyson... it's me."

The man suddenly stood up, his voice trembling with overwhelming surprise: "Elianna? You're still alive! Where have you been all this time? The entire Carrington Group has been going crazy looking for you! We haven't heard a word from you in a year, and Grandfather has fallen ill and been bedridden for six months!"

Elianna's feeble voice came through again, filled with grievance and despair, tugging at one's heart: "Tyson... I was in danger. Please, come and save me quickly!"

"Elianna, don't be afraid. I'll come and take you home right away!"

After the call ended, Elianna collapsed weakly to the ground as sharp pain tore through her lower abdomen. Her amniotic fluid broke, staining her skirt with fresh blood. Just before losing consciousness again, she faintly heard the sound of a baby's cry echoing in her ears.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
บทนำ
บทนำปึก ปึก ปึก"อ๊ะ...อ๊า~ แดน...นะ...นายทำแรงเกินไป ฉันจุกนะ!" นิวเคลียร์บอกเสียงพร่าเมื่อคนข้างบนถาโถมแรงกายเข้าใส่ไม่ยั้งจนร่างกายเธอสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน แต่เหมือนคำพูดของเธอจะไม่เป็นผลกับแดเนียลเลย"ทำไม ปกติเธอก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" แดเนียลแสยะยิ้มมุมปากแล้วดันตัวขึ้น กระชับตัวนิวเคลียร์เข้ามาแนบกาย เขากระแทกกระทั้นท่อนลำเขื่องเข้าไปในกายเธอจนเกิดเสียงทะลึ่งขึ้นภายในห้องนอนสุดหรูหราของนางแบบสาว ที่ใช้เป็นสนามรับศึกหนักจากแดเนียลวันนี้ร่างกายเธอโยกคลอนไปตามแรงกระแทกผสมผสานกับการเปล่งเสียงครางตามจังหวะ เรียวขาสวยถูกแดเนียลจับกดลงกับเตียงนอนจนขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้"อึก...อื้อ~ แดนนายมันซาดิสม์จริงๆ ว่ะ""ชอบไม่ใช่เหรอ แต่คงไม่เด็ดเท่าเด็กเธอหรอกมั้ง""แล้วฉันลีลาดีกว่าคนที่แกเคยนอนด้วยไหมละ" นิวเคลียร์ถามกลับอย่างยิ้มๆ แต่กลับได้คำตอบจากคนตัวโตด้วยการที่เขากดศีรษะเธอลงกับหมอนจากนั้นก็กระแทกความใหญ่โตเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจนเธอกรีดร้องเสียงหลงด้วยความจุก "อ๊า~ เธอมันต้องเด็ดกว่าอยู่แล้ว ไม่งั้นฉันคงไม่กลับมาตายรังเอากับเธอแบบนี้หรอก" คำพูดร้ายกาจที่ไม่ถนอมน้ำใจกันถูกพ่นออกมาน
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 1 ยาปลุกเซ็กซ์
บทที่ 1ยาปลุกเซ็กซ์สองเดือนก่อนหน้านี้"โว่!" ร่างอรชรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำกำลังโยกตัวไปมากับเสียงเพลงมันๆ ท่ามกลางแสงสีเสียงอยู่ในผับดังแห่งหนึ่ง "อื้อ~ ปล่อยก่อนจาเต้น~" นิวเคลียร์สะบัดมือออกจากการจับกุมแล้วกระดกเหล้าเข้าปากจนหมด"ภาระกูอีก" แดเนียลจัดแจงเสื้อเชิ้ตตัวเก่งแล้วนั่งไขว่ห้างมองหญิงสาวที่กำลังเต้นยั่วยวนอยู่ตรงหน้า เขายกแขนขึ้นมาวางพาดบ่าคนข้างๆ แล้วอ้าปากคาบบุหรี่ที่หญิงสาวหน้าตาสะสวยอีกคนรับหน้าที่จุดไฟให้เขา แดเนียลปรายตามองตามนิวเคลียร์พลางพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก"อื้อ~ อยากลงไปเต้นข้างล่างจังเยย~ พาไปหน่อยสิ" นิวเคลียร์หันมาอ้อนเพื่อนรักอย่างแดเนียลและผลักไหล่ผู้หญิงทั้งสองคนที่นั่งประกบข้างชายหนุ่มให้พวกหล่อนออกไปจากตรงนี้"อ้อนกูเพื่อที่จะให้พาลงไปเต้นยั่วสายตาไอ้พวกเสือหิวน่ะนะ?" แดเนียลพ่นควันบุหรี่ใส่หน้านิวเคลียร์และสูบควันเข้าปากอีกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้หญิงสาวกลับประกบปากจูบและดูดควันบุหรี่จากปากมาเฟียหนุ่ม เธอหัวเราะเบาๆ และพ่นควันใส่หน้าเขาอย่างนึกสนุก"หน้าโง่...หึหึ""หึหึ...ก็ได้ กูจะพาลงไป" ว่าจบแดเนียลก็ทิ้งบุหรี่ลงในถ้วยคริสตัล เขายกแขนขึ้นมาโอบเอวบา
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 2 ในรถ NC
บทที่ 2ในรถ NCคำพูดเอาแต่ใจที่นิวเคลียร์เอ่ยออกมาต่อหน้าแดเนียลมันทำให้เขาหลุดขำในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามาแนบชิด"เดี๋ยวนี้กล้าท้าทายฉันแล้วเหรอ""ไม่ได้ท้าทาย แต่กำลังออกคำสั่งให้นายนอนกับฉันคืนนี้" ยิ่งเธอทำหน้าจริงจังเท่าไร แดเนียลก็ยิ่งรู้สึกขำ ปลายนิ้วชี้เรียวยาวลากไล้ขึ้นมาจนถึงร่องอกเบียดแน่น สัมผัสที่ได้รับทำให้นิวเคลียร์เผลอเปล่งเสียงครางออกมา "อื้อ~ นายอย่าแกล้ง""อยากมากเหรอ?""อ๊า~ มันร้อนๆ หนาวๆ" เพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์ผสมกับแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มเข้าไป ทำให้ร่างกายร้อนวูบวาบและอยากปลดปล่อย "อ๊า~ แดเนียล" นิวเคลียร์ไม่สนใจสีหน้าดุดันของอีกฝ่าย เธอประคองใบหน้าคมคายไว้แล้วประกบปากจูบอย่างหนักหน่วง ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากหนาเบาๆ แล้วสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก เกี่ยวลิ้นหนาหยอกล้อกันไปมาจนรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นตัวอยู่ใต้กางเกงยีนชายหนุ่ม เธอจึงเลือกที่จะบดเบียดบั้นท้ายไปมากับเป้ากางเกงเบาๆ เป็นการปลุกเร้าอารมณ์อีกฝ่ายและดูเหมือนจะได้ผลเมื่อแดเนียลโอบกอดเธอไว้ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางเบาๆ แล้วทำการถอดชุดเธอออกจนตอนนี้นิวเคลียร์เปลือยท่อนบนต่อหน้าเขา แดเนีย
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 3 แสดงละคร
บทที่ 3แสดงละครจากความสัมพันธ์ที่ถลำลึกวันนั้นเหมือนมันจะหยุดพวกเขาไม่ได้ ทั้งสองยังลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกันอีกหลายครั้งนิวเคลียร์กลอกตามองบนกับคำพูดร้ายกาจของแดเนียล เธอยังคิดย้อนกลับไปวันนั้น หากไม่โง่ถูกวางยา เธอคงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้กับแดเนียลชายหนุ่มเดินเข้ามารั้งเอวบางไว้แล้วประกบปากจูบนิวเคลียร์ แต่เธอกลับผลักหน้าเขาออกแล้วถอยออกห่าง "ก็บอกว่าไม่ชอบให้จูบหลังตอนนายสูบบุหรี่เสร็จไง" หญิงนางบอกด้วยความหงุดหงิด"เดี๋ยวก็ชินเอง" แดเนียลไม่สนใจคำห้ามปราม แถมยังสอดมือลงไปใต้ชายกระโปรงเธอ ลูบไล้หน้าขาขาวเนียนพลางเปล่งเสียงครางกระเส่าใกล้หูนิวเคลียร์ครืด~โทรศัพท์เจ้ากรรมดันสั่นสะเทือนอยู่ในมือเขาทำแดเนียลหงุดหงิด พอเห็นชื่อคนที่โทร. เข้ามาโชว์หราอยู่หน้าจอ เขายิ่งหงุดหงิดจนเผลอสบถคำหยาบคายออกมา"มีไร ร้อยวันพันปีไม่เคยโทร. หากู" ผู้เป็นน้องกรอกเสียงแข็งกร้าวถามกลับพี่ชายแท้ๆ ที่โทร. เข้ามาแทบจะนับครั้งได้(เย็นนี้ สิบเจ็ดโมงพร้อมหน้ากันที่บ้าน)"ไม่ไปอะ เบื่อขี้หน้ามึง" เสียงคนปลายสายพ่นลมหายใจออกหนักๆ(แม่อยากเจอ จะไม่มาก็เรื่องของมึง) หากไม่ใช่เรื่องที่แม่ขอไว้ดีแลนคงไ
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 4 หงุดหงิดใจ
บทที่ 4หงุดหงิดใจหลังจากหลับจากกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาที่บ้านพ่อกับแม่แล้วแดเนียลก็กลับมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะออกไปดื่มกับเพื่อนสนิทที่คลับของพี่ชายตัวเอง แม้จะไม่ถูกคอกัน แต่แดเนียลก็ช่วยเป็นหูเป็นตาให้พี่ชายอีกแรงหนึ่ง ไม่ใช่อะไรหรอกไปกินเหล้าฟรีและเหล่หญิงแต่งตัวเสร็จฉีดน้ำหอมฝรั่งเศสทั่วกายแล้วก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับกุญแจรถยนต์หรูคันโปรดที่เมื่อสองปีก่อนพ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด นี่ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องเปลี่ยนรถขับแล้วแดเนียลเดินอาดๆ เข้ามาในคลับทางเข้าของแขกวีไอพี เขาพยักหน้าทักทายลูกน้องที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูทางเข้า มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงเดินขึ้นไปชั้นสองตรงไปที่ที่นั่งประจำ ทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายจะเข้ามาตรวจงานก็เตรียมเหล้าและกับแกล้มให้เรียบร้อยพร้อมกับสาวสวยรอปรนนิบัติ"พี่แดน..." เอมม่า หญิงสาวนัยน์ตาสีน้ำตาลหน้าคมเอ่ยเรียกแดเนียลอย่างสนิทสนม ชายหนุ่มยกยิ้มและพยักพเยิดทักทาย ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ แล้วนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน"ไม่ได้เจอกันหลายวัน ดูเธอขี้ยั่วมากกว่าเดิมนะ" แดเนียลเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย แต่ในตอนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปจูบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจั
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 5 เปย์ (เมีย)
บทที่ 5เปย์ (เมีย)เพียะ!หลังจากถอนจูบออก จู่ๆ นิวเคลียร์ก็ตบหน้าแดเนียลอย่างไม่แรงนักจนชายหนุ่มทำหน้างงเล็กน้อยก่อนที่จะถูกเธอบีบแก้ม"โกหกเหรอ ได้กลิ่นลิปสติกผู้หญิงติดที่ปากนายอยู่นะ""อ่า...จมูกดีไม่พอ ปากยังดีด้วย""จูบกับใครมา" เธอถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ แต่แดเนียลกลับยกมือขึ้นมาลูบแก้มข้างที่ถูกเธอตบเมื่อครู่"แค่หอมแก้มเอมม่า""ไม่นัดกันไปเอาเลยล่ะ" คำถามประชดประชันที่เธอเอ่ยออกไปทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก แดเนียลกระชากตัวเธอลงมากอดแล้วประกบปากจูบต่อ เขาสอดเรียวลิ้นเข้าไปหยอกล้อเรียวลิ้นนิวเคลียร์และจบด้วยการกัดริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ"ก็แค่หอมแก้มตามประสาคนรู้จัก""คนเคยเอากันต่างหาก""หึ...หวงเหรอ""ไม่นะ แล้วนายอะหวงเหรอ ถึงตามมาดื่มที่นี่""ลืมอะไรไปไหมคนสวย ที่นี่ของดีแลนฉันก็ต้องมาดูแลแทนมันอยู่แล้ว""อ๋อเหรอ ปกติไม่เห็นจะชอบขี้หน้ากัน น้องชายแบบนายก็รู้จักช่วยพี่ทำงานด้วย...น่าประทับใจแทนพี่ดีนจริงๆ" นิวเคลียร์เย้าหยอกคนตรงหน้าก่อนจะเอนตัวไปซบอกแกร่ง"อยากเอาดุ้นตบปากจริงๆ แต่ให้อภัยเพราะเมื่อคืนกูสุดมาก""พรุ่งนี้จะไปงานวันเกิดเพื่อน โอนเงินให้ด้วยสี่แสน
last updateLast Updated : 2024-11-12
Read more
บทที่ 6 ผู้ชายร้ายกาจ
บทที่ 6 ผู้ชายร้ายกาจหลายนาทีที่แดเนียลนั่งเซ็นเอกสารเกี่ยวกับการซื้อรถจนมันเสร็จสิ้น นิวเคลียร์ลุกขึ้นยืนและบิดตัวเบาๆ เพื่อไล่ความเหนื่อยล้าที่ต้องนั่งรอชายหนุ่มนาน"ไปยัง ว้าย!" เธอหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจจนพนักงานหลุดเสียงร้องตามด้วย ก็จู่ๆ พ่อตัวดีก็โยนกุญแจรถลัมโบร์กินีมาให้เธอโดยไม่ทันตั้งตัว หากรับไว้ไม่ได้จะทำยังไง ใครก็รู้ว่ามันแพงแค่ไหน นิวเคลียร์ขมวดคิ้วยุ่ง "อะไรของนาย อยากเสียเงินเพิ่มเหรอ" เธอถามหน้าเครียดไม่ได้กำลังยิ้มพอใจเหมือนคนตรงหน้า"ลองขับหน่อย" ว่าจบแดเนียลก็เปิดประตูก้าวเข้าไปนั่งรอนิวเคลียร์ในรถ เธอก้มมองกุญแจในมือแล้วกลอกตาไปมา"อย่ามาร้องเป็นแต๋วแตกให้ได้ยินก็แล้วกัน""ไม่เคยอยู่แล้ว" หลังจากคาดเข็มขัดเสร็จ นิวเคลียร์ก็สตาร์ตรถ เธอหลุดยิ้มแล้วค่อยๆ ขับรถลงมาจากโชว์รูม เมื่อถึงถนนใหญ่ก็เหยียบคันเร่งขับกลับคอนโดอย่างเร็ว เธอค่อนข้างชอบความเร็วเพราะมันท้าทายดี ในขณะที่แดเนียลนั่งมองหน้าเธออย่างยิ้มๆ"ชอบไหม" เขาถาม"ชอบอะไร" เธอละสายตาจากทางข้างหน้ามาถามกลับ แดเนียลยกมือขึ้นมาลูบผมนิวเคลียร์เบาๆ ก่อนจะรั้งใบหน้าเธอมาจูบหนักๆ ขณะที่เธอขับรถอยู่ ความไม่ท
last updateLast Updated : 2024-11-13
Read more
บทที่ 7 เอาแต่ใจ
บทที่ 7เอาแต่ใจหญิงสาวเบ้ปากใส่อย่างเอือมระอาใจกับรอยยิ้มร้ายกาจนั้น นี่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอ ไม่กระดากปากตัวเองสักนิดหรือไงนะ“ฉันจะกลับก่อน”“กลับไหน” แดเนียลถามนิวเคลียร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่เธอกลับมองว่านั่นคือการแสดง มันน่าปรบมือให้จริง ๆ กับการแสดงเป็นไม่รู้ไม่เห็นของเขา “ทำหน้าแบบนั้นทำไม” แดเนียลเอ่ยถามอีกครั้งทั้งที่คำตอบแรกยังไม่ได้รับ“ก็ระอาใจกับสิ่งที่แกทำไง ทำเป็นไขสือเหรอ ไม่ตลก”“อ่า...เธอแม่งรู้ทันฉันไปซะทุกเรื่องจริง ๆ สินะ นั่นก็แปลว่าเราสองคนรู้จักนิสัยสันดานกันดีแล้วใช่ไหม” แดเนียลยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มนวลเบา ๆ อย่างหยอกล้อแต่กลับถูกนิวเคลียร์ปัดออก เธอขมวดคิ้วใส่เขาแล้วพูดประโยคหนึ่งออกไป“นายกำลังล้ำเส้นฉัน” ประโยคนั้นทำมือหนาที่กำลังลูบไล้เรือนแก้มนวลต้องชะงักค้าง แดเนียลชักมือกลับอย่างหงุดหงิด “เลิกบงการชีวิตฉันได้แล้ว เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”“แต่เราสองคนเอากันทุกวัน แบบนี้เขาเรียกอะไร”“เลิกเอาเรื่องนั้นมาอ้างสักทีเถอะ นายยกมันมาอ้างเพื่อจะเอาแต่ใจกับฉันตั้งกี่ครั้งแล้ว มันน่าเบื่อรู้ไหม”“ฮึ! เบื่อ?” แดเนียลหันมาสบตากับนิวเคลียร์ด้วยสายตาด
last updateLast Updated : 2024-11-13
Read more
บทที่ 8 ไม่รู้ใจตัวเอง
บทที่ 8ไม่รู้ใจตัวเองหลายชั่วโมงต่อมา ภายในห้องพักสุดหรูหราถูกปกคลุมด้วยไอความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศและความเงียบเคล้ากับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อยู่ในแก้วในมือของแดเนียล ไม่รู้ว่านิวเคลียร์ทำเขาอารมณ์เสียตั้งแต่ตอนไหนแต่ว่าตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดใจมาก“แม่ง..”“นายครับ คุณดีแลนมาครับ” ลูกน้องคนสนิทเขาเดินเข้ามารายงานเสียงเรียบแล้วก้มหน้า แดเนียลละสายตาจากแก้วเหล้าแล้วถอนหายใจกับคำรายงานของลูกน้อง ร้อยวันพันปีไม่โผล่หัวมาหาน้อง วันนี้ฝนคงตกห่าใหญ่ไม่ก็พายุเข้า“มันมาทำไม ว่างมากหรือไง” เขาย้อนถามลูกอย่างเหนื่อยหน่าย“เออ กูว่างมากเลยแวะมาดูน้องสารเลวหน่อย” ผู้เป็นพี่กอดอกยกยิ้มมองสภาพผู้เป็นน้อง ก่อนที่จะพยักหน้าให้ลูกน้องแล้วเดินเข้าไปหาแดเนียล “เพราะอะไร?” เสียงเข้มของมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามน้องชายที่เงียบผิดปกติ เพราะถ้ามันปกติป่านนี้คงตอบกลับเขาไม่ก็หลอกด่าเขาไปแล้ว“เปล่า”“กูจะพยายามเชื่อคำโกหกมึงแล้วกันนะ” ผู้เป็นพี่ชายกระตุกยิ้มมุมปากกับคำโกหกคำโตที่น้องชายบอกมา เขากับแดเนียลอายุห่างกันสองปีก็จริงแต่สองคนเติบโตมาด้วยกัน ไอ้เรื่องโกหกของแดเนียลเป็นเรื่องเดียวที่เขามักเป็นผู้ชนะที่ดูออ
last updateLast Updated : 2024-11-13
Read more
บทที่ 9  เจ้าอารมณ์
บทที่ 9 เจ้าอารมณ์พอดีแลนกลับไปแล้วภายในห้องก็กลับสู่สภาวะเดิม ความเงียบเข้ามาปกคลุม ร่างหนาทรุดนั่งลงกับโซฟาตัวเดิม แววตาพร่าพรายไร้จุดโฟกัสอย่างจริงจัง แดเนียลเอนหลังพิงกับพนักโซฟา เงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก แต่กลับมีบางสิ่งเรียกความสนใจจากเขาให้หันไปมอง แดเนียลเอี้ยวหน้าไปมองกิ๊บติดผมที่นิวเคลียร์มาลืมไว้ที่ห้องและเขาไม่มีโอกาสเอาไปคืนให้เธอสักทีจนกระทั่งวันนี้ มันคงไม่สำคัญอะไรแล้วมั้ง...แกรก...ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง แดเนียลขมวดคิ้วแน่นเมื่อคนที่เปิดประตูเข้ามาคือดีแลน “อะไรของมึงอีกดีน” แดเนียลชักสีหน้าใส่ผู้เป็นพี่อย่างสะกดกลั้นอารมณ์หงุดหงิดไม่ให้ระเบิดออกไปในตอนนี้“ไปดื่มไหม” เหตุผลที่เขายังไม่กลับเพราะยังไม่อยากทะเลาะกับซัมเมอร์ตอนนี้เลยต้องถ่อมาหาน้องชายที่นี่ แม้ว่าสีหน้าน้องจะอยากต้อนรับมากก็เถอะ ยอมทนหน้าด้านหน่อยเพราะไม่มี...ที่ไปแล้วจริงๆ หากไปดื่มกับเพื่อนก็กลัวเมียโกรธไปกว่านี้ แม่งเขามีสิทธิ์เลือกอะไรไหมวะเนี่ย“จะยืนทำหน้าครุ่นคิดอีกนานไหมวะ มึงเป็นห่าอะไร” ถ้อยคำหยาบคายมาเต็มแต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ปกติที่ว่าตอนลับห
last updateLast Updated : 2024-11-13
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status