บทที่ 5 ทัวร์คาสิโน

ทายาทเพียงคนเดียวของคาสิโนพาแขกกิตติมศักดิ์ทัวร์รอบทั้งตึก ตั้งแต่โซนสันทนาการ ห้องอาหารสุดหรู ไนต์คลับ บาร์ ห้องวีไอพีให้แขกได้นั่งพักผ่อน รวมถึงห้องพักระดับห้าดาวให้แก่ลูกค้ากระเป๋าหนักที่เดินทางมาเสี่ยงโชคแบบยาว ๆ โดยมีสาวสวยหลากหลายสไตล์คอยดูแลเอาใจ ซึ่งแน่นอนว่าด้วยกฎของอิงฟ้า จึงทำให้ไม่มีการค้าบริการอื่นอีกแล้ว พนักงานทั้งหมดไม่มีใครถูกบังคับให้มาทำงาน ทุกคนเต็มใจสมัครเข้ามาเอง แต่หากใครอยากหาลำไพ่พิเศษเพิ่มเติม ก็ตกลงกับลูกค้าเอง โดยทางคาสิโนจะไม่รับผิดชอบดูแลใด ๆ ทั้งสิ้น

ท่อนขายาวใต้กางเกงสแล็กของหนุ่มลูกครึ่งก้าวเข้ามายังโซนคาสิโนพร้อมหมาน้อยคู่ใจในอ้อมแขน ผายมืออวดโต๊ะพนันหลากหลายรูปแบบที่อัดแน่นเต็มโถงชั้นสี่ มีทั้งเครื่องสล็อต เกือบร้อยเครื่อง โต๊ะรูเล็ตต์ โต๊ะโป๊กเกอร์ และอีกมากมาย ซึ่งในเวลานี้มีลูกค้าเพียงบางตา

ก่อนจะพาไปดูโซนวีไอพีซึ่งมีฉากกั้นแยกจากโซนปกติ แถมยังต้องเข้าผ่านเส้นทางพิเศษ เพื่อรับรองแขกมีชื่อเสียง ผู้มีอิทธิพล หรือนักการเมืองใหญ่ที่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนอีกด้วย

“เป็นไงบ้าง” แอซตันหันมาถาม

“ดีกว่าที่คิด พ่อมึงวางระบบทุกอย่างมาโอเคแล้ว”

“อืม กูไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอก แต่คิดว่ายังมีปัญญาหยุมหยิมอยู่บ้าง”

“หึ ก็ไม่แปลกใจ วัน ๆ เอาแต่ตามเฝ้าพี่สาวกูขนาดนั้น” มาร์ตินแค่นหัวเราะ ไม่ได้สนใจสายตาขุ่นเคืองจากแอซตันเลย

“เฮอะ! ขอโทษนะ กูก็ทำงานแล้วโว้ย! ไม่ได้เอาแต่ลอยไปลอยมาเหมือนเมื่อก่อน” อดีตเพลย์บอยรีบแก้ต่างให้ตัวเอง

“แต่ก็เห็นตามติดพี่สาวกูเป็นเงาอยู่ดี”

“นั่นเขาเรียกว่าใส่ใจเถอะ! มึงน่าจะดีใจที่กูดูแลมีอาดีไม่เปลี่ยนแปลง”

“หึ ก็ดีแล้ว”

“เฮ้อ ~ กวนตีนกูแต่เช้า”

“แค่แหย่เล่นนิดเดียวเองน่าพี่ชาย” มาร์ตินแสยะยิ้มซุกซน ขำเบา ๆ ที่เห็นหนุ่มหน้าหล่ออุ้มชิวาวาทำหน้าบูดบึ้ง

“ช่างเถอะ มีอะไรอยากจะรู้อีกไหมล่ะ”

“กูขอดูบัญชีที่นี่ได้ไหม อยากรู้ว่ารายได้มาจากอะไรเท่าไร”

“ตามมา เดี๋ยวพาไปเจอกับผู้จัดการคาสิโน”

ว่าจบชายหนุ่มเรือนผมน้ำตาลอ่อนก็หมุนกายเดินกลับออกจากส่วนวีไอพีกลับไปยังโซนธรรมดา โดยมีน้องชายของแฟนและไอซ์ตามหลังมาติด ๆ

เขาหันไปเรียกพนักงานสาวคนหนึ่ง ไม่นานเธอก็พยักหน้าแล้วเดินหายไปอีกทาง ไม่นานพนักงานคนเดิมก็กลับมาพร้อมหญิงวัยกลางคนท่าทางเป็นมิตรคนหนึ่ง

“สวัสดีค่ะคุณแอซตัน” เธอคนนั้นฉีกยิ้มกว้างเอ่ยทักลูกชายเจ้าของคาสิโนอย่างประจบประแจง ก่อนจะหันมามองหนุ่มสาวหน้าตาดีสองคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแอซตันด้วยความสงสัย

“นี่เจ๊มด ตอนนี้เป็นผู้จัดการคาสิโน ดูภาพรวมและปัญหาของที่นี่” ชายหนุ่มใช้มือที่ไม่ได้อุ้มเจ้าบราวนี่ ผายมาทางหญิงวัยกลางคนเพื่อแนะนำตัว

ผู้จัดการระบายยิ้มให้อีกสองคนเป็นมิตร

“ส่วนนี่ มาร์ตินนะเจ๊ เขาจะมารับช่วงต่อที่นี่แทนผมเมื่อพ่อผมวางมือ”

“หืม! คุณแอซตันไม่ได้จะเข้ามาดูแลที่นี่ต่อจากคุณเควินเหรอคะ”

ดวงตาของมดเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมองว่าที่เจ้านายในอนาคตอย่างไม่เชื่อสายตา เห็น ๆ อยู่ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กหนุ่มท่าทางแสบซ่า ไม่น่ามีความสามารถบริหารกิจการวุ่นวายนี้ได้

“อืม”

“ทำไมล่ะคะ! เกิดอะไรขึ้น ละ...แล้วถ้าที่นี่ถูกเปลี่ยนมือ เจ๊จะโดนไล่ออกด้วยไหมเนี่ย” มดยิงรัวคำถาม ท่าทางตระหนกของเธอแสดงออกชัดว่าตกใจกับข่าวใหญ่นี้แค่ไหน

“เงียบน่า! นั่นมันเรื่องในอนาคต ถ้าเจ๊อยากอยู่ต่อก็ดูแลเจ้านายใหม่ดี ๆ แล้วกัน”

“คะ...ค่ะ ๆ แล้วนี่เรียกมดมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

พอรู้ว่าอยู่ต่อหน้าอนาคตเจ้านายเจ๊มดก็ยิ่งนอบน้อมต่อเด็กหนุ่มอายุน้อยเข้าไปอีก

“ผมแค่อยากจะดูรายการบัญชีเงินเข้าเงินออกภายในสามปีย้อนหลังของที่นี่ครับ” มาร์ตินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูเป็นงานเป็นการ แทบไม่เหลือเค้าโครงหนุ่มกะล่อนไม่เอาไหน

“เอ่อ...เรื่องนั้น” ผู้จัดการอึกอักลำบากใจ ก่อนจะเหลือบมองแอซตันเพื่อขอความเห็น เนื่องจากข้อมูลการเงินเป็นเรื่องสำคัญ

“ผมคุยกับพ่อแล้ว พ่อไม่ได้ว่าอะไร ยังไงฝากเจ๊มดดูแลมาร์ตินต่อด้วยแล้วกัน”

“ทราบแล้วค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบจากแอซตันเธอก็คลายกังวล รับช่วงต่อดูแลแขกคนสำคัญโดยการพาไปยังห้องรับรองด้านหลัง

แอซตันพูดคุยกับน้องชายของแฟนอีกสองสามประโยค ก่อนจะขอตัวกลับขึ้นไปพักผ่อนต่อ พร้อมย้ำว่าหากมีปัญหาอะไรก็โทรหาเขาได้ตลอด

ทั้งคู่เดินตามหลังผู้จัดการไปนั่งรอภายในห้องรับรอง ซึ่งมีโซฟาหนังอย่างดีตั้งเอาไว้กลางห้อง พร้อมโต๊ะเตี้ยและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบถ้วน แถมยังมีแจกันและดอกไม้ประดับตกแต่งภายในห้อง เพื่อให้แขกรู้สึกผ่อนคลายอีกด้วย

ผู้จัดการสาวขอตัวไปนำเอกสารมาให้เด็กหนุ่มทำให้ตอนนี้เหลือเพียงมาร์ตินและไอซ์เท่านั้นภายในห้องสี่เหลี่ยม

“เป็นไงบ้าง” จู่ ๆ มาร์ตินที่ยืนล้วงกระเป๋ากลางห้องรับรองก็หันไปถามสาวข้างกายที่นิ่งเงียบราวรูปปั้นตั้งแต่เข้ามาที่คาสิโน

“คุณมาร์ตินหมายถึงเรื่องอะไรคะ” เธอตอบกลับอย่างเย็นชาเช่นเดิม

“ก็เรื่องคาสิโนนี่ไง เธอคงพอรู้แล้วว่าอีกหน่อยฉันจะเข้ามาบริหารที่นี่ด้วย และเธอก็ต้องช่วยฉันดูแลมัน”

“...”

“สรุปว่า?”

“ไม่ทราบค่ะ”

เด็กหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มตนเองด้วยความมันเขี้ยวกับท่าทีเฉยชาของเธอ ทั้งที่เขาอธิบายเสียยืดยาวแต่ไอซ์ก็ไม่ออกความเห็นใดเลย

“ไม่ทราบ?” เขาทวนคำเสียงเย็น พลางใช้นัยน์ตาวาววับจับจ้องใบหน้าสวย

“ค่ะ บอกตามตรงฉันไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้ คงไม่สามารถออกความเห็นอะไรได้”

“หึหึ”

ไอซ์ขนลุกวาบอย่างไร้สาเหตุกับเสียงหัวเราะของเจ้านายคนใหม่ หันมองเด็กหนุ่มผมส้มนิ่ง ๆ เริ่มรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้

พรึ่บ

เพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อมาร่างสูงก็ก้าวเข้าใกล้ ส่งผลให้หญิงสาวขยับหนีอัตโนมัติ แต่ท่อนขายาวของเขาก็ก้าวตามติด จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงห้องรับรอง

ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อ เรือนกายแข็งแกร่งของเจ้านายโรคจิตก็บดบังทัศนวิสัยของเธอเสียแล้ว ลดระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซ็นต์ มันใกล้จนไอซ์สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากร่างอีกฝ่าย

ใจดวงน้อยบีบรัดกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด แต่ใบหน้าสวยก็ยังคงนิ่งเรียบ ช้อนมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ

สองสายตาสบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความใกล้ชิดส่งผลให้มาร์ตินสามารถได้กลิ่นกายเย้ายวนที่ลอยออกมาจากร่างคุณพี่จอมพยศ ความดื้อรั้นของเธอกระตุ้นเร้าสัญชาตญาณสัตว์นักล่าในกายให้ตื่นตัวเต็มที่

มุมปากหยักยกขึ้น พร้อมปลายนิ้วสากลากไล้ไปตามกรอบหน้าสวยอย่างหยอกล้อ แต่ก็ถูกมือเล็กปัดทิ้งรวดเร็ว

“อย่าทำให้ผมผิดหวังสิครับ...” เขากระซิบเสียงแหบพร่า จ้องลึกเข้ามาในดวงตาไร้อารมณ์ของหญิงสาวราวกับจะสะกดจิตเธอ

“...”

“ตอนนี้พี่มาทำงานให้ผมแล้ว...ผมไม่ต้องการได้ยินคำว่า ‘ไม่’ ออกจากพี่”

“...” ไอซ์เผลอกัดกลีบปากด้วยเองแน่นด้วยความเดือดดาลกับสายตาหยาบโลน จาบจ้วงที่เด็กบ้าใช้มองเธอ สูดลมหายใจเข้าออกยาว ๆ เพื่อสะกดข่มโทสะ

“จำไว้ หน้าที่บอดี้การ์ดของพี่ ไม่ใช่การดูแลปกป้องผม แต่มันคือการทำตามคำสั่งผมเท่านั้น...ถ้าผมบอกให้มา พี่ก็ต้องมา...ถ้าผมสั่งให้พี่พูด พี่ก็ต้องพูด”

“...”

“และเมื่อไรที่พี่ขัดคำสั่ง...หรือตอบว่าไม่”

“...”

ไอซ์เผลอกลั้นลมหายใจ ร่างกายเกร็งเครียด เมื่อมาร์ตินเว้นช่วงประโยคไปพร้อมโน้มใบหน้าหล่อลงมาใกล้ยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยต่อเสียงพร่าข้างใบหูด้วยประโยคที่ทำให้ท้องไส้เธอบิดมวนอย่างไร้สาเหตุ

“ผมก็มีสิทธิ์จะลงโทษพี่ทันที...เข้าใจไหมครับ”

“...”

ฝ่ามือเล็กจิกเข้าหากันจนเธอเริ่มรู้สึกเจ็บ คลื่นโทสะซัดสาดเข้ามาระลอกแล้วระลอกเล่า ยิ่งไอ้เด็กหื่นจงใจเป่าลมหายใจร้อนรดใบหูเธอด้วยแล้ว ระดับความอดทนของสาวน้ำแข็งดิ่งฮวบ ตวัดสายตาแข็งกร้าวมองเจ้านายอย่างต่อต้าน

“ไม่ค่ะ!” เธอตอบกลับเสียงลอดไรฟัน แสดงออกชัดถึงความไม่พอใจในคำสั่งเอาแต่ใจ

“หึหึ ชอบจริง ๆ ผู้หญิงพยศเก่งแบบนี้ ดูเหมือนว่าพี่อยากให้ผมลงโทษสินะ”

หัวใจของมาร์ตินเต้นโครมคราม อารมณ์ลึกล้ำตื่นตัวสุดขีด อยากจะปราบพยศพี่สาวคนสวยให้หมอบราบแทบขาดใจ

นัยน์ตาที่เคยซุกซนเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ดูน่าสยอง แถมเด็กหนุ่มยังท้าทายความอดทนเธอต่อด้วยการเริ่มใช้ปลายนิ้วลากไล้ไปตามกรอบหน้าสวยจัดของเธอ ก่อนจะบีบแน่นที่ปลายคางบังคับให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขา

“คิดว่าจะใช้กำลังกับฉันแล้วฉันจะกลัว?” บอดี้การ์ดสาวกรีดยิ้มร้าย พลางเลิกคิ้วกวนอารมณ์ ไม่ได้รู้สึกกลัวเกรงเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าเลย

ในหัวเตรียมแผนการตอบโต้กลับหลายรูปแบบ หากมาร์ตินใช้กำลังทำร้ายเธอจริง ๆ

พรึ่บ!

ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อคนตัวสูงกลับบดจูบใส่กลีบปากเธอรุนแรงแทนการทุบตีอย่างที่ไอซ์เข้าใจ

“อื้อออ!” เธอดิ้นพล่าน พยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีผลักร่างสูงให้ออกห่าง แต่ร่างของมาร์ตินแทบไม่ขยับออก แถมยังเคลื่อนเข้าหา บดเบียดเรือนกายร้อนผ่าวเสียดสีกับร่างกายเธออีก

เรียวลิ้นร้ายแทรกลึกในจังหวะที่ไอซ์พยายามจะส่งเสียงร้อง การกระทำนั้นกลายเป็นเปิดทางให้เด็กมากประสบการณ์ส่งลิ้นเข้ามาสำรวจในโพรงปากเล็กได้ถนัด

เขาตวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็ก พร้อมขบกัดกลีบปากเธอหนัก ๆ ระบายแรงปรารถนาพลุ่งพล่านในกาย

มือเล็กจิกกำไหล่หนา ทั้งจิก ทั้งข่วน ทั้งออกแรงผลัก แต่หนุ่มหน้าด้านก็ไม่สะทกสะท้าน ตั้งหน้าตั้งตาปล้นชิงลมหายใจเธออย่างหิวกระหาย

ปลายลิ้นซุกซนกวาดต้อนน้ำหวานในโพรงปากชุ่มชื้นดูดดื่ม ช่วงชิงอากาศบริสุทธิ์จากสาวอ่อนประสบการณ์ และยิ่งไอซ์พยายามดิ้นขัดขืน อากาศก็ยิ่งหมดเร็วขึ้น ในจังหวะที่ไอซ์เกือบจะหน้ามืดเพราะขาดอากาศ เขาก็ผละริมฝีปากออก

เพียะ

ฝ่ามือเล็กพุ่งเข้าหาแก้มสากเต็มแรงทันทีที่เป็นอิสระ พร้อมยกขาถีบเจ้านายหนุ่มที่กำลังมึนเบลอจากแรงตบให้เซถอยหลัง

ดวงตาเจ้าเล่ห์กลายเป็นดุดัน เขาจ้องเขม็งมองบอดี้การ์ดคนสวย พร้อมยกฝ่ามือลูบแก้มแดง ๆ จากการตบ รสชาติฝาดคาวคละคลุ้งในโพรงปาก จนมาร์ตินใช้ลิ้นดุนดันหารอยแผล ก่อนจะแสยะยิ้มน่ากลัว เพราะยัยตัวแสบตบเขาเสียเลือดกบปาก

“พี่แม่ง! ทำผมโคตรมีอารมณ์เลยว่ะ ชอบจัง ดื้อ ๆ แบบนี้”

“...”

ไอซ์ยืนนิ่งที่ตำแหน่งเดิมไม่ได้รู้สึกวิตกสักนิดกับสายตาเอาเรื่องนั้น เตรียมจะล้วงควักมีดพกออกจากที่ซ่อน สั่งสอนเด็กบ้ากลับไปบ้าง

แต่ในขณะที่มาร์ตินกำลังจะก้าวมาจัดการบอดี้การ์ดสาวต่อ ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดขัดจังหวะเข้ามาเสียก่อน

“มาแล้วค่ะ ~ ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะคะ มดไปเตรียมน้ำเย็น ๆ ชื่นใจมาให้คุณ ๆ ทั้งสองด้วยค่ะ”

น้ำเสียงสดใสพร้อมร่างของผู้จัดการสาวและถาดเครื่องดื่มเหมือนระฆังบอกเวลาหมดยก ทั้งสองที่เตรียมจะพุ่งเข้าหากันจึงต้องชะงัก

มาร์ตินใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มสะกดข่มแรงปรารถนาอันตรายให้กลับมาสงบ พลางส่งสายตาคาดโทษไปยังบอดี้การ์ดตัวดี ก่อนจะผละห่างจากร่างเย้ายวน แล้วทิ้งกายนั่งลงบนโซฟาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่สนใจสายตาเลิ่กลั่กงุนงงของเจ๊มด ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มเรียกสติผู้จัดการสาว

“เอาแฟ้มมา เสร็จแล้วก็เชิญออกไปได้”

“คะ...ค่ะ ๆ ได้ค่ะ”

เจ๊มดกระวีกระวาดรีบนำแฟ้มบัญชีและเครื่องดื่มวางบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา ก่อนจะรีบหมุนกายกลับออกไปเร็วจี๋ หนาวสันหลังแปลก ๆ กับรังสีอันตรายที่แผ่ออกจากตัวเด็กผมส้ม

ปึก

บานประตูห้องรับรองปิดลง พร้อมเสียงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกของผู้จัดการสาว

“เฮ้อออออออ ~ อกอีแป้นจะแตก หวังว่าเด็กนั่นจะไม่มาคุมคาสิโนจริง ๆ หรอกนะ ไม่งั้นฉันต้องหัวใจวายตายเข้าสักวันแน่ ๆ เด็กอะไร น่ากลัวเป็นบ้า”