เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ

เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ

By:  อี้เสี่ยวเหวินCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9.42
74 ratings. 74 reviews
465Chapters
89.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

[เกิดใหม่ + รักต้องห้าม + อายุห่างกัน + ตามง้อเมียอย่างหนัก] หลังจากผ่านคืนอันเร่าร้อนกับอาเล็กในนาม หลินจืออี้ต้องทนทุกข์ทรมานนานถึงแปดปี ในขณะที่เธอกอดโถเถ้ากระดูกของลูกสาวเพื่อฆ่าตัวตาย กงเฉินกลับกำลังจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ให้กับลูกชายของรักแรก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอที่กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ตัดสินใจแน่วแน่จะให้กงเฉินชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป! ชาติก่อน เธอเพียรพยายามอธิบาย แต่กงเฉินกลับหาว่าเธอจงใจวางยา ชาตินี้ เธอจึงขีดเส้นเว้นระยะห่างกับเขาอย่างชัดเจนต่อหน้าผู้คนซะเลย! ชาติก่อน รักแรกขโมยผลงานของเธอ กงเฉินกลับบอกว่าเป็นเพราะเธอขี้อิจฉา ชาตินี้ เธอก็เลยเหยียบรักแรกของเขาขึ้นไปรับรางวัลบนเวที! ชาติก่อน เธอถูกใส่ร้าย กงเฉินกลับลำเอียงปกป้องรักแรก ชาตินี้ เธอจึงเอาคืนด้วยตบหน้ารักแรก! กงเฉินมักจะคิดว่าหลินจืออี้จะรักเขาอย่างสุดซึ้งตลอดไป รอจนหลินจืออี้ใจเด็ดจากไปจริงๆ เขาถึงได้ตระหนกอย่างถึงที่สุด กงเฉินผู้หยิ่งผยองดึงเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ "จืออี้ อย่าทิ้งฉันไป พาฉันไปด้วยได้ไหม?"

View More

Chapter 1

บทที่ 0001

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
88%(65)
9
0%(0)
8
3%(2)
7
1%(1)
6
1%(1)
5
1%(1)
4
1%(1)
3
0%(0)
2
3%(2)
1
1%(1)
9.42 / 10.0
74 ratings · 74 reviews
Write a review

reviewsMore

สมควร อุทัง
สมควร อุทัง
ยังรออยู่นะคะกำลังสนุกเชียว
2026-09-20 13:22:20
2
0
Uchee
Uchee
อ่านมาตั้งนาน แต่ปิดภาคซะดื้อๆ เนื้อเรื่องครึ่งๆกลางๆ ไม่จบ
2026-08-30 04:32:30
0
0
ขวัญเรือน เมืองสกล
ขวัญเรือน เมืองสกล
คิดจะเขียนต่อจริงหรือเปล่า อ่านใกล้จบบทแล้วมาเจอบรรทัดสุดท้ายสุดจะบรรยาย ดีนะบางเรื่องกด เข้าไปอ่านหนังสือถูกลบ กำลังสนุกเลย
2025-12-10 09:16:33
3
0
Link Pai
Link Pai
อุตส่าห์หาเรื่องที่คิดว่าจบบริบูรณ์เจอ เขียนแบบนี้จะพากันเขียนทำไมหึ ไปลอกเนื้อเรื่องเขามาหรอ ทำไมนิยายสไตล์นี้ไม่มีใครเขียนจบสักที...
2025-12-09 17:33:16
3
1
MY1536
MY1536
จิตเภท ทั้งครอบครัว Narcissist & masochist
2025-09-09 14:15:55
8
0
465 Chapters
บทที่ 0001
ตามระเบียบแล้ว เมรุเผาศพไม่อนุญาตให้ญาติดูการเผาศพแต่หลินจืออี้ใช้เงินแหกระเบียบ เขาพยุงเตียงเหล็กที่เย็นจัดเดินเข้าไปในห้องเผาไฟในอากาศมีความรู้สึกแสบร้อน และยังมีฝุ่นที่ปลิวว่อนอยู่ใต้แสงแดดบางทีอาจจะเป็นเถ้ากระดูกก็ได้อีกไม่นาน ลูกน้อยของเธอก็จะกลายเป็นแบบนี้หลินจืออี้สวมชุดกระโปรงยาวสีดํา ไซส์ที่เล็กที่สุดก็ซ่อนร่างผอมแห้งของเธอไม่ได้ดวงตาที่ทั้งแดงทั้งบวมจากการร้องไห้ ตอนนี้กลับดูสงบเป็นพิเศษเธอเอื้อมมือไปสัมผัสมือเล็กๆ ที่ซีดและแข็งนอกผ้าขาว ก่อนจะวางดาวพับสีชมพูสองดวงไว้ในฝ่ามือของลูกสาว“ซิงซิง รอแม่ด้วยนะ”ได้เวลาแล้วพนักงานก้าวไปข้างหน้าและดึงหลินจืออี้ออก เปิดผ้าขาวออก เผยให้เห็นรูปลักษณ์ของซิงซิงเธออายุแปดขวบแล้ว แต่ก็ยังร่างผอมแคระเกร็น กระดูกซี่โครงที่ส่วนล่างมีรอยยุบเป็นรูโหว่เมื่อเห็นรูนั้น น้ำตาของหลินจืออี้ก็ไหลออกมาอีกครั้งเป็นเพราะเธอไม่ได้ปกป้องซิงซิงให้ดีพนักงานปลอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า "เสียใจด้วยนะครับ แต่อย่างน้อยหลังจากที่ลูกสาวของคุณจากไป ไตของเธอก็ยังช่วยเด็กคนหนึ่งไว้ เด็กคนนั้นจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขแทนลูกสาวของคุณนะครับ”ความเย็
Read more
บทที่ 0002
เธอกลับมาแล้ว!เธอกลับมาแล้วจริงๆ!หลินจืออี้ไม่สนใจสีหน้าประหลาดใจของทุกคน แล้วหยิกตัวเองอย่างแรงความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาทันที!“ร้องไห้อะไรกัน! เป็นตระกูลกงของฉันที่ทําผิดต่อเธอหรือไง!”เสียงอันน่าเกรงขามดังมาจากที่นั่งด้านบนหลินจืออี้ดึงสติกลับมา เงยหน้าขึ้นสบสายตาไม่พอใจของคุณท่านกงเธอก้มหัวลงทันที ดูอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนเคย แต่ร่างกายกลับสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้นรอบข้างมีเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ กระซิบกระซาบกันไม่หยุด“อายุยังน้อยแต่กลับไม่เรียนเรื่องดีๆ มีความกล้าไปวางยาเจ้าสามเพื่อปีนขึ้นเตียง ทําให้วุ่นวายไปหมด เห็นได้ชัดว่าต้องการบังคับเจ้าสามให้รับผิดชอบเธอ แต่ตอนนี้กลับไม่กล้ายอมรับแล้ว ไม่รู้ว่าสอนมาได้ยังไงกัน”“ยังไงก็ไม่ใช่คนในครอบครัว ตระกูลกงของเราสอนคนออกมาไร้ยางอายแบบนี้ไม่ได้หรอก ตอนนี้โลกออนไลน์แฉไดอารี่ที่เธอแอบชอบเจ้าสามออกมาหมดแล้ว อ่านทีนี่หน้าแดงไปหมด! ตระกูลกงจ่ายเงินส่งเธอเข้ามหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายกลับเรียนมาแต่พวกมารยาทุเรศๆ”“ก่อนหน้านี้ก็บอกแล้วว่าอย่าพาคนกลับบ้านสุ่มสี่สุ่มห้า เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการชักศึกเข้าบ้านชัดๆ คงจะพึ
Read more
บทที่ 0003
ซ่งหว่านชิว ลูกสาวของตระกูลที่ตกอับเมื่อสามปีก่อน กงเฉินได้เปิดเผยความสัมพันธ์ของเขากับซ่งหว่านชิวโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และแม้กระทั่งจัดงานหมั้นโดยไม่คํานึงถึงการคัดค้านของคุณท่านทําให้ซ่งหว่านชิวกลายเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในเมืองหลวงคนนอกต่างรู้สึกว่าเธอเป็นคนสวย ใจดี สูงส่งและสง่างามมีเพียงหลินจืออี้เท่านั้นที่รู้ว่าซ่งหว่านชิวเป็นคนแบบไหนกันแน่ถ้าไม่ใช่นักออกแบบ เธอคงเป็นราชินีแห่งภาพยนตร์อย่างแน่นอน!ด้วยความเฉลียวฉลาดของซ่งหว่านชิว เธอต้องเข้าใจความหมายของหลินจืออี้ที่บอกว่าเป็นเธออย่างแน่นอนการแต่งงานของเธอกับกงเฉินถูกเลื่อนออกไปเป็นเวลาสามปีแล้ว เธอแทบรอไม่ไหวที่จะแต่งงานเข้าตระกูลกงแล้วเป็นไปตามคาด...ซ่งหว่านชิวเดินออกมาทันที ยืนคุกเข่าลงในตําแหน่งเดิมของหลินจืออี้ ก้มหัวด้วยความเคารพ“คุณปู่คะ เป็นหนูเองค่ะ! หนูกับจืออี้รูปร่างคล้ายๆ กัน หน้าตาก็คล้ายๆ กัน ก็เลยถูกคนเข้าใจผิด”เพิ่งสิ้นเสียง ก็มีเสียงสงสัยดังมาจากด้านข้าง“แต่บนอินเทอร์เน็ตยังเปิดเผยไดอารี่แอบรักของหลินจืออี้ คาดว่าน่าจะประมาณห้าหกปีแล้ว คุณกับนายท่านสามเพิ่งรู้จักกันแค่สามปีเองไม่ใ
Read more
บทที่ 0004
ภายใต้สายตาเย็นชาของกงเฉินเซิน หลินจืออี้เม้มปากแน่น อยากจะให้ตัวเองรับมืออย่างใจเย็นแต่ความเจ็บปวดแปดปีในชาติก่อน เธอก็ยังอดสั่นปลายนิ้วไม่ได้ ออกแรงเบือนหน้าหนีกงเฉินไม่มองเธออีก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “อยากแอบท้องเหรอ?”หลินจืออี้ขมวดคิ้วแน่น เหลือบมองหลิ่วเหอจากหางตายานี้หลิ่วเหอเป็นคนซื้อมา หรือว่าเธอยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะให้เธอแต่งงานกับกงเฉินแต่ภายใต้สีหน้าอันเย็นชาของกงเฉิน หลิ่วเหอตัวสั่นไปหมดแล้วเมื่อเทียบกับคุณท่านแล้ว หลิ่วเหอก็กลัวกงเฉินมากกว่าเธอไม่มีความกล้าพอที่จะทําเรื่องภายใต้เปลือกตาของกงเฉินหรอกนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?หลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ถูกล้อมรอบไปด้วยสายตาจากทั่วทุกสารทิศในบรรดาคนเหล่านี้ มีสายตาหนึ่งที่พิเศษกว่าคนอื่นๆซ่งหว่านชิวริมฝีปากของเธอคล้ายกำลังยิ้มเย้ย ทําให้หลินจืออี้นึกถึงอดีตที่ไม่ดีอย่างที่คาดไว้ วินาทีต่อมาซ่งหว่านชิวหันหลังให้กับทุกคน คว้ามือของหลินจืออี้ไว้ พูดอย่างปากเปียกปากแฉะว่า “จืออี้ ขอโทษนะ ฉันช่วยคุณหลอกนายท่านสามกับคุณท่านไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงสารภาพแล้ว”“แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะใช้ฉันเพื่อระงับความคิด
Read more
บทที่ 0005
ห้องโถงกว้างขวาง แต่อากาศรอบๆ กงเฉินเย็นจัดจนถึงขีดสุด กดทับจนทุกคนหายใจไม่ออกเขาเงียบไม่พูดไม่จาแต่ทุกคนรู้ว่าเขาโกรธแล้วเขาหยิบกล่องบุหรี่ออกมาและจุดบุหรี่หนึ่งมวนหมอกสีขาวที่พ่นออกมาปกคลุมใบหน้าของเขา เขามองหลินจืออี้ผ่านหมอกสลัวๆ ด้วยสายตาที่ไม่ชัดเจน“ไสหัวไป”จากนั้นคุณท่านกงก็โบกมืออย่างไม่พอใจหลิวเหอประคองหลินจืออี้ขึ้นมาหลินจืออี้ดึงมือตัวเองออก ยืนตัวตรงอยู่ในโถง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ในเมื่อฉันอยู่ที่นี่ทำให้ทุกคนไม่สะดวกนัก ถ้าอย่างนั้นฉันจะย้ายออกไปค่ะ คุณท่าน ขอบคุณที่หลายปีนี้ดูแลดิฉันค่ะ”เธอจะไปก็ต้องไปอย่างมีเกียรติ ตรงไปตรงมาเธอจะไม่ระมัดระวังและหวาดกลัวเหมือนชาติที่แล้วอีกแล้วพูดจบ หลินจืออี้ก็หันหลังเดินจากไปสายตาที่ทอดมองแผ่นหลังของเธอ อันตรายและเย็นชา……เมื่อเดินออกจากห้องโถง ปฏิกิริยาของระบบทางเดินอาหารที่เกิดจากยาคุมกําเนิดหลายเม็ดก็กวาดเข้ามา เธอรู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้หลินจืออี้เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็สลบไปแล้วรอจนหลินจืออี้ตื่นขึ้นมา หลิ่วเหอก็มานั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยเห็นเธอตื่นมาก็ตบหน้าทันที แต่ไม่ได้ลงมือหนักอะไรมากมาย"
Read more
บทที่ 0006
เมื่อคืนเหรอ?หลินจืออี้พูดมากจริงๆเธอทนไม่ได้ที่จะเห็นกงเฉินทนทุกข์ทรมานถ้าอย่างนั้น ดังนั้นเธอจึงเชื่อฟังเมื่ออารมณ์รุนแรง เธอก็อดทนต่อผู้ชายที่เกือบจะถูกทรมานและยั่วยุ พูดเรื่องในใจของเธออย่างจริงจังตอนนั้นเธอคิดว่าบางทีพรุ่งนี้กงเฉินอาจจะจําไม่ได้แล้วแต่เธอจะจําทุกอย่างในเวลานี้ได้ อย่างน้อยเธอก็เคยอยู่ใกล้เขามาก่อน“นายท่านสาม ฉันชอบคุณ”“ฉันชอบคุณมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ฉันเดินเข้าตระกูลกง วันนั้นที่คุณช่วยกู้หน้าให้ฉัน ฉันก็แอบชอบคุณแล้ว”“ฉันรู้ว่าคุณไม่สนใจฉัน แต่ฉัน. อืม...""รักคุณจริงๆ"หลินจืออี้เข้าบ้านตระกูลกงมาเมื่ออายุสิบหกปี เธอถูกหลิ่วเหอแต่งตัวเหมือนตุ๊กตาเพื่อถวายเครื่องบรรณาการตอนนั้นหลิ่วเหอไม่เข้าใจการแต่งตัวแบบเรียบง่ายของหญิงสูงศักดิ์ เธอแค่อยากให้ลูกสาวเดินเข้าบ้านตระกูลกงอย่างงดงามกลับกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งตระกูลกงบอกว่าเธอเหมือนไก่ฟ้าที่ปลอมตัวเป็นนกหงส์หลิวเหอขี้ขลาดกลัวเรื่อง แม้แต่คนรับใช้ก็ไม่กล้าโต้แย้งในเวลานี้ กงเฉินได้ปรากฏตัวขึ้นรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทสีดํายาว ยืนอยู่ใต้ระเบียง ปัดควันบุหรี่ในมือ พ่นหมอกสีขาวออกมาคลุม
Read more
บทที่ 0007
เธออ้วกใส่สูทตัวใหม่ของกงเฉิน เขาขมวดคิ้วทันทีสุดท้ายอ้วกจนเหลือแต่น้ำกรด เอนตัวพิงรถอย่างอ่อนแรงเฉินจิ่นรีบก้าวไปข้างหน้าและยื่นมือออกมา “นายท่านสาม ผมประคองคุณหนูหลินเอง”กงเฉินถอดเสื้อนอกออกโดยตรง “ไม่ต้อง”เขามองหลินจืออี้อย่างรังเกียจ แต่ก็ยังอุ้มเธอเข้าไปในบ้านหลินจืออี้ถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องน้ำโดยตรง พอนั่งลงบนเคาน์เตอร์ เขาก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอาเจียนของเธอออก"อย่า! ไม่เอา!”หลินจืออี้ต่อต้านและผลักเขา แต่เธอที่อ่อนแอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ยังไงกงเฉินถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ร่องรอยของเมื่อคืนถูกเปิดเผยอย่างเต็มที่ภายใต้แสงไฟหลินจืออีรู้สึกละอายใจจนทนไม่ไหว ยกมือขึ้นดันคนตรงหน้า แต่กลับถูกเขากุมข้อมือไว้ฝ่ามือของกงเฉินร้อนจนน่ากลัวพอหลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาที่ค่อยๆ ลึกซึ้งของเขากงเฉินไม่ให้โอกาสเธอต่อต้านแม้แต่น้อย เขาผลักเข่าของเธอออกและเข้าใกล้ร่างกายของเธอเธอตัวสั่นตามสัญชาตญาณและร่างกายของเธอปฏิเสธการจับของกงเฉินกงเฉินขมวดคิ้ว คว้าผ้าขนหนูที่วางซ้อนกันบนอ่างล้างมือมาเช็ดมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่สนใจผู
Read more
บทที่ 0008
หลินจืออี้เพิ่งเดินถึงนอกหอพัก ข้างหลังมีคนตบไหล่เธอพอหันหลัง นักเรียนก็ชี้ไปทางอาคารเรียนอย่างกระหืดกระหอบ“หลินจืออี้ อาจารย์อู๋ให้คุณรีบไปที่ออฟฟิศของผู้อํานวยการหน่อย”“ได้”หลินจืออี้หันหลังเดินไปทางอาคารเรียนระหว่างทาง มีคนไม่น้อยที่จ้องมองเธอพลางชี้ไม้ชี้มือ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายดูเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงก่อนความตายอีกแล้ว……ออฟฟิศพอหลินจืออี้เข้าประตูมาก็พบว่าข้างในนอกจากอาจารย์อู๋แล้วยังมีคนอื่นอีกกงเฉินและซ่งหว่านชิวเมื่อสบตากับกงเฉิน สายตาที่เหมือนแมมบ้าสีดํานั้น ราวกับจะวางยาพิษหลินจืออี้ให้ตายในวินาทีถัดไปเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ กําหมัดแน่นถึงจะทําให้ฝีเท้ามั่นคงได้แต่สายตาของกงเฉินกลับไม่เคยละไปจากเธอในเวลานี้ ร่างผอมบางร่างหนึ่งกําลังเดินอย่างสง่างามเป็นเธอ.. เพื่อนผีชาติก่อน เสิ่นเยียนเสิ่นเยียนเคยช่วยหลินจืออี้ตอนที่ทํางานพาร์ทไทม์น้ำตาลในเลือดต่ำและเป็นลม ดังนั้นเธอจึงเชื่อใจเสิ่นเยียนมาตลอดแทบจะเชื่อฟังเธอทุกอย่างแต่ใครจะคิดว่า เสิ่นเยียนและคุณหนูผู้สูงศักดิ์ซ่งหว่านชิวจะแอบสมคบคิดกันมานานแล้วเสิ่นเยียนอยู่ข้างกายหลินจืออี้คอยแสแสร้
Read more
บทที่ 0009
หลินจืออี้ออกจากห้องทํางานโดยไม่หันกลับมามองหลังจากตระกูลกงก่อความวุ่นวาย เธอรู้ดีว่าซ่งหว่านชิวต้องป้องกันไว้ก่อนตอนที่เธอได้ยินซ่งหว่านชิวโทรศัพท์ไปร้องให้กงเฉินว่าถูกใส่ร้าย เธอก็รู้ว่าซ่งหว่านชิวกับเสิ่นเยียนกําลังทําอะไรกันอยู่เสิ่นเยียนรู้เรื่องราวของเธอมากเกินไป!รวมถึงไดอารี่ที่เธอเขียนเอาไว้หลังจากที่เธอกับกงเฉินได้ผ่านคืนนั้นมา บนอินเทอร์เน็ตก็มีไดอารี่แอบรักที่ฆ่าเธอด้วยการวางยาและปีนขึ้นเตียงทันที จะต้องเป็นลายมือของเสิ่นเยียนแน่นอน!ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนไดอารี่อย่างเงียบๆคิดไปคิดมา ด้านหลังก็มีเงาหนึ่งตามมา เสิ่นเยียนนั่นเองระหว่างทาง เธออยากจะพูดแต่ก็หยุดสังเกตหลินจืออี้หลินจืออี้กลับสงบนิ่งมาก ดูไม่เหมือนถูกแทงข้างหลังเมื่อสักครู่เลยจนกระทั่งใกล้จะถึงหอพัก เสิ่นเยียนก็ทนไม่ไหวแล้วเธอดึงหลินจืออี้ไว้ พูดอย่างขลาดกลัว “จืออี้ ฉันขอโทษ เธอก็รู้ว่าครอบครัวของฉันยากจนและขี้ขลาด ฉันขัดใจคนอย่างซ่งหว่านชิวไม่ได้จริงๆ พอฉันถูกพวกเขาขู่ ฉันก็พูดได้แค่นี้แล้ว”หลินจืออี้ไม่รีบร้อนที่จะทะเลาะกับเสิ่นเยียน ถึงยังไงเธอก็ยังไม่เห็นเสิ่นเยียนกับซ่งหว่านชิวสุนัขกัดกั
Read more
บทที่ 0010
ในขณะที่หลินจืออี้กําลังจะกระโดดออกมา กงเฉินก็เบือนหน้าหนี มองคู่รักที่อยู่หลังต้นไม้“มีอะไรเหรอ”ท่วงทํานองที่เย็นชาเต็มไปด้วยความอดทนอีกฝ่ายพอเห็นว่าเป็นกงเฉิน ก็รีบก้มหัวลงอย่างนอบน้อม “ขออภัย นายท่านสาม พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”คู่รักหนุ่มสาวจากไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปไกล หลินจืออี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเธอพยายามผลักกงเฉินที่อยู่ข้างหน้าออก แต่กลับถูกกุมข้อมือไว้“ไปเก็บของ ฉันจะให้เฉินจิ่นรอคุณที่ลานจอดรถ เขาจะส่งคุณไปที่อพาร์ทเมนต์”ไม่มีการปรึกษาหารือ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยคําสั่งที่ไม่ยอมปริปากพูดหลินจืออี้ตัวแข็ง ขนตายาวสั่นระริก พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจของเขา เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแต่เป็นตุ๊กตาที่เชื่อฟัง เล่นตามใจชอบ ทิ้งตามใจชอบเธอกัดฟันพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเขา“ไม่ต้อง ถ้าคุณไม่วางใจ รออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า พวกเราสามารถไปตรวจที่โรงพยาบาลได้”กงเฉินหรี่ตามอง ในดวงตามีความเย็นชาพาดผ่าน เหมือนคิดไม่ถึงว่าหลินจืออี้จะต่อต้านเมื่อบรรยากาศเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเป็นซ่งหว่านชิวที่โทรมาหลิ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status