เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ

เกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ

โดย:  อี้เสี่ยวเหวินจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9.42
74 การให้คะแนน. 74 ความคิดเห็น
465บท
89.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

[เกิดใหม่ + รักต้องห้าม + อายุห่างกัน + ตามง้อเมียอย่างหนัก] หลังจากผ่านคืนอันเร่าร้อนกับอาเล็กในนาม หลินจืออี้ต้องทนทุกข์ทรมานนานถึงแปดปี ในขณะที่เธอกอดโถเถ้ากระดูกของลูกสาวเพื่อฆ่าตัวตาย กงเฉินกลับกำลังจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ให้กับลูกชายของรักแรก เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอที่กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ตัดสินใจแน่วแน่จะให้กงเฉินชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป! ชาติก่อน เธอเพียรพยายามอธิบาย แต่กงเฉินกลับหาว่าเธอจงใจวางยา ชาตินี้ เธอจึงขีดเส้นเว้นระยะห่างกับเขาอย่างชัดเจนต่อหน้าผู้คนซะเลย! ชาติก่อน รักแรกขโมยผลงานของเธอ กงเฉินกลับบอกว่าเป็นเพราะเธอขี้อิจฉา ชาตินี้ เธอก็เลยเหยียบรักแรกของเขาขึ้นไปรับรางวัลบนเวที! ชาติก่อน เธอถูกใส่ร้าย กงเฉินกลับลำเอียงปกป้องรักแรก ชาตินี้ เธอจึงเอาคืนด้วยตบหน้ารักแรก! กงเฉินมักจะคิดว่าหลินจืออี้จะรักเขาอย่างสุดซึ้งตลอดไป รอจนหลินจืออี้ใจเด็ดจากไปจริงๆ เขาถึงได้ตระหนกอย่างถึงที่สุด กงเฉินผู้หยิ่งผยองดึงเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ "จืออี้ อย่าทิ้งฉันไป พาฉันไปด้วยได้ไหม?"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 0001

The blood on the floor was mine.

It ran warm between my legs and pooled beneath the birthing bed while the healer wrapped my daughter in a blanket. He did not show her to me. He did not ask if I wanted to hold her.

He carried her straight across the room and placed her in Seraphina’s arms.

The door shut behind them.

My baby’s cries faded down the hall.

Three days later, Seraphina ordered me to appear before her in the pack hall.

Pack law gave me no right to refuse a formal summons from the Luna, so I forced myself out of bed before moonrise. The tear from the birth had not healed. Every step sent a fresh bolt of pain through my body, and by the time I reached the hall, blood had soaked through the bandages beneath my dress.

Seraphina sat at the head of the council table with a cushion across her lap.

My daughter slept on top of it.

Seraphina traced one finger over the baby’s ear. When I entered, she glanced at me but made no move to stand.

“You look awful. Is there a problem?”

I kept my eyes on the floor. “No.”

“Good.”

She lifted my daughter against her chest.

“Then let’s be clear about something. The Bloodmoon Pack needs heirs whose claim no one can challenge. Your family has one of the strongest bloodlines in the north. That made you the obvious choice.”

Choice.

As if anyone had ever asked me.

Seraphina adjusted the blanket around my daughter and looked toward the cellar door.

“If you’re well enough to stand, you’re well enough to be useful. The storage cellar needs to be cleared. Finish it before you return to your room.”

The cellar beneath the hall was damp and airless. It smelled of mildew, rancid fat, and old animal hides. Broken traps, cracked crates, rusted cage doors, and gnawed bones had been piled there for years.

Dust coated my tongue every time I breathed.

I bent down and carried the debris out one piece at a time.

Above me, footsteps crossed the hall. Then Seraphina began to hum.

She was walking my daughter to sleep.

I kept working until I could no longer feel my hands. When darkness crept across the edges of my vision, footsteps sounded on the cellar stairs.

A guard’s voice reached me through the haze.

“The Alpha is here.”

Seraphina answered from the hall above, her voice soft and unsteady.

“I only asked her to clear a few things. Then she collapsed like I had tried to hurt her. You know I would never do that.”

Lucian replied, but I could not make out the words.

Then the floor rose toward me.

When I woke, night had fallen.

Lucian sat on the edge of my bed, his elbows resting on his knees. His expression was unreadable.

“The healer said you’re still weak from the birth,” he said. “Seraphina didn’t realize how serious your injuries were. She wasn’t trying to hurt you, so don’t turn this into something it wasn’t.”

At eighteen, I had stood beneath the full moon with my heart beating so hard I could hear it in my ears. The Moon Goddess had named Lucian Thorne—heir to the Bloodmoon Pack and the warrior I had loved from a distance—as my fated mate.

I had believed it was the happiest moment of my life.

Now he sat in front of me, defending the woman who had sent me into a cellar three days after I gave birth, and his voice sounded as if it came from another world.

“I understand,” I said. “Seraphina is your Luna. I’ll respect her authority.”

Lucian studied my face.

He remembered the woman I had been three years ago. After our son was born, I had crawled from the bed with blood running down my legs and caught him at the door. I had clung to his sleeve and begged him to let me see my baby.

He had pulled free and walked away.

For months afterward, every time he came near me, I begged again.

Please let me see my son.

Please don’t let her take him from me completely.

I begged until I hated the sound of my own voice.

But this time, my eyes were dry.

“Once the child is officially recognized as Seraphina’s,” Lucian said, “no elder can challenge her place in the succession. That protects the child and the pack.”

“Of course.”

My answer came too easily.

He waited, as if expecting anger or tears. I gave him neither.

A servant called from outside the room. The moon was rising. Seraphina’s dinner was ready, and the baby would not settle without him.

Lucian stood.

At the door, he looked back at me.

“Seraphina lost the chance to have children because she saved my life. I owe her more than I can ever repay.” His jaw tightened. “You’re part of this pack, Riona. I need you to understand what’s at stake.”

He hesitated.

“Take care of yourself. If there’s another child, you can keep that one.”

Another child.

As if the two he had already taken from me did not count.

I said nothing.

I listened to his footsteps fade down the corridor. Then I turned to Morwen, the only attendant who had remained loyal to me.

“Are the northern rogues gone?” I asked.

“Their groups scattered after the fighting last winter. None have crossed the border since.”

“And the elders who wanted my father’s council seat?”

“Lucian sent the worst of them to the southern outpost. The others backed down.”

For the first time in days, I smiled.

There was no warmth in it.

“Good.”

My father was safe. His enemies were gone. The pack no longer needed me to hold its fragile alliances together.

“Then I can leave too.”
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
88%(65)
9
0%(0)
8
3%(2)
7
1%(1)
6
1%(1)
5
1%(1)
4
1%(1)
3
0%(0)
2
3%(2)
1
1%(1)
9.42 / 10.0
74 การให้คะแนน · 74 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

สมควร อุทัง
สมควร อุทัง
ยังรออยู่นะคะกำลังสนุกเชียว
2026-09-20 13:22:20
2
0
Uchee
Uchee
อ่านมาตั้งนาน แต่ปิดภาคซะดื้อๆ เนื้อเรื่องครึ่งๆกลางๆ ไม่จบ
2026-08-30 04:32:30
0
0
ขวัญเรือน เมืองสกล
ขวัญเรือน เมืองสกล
คิดจะเขียนต่อจริงหรือเปล่า อ่านใกล้จบบทแล้วมาเจอบรรทัดสุดท้ายสุดจะบรรยาย ดีนะบางเรื่องกด เข้าไปอ่านหนังสือถูกลบ กำลังสนุกเลย
2025-12-10 09:16:33
3
0
Link Pai
Link Pai
อุตส่าห์หาเรื่องที่คิดว่าจบบริบูรณ์เจอ เขียนแบบนี้จะพากันเขียนทำไมหึ ไปลอกเนื้อเรื่องเขามาหรอ ทำไมนิยายสไตล์นี้ไม่มีใครเขียนจบสักที...
2025-12-09 17:33:16
3
1
MY1536
MY1536
จิตเภท ทั้งครอบครัว Narcissist & masochist
2025-09-09 14:15:55
8
0
465
บทที่ 0001
ตามระเบียบแล้ว เมรุเผาศพไม่อนุญาตให้ญาติดูการเผาศพแต่หลินจืออี้ใช้เงินแหกระเบียบ เขาพยุงเตียงเหล็กที่เย็นจัดเดินเข้าไปในห้องเผาไฟในอากาศมีความรู้สึกแสบร้อน และยังมีฝุ่นที่ปลิวว่อนอยู่ใต้แสงแดดบางทีอาจจะเป็นเถ้ากระดูกก็ได้อีกไม่นาน ลูกน้อยของเธอก็จะกลายเป็นแบบนี้หลินจืออี้สวมชุดกระโปรงยาวสีดํา ไซส์ที่เล็กที่สุดก็ซ่อนร่างผอมแห้งของเธอไม่ได้ดวงตาที่ทั้งแดงทั้งบวมจากการร้องไห้ ตอนนี้กลับดูสงบเป็นพิเศษเธอเอื้อมมือไปสัมผัสมือเล็กๆ ที่ซีดและแข็งนอกผ้าขาว ก่อนจะวางดาวพับสีชมพูสองดวงไว้ในฝ่ามือของลูกสาว“ซิงซิง รอแม่ด้วยนะ”ได้เวลาแล้วพนักงานก้าวไปข้างหน้าและดึงหลินจืออี้ออก เปิดผ้าขาวออก เผยให้เห็นรูปลักษณ์ของซิงซิงเธออายุแปดขวบแล้ว แต่ก็ยังร่างผอมแคระเกร็น กระดูกซี่โครงที่ส่วนล่างมีรอยยุบเป็นรูโหว่เมื่อเห็นรูนั้น น้ำตาของหลินจืออี้ก็ไหลออกมาอีกครั้งเป็นเพราะเธอไม่ได้ปกป้องซิงซิงให้ดีพนักงานปลอบด้วยเสียงเบาๆ ว่า "เสียใจด้วยนะครับ แต่อย่างน้อยหลังจากที่ลูกสาวของคุณจากไป ไตของเธอก็ยังช่วยเด็กคนหนึ่งไว้ เด็กคนนั้นจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขแทนลูกสาวของคุณนะครับ”ความเย็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0002
เธอกลับมาแล้ว!เธอกลับมาแล้วจริงๆ!หลินจืออี้ไม่สนใจสีหน้าประหลาดใจของทุกคน แล้วหยิกตัวเองอย่างแรงความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาทันที!“ร้องไห้อะไรกัน! เป็นตระกูลกงของฉันที่ทําผิดต่อเธอหรือไง!”เสียงอันน่าเกรงขามดังมาจากที่นั่งด้านบนหลินจืออี้ดึงสติกลับมา เงยหน้าขึ้นสบสายตาไม่พอใจของคุณท่านกงเธอก้มหัวลงทันที ดูอ่อนน้อมถ่อมตนเหมือนเคย แต่ร่างกายกลับสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้นรอบข้างมีเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ กระซิบกระซาบกันไม่หยุด“อายุยังน้อยแต่กลับไม่เรียนเรื่องดีๆ มีความกล้าไปวางยาเจ้าสามเพื่อปีนขึ้นเตียง ทําให้วุ่นวายไปหมด เห็นได้ชัดว่าต้องการบังคับเจ้าสามให้รับผิดชอบเธอ แต่ตอนนี้กลับไม่กล้ายอมรับแล้ว ไม่รู้ว่าสอนมาได้ยังไงกัน”“ยังไงก็ไม่ใช่คนในครอบครัว ตระกูลกงของเราสอนคนออกมาไร้ยางอายแบบนี้ไม่ได้หรอก ตอนนี้โลกออนไลน์แฉไดอารี่ที่เธอแอบชอบเจ้าสามออกมาหมดแล้ว อ่านทีนี่หน้าแดงไปหมด! ตระกูลกงจ่ายเงินส่งเธอเข้ามหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายกลับเรียนมาแต่พวกมารยาทุเรศๆ”“ก่อนหน้านี้ก็บอกแล้วว่าอย่าพาคนกลับบ้านสุ่มสี่สุ่มห้า เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการชักศึกเข้าบ้านชัดๆ คงจะพึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0003
ซ่งหว่านชิว ลูกสาวของตระกูลที่ตกอับเมื่อสามปีก่อน กงเฉินได้เปิดเผยความสัมพันธ์ของเขากับซ่งหว่านชิวโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และแม้กระทั่งจัดงานหมั้นโดยไม่คํานึงถึงการคัดค้านของคุณท่านทําให้ซ่งหว่านชิวกลายเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในเมืองหลวงคนนอกต่างรู้สึกว่าเธอเป็นคนสวย ใจดี สูงส่งและสง่างามมีเพียงหลินจืออี้เท่านั้นที่รู้ว่าซ่งหว่านชิวเป็นคนแบบไหนกันแน่ถ้าไม่ใช่นักออกแบบ เธอคงเป็นราชินีแห่งภาพยนตร์อย่างแน่นอน!ด้วยความเฉลียวฉลาดของซ่งหว่านชิว เธอต้องเข้าใจความหมายของหลินจืออี้ที่บอกว่าเป็นเธออย่างแน่นอนการแต่งงานของเธอกับกงเฉินถูกเลื่อนออกไปเป็นเวลาสามปีแล้ว เธอแทบรอไม่ไหวที่จะแต่งงานเข้าตระกูลกงแล้วเป็นไปตามคาด...ซ่งหว่านชิวเดินออกมาทันที ยืนคุกเข่าลงในตําแหน่งเดิมของหลินจืออี้ ก้มหัวด้วยความเคารพ“คุณปู่คะ เป็นหนูเองค่ะ! หนูกับจืออี้รูปร่างคล้ายๆ กัน หน้าตาก็คล้ายๆ กัน ก็เลยถูกคนเข้าใจผิด”เพิ่งสิ้นเสียง ก็มีเสียงสงสัยดังมาจากด้านข้าง“แต่บนอินเทอร์เน็ตยังเปิดเผยไดอารี่แอบรักของหลินจืออี้ คาดว่าน่าจะประมาณห้าหกปีแล้ว คุณกับนายท่านสามเพิ่งรู้จักกันแค่สามปีเองไม่ใ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0004
ภายใต้สายตาเย็นชาของกงเฉินเซิน หลินจืออี้เม้มปากแน่น อยากจะให้ตัวเองรับมืออย่างใจเย็นแต่ความเจ็บปวดแปดปีในชาติก่อน เธอก็ยังอดสั่นปลายนิ้วไม่ได้ ออกแรงเบือนหน้าหนีกงเฉินไม่มองเธออีก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “อยากแอบท้องเหรอ?”หลินจืออี้ขมวดคิ้วแน่น เหลือบมองหลิ่วเหอจากหางตายานี้หลิ่วเหอเป็นคนซื้อมา หรือว่าเธอยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะให้เธอแต่งงานกับกงเฉินแต่ภายใต้สีหน้าอันเย็นชาของกงเฉิน หลิ่วเหอตัวสั่นไปหมดแล้วเมื่อเทียบกับคุณท่านแล้ว หลิ่วเหอก็กลัวกงเฉินมากกว่าเธอไม่มีความกล้าพอที่จะทําเรื่องภายใต้เปลือกตาของกงเฉินหรอกนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?หลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ถูกล้อมรอบไปด้วยสายตาจากทั่วทุกสารทิศในบรรดาคนเหล่านี้ มีสายตาหนึ่งที่พิเศษกว่าคนอื่นๆซ่งหว่านชิวริมฝีปากของเธอคล้ายกำลังยิ้มเย้ย ทําให้หลินจืออี้นึกถึงอดีตที่ไม่ดีอย่างที่คาดไว้ วินาทีต่อมาซ่งหว่านชิวหันหลังให้กับทุกคน คว้ามือของหลินจืออี้ไว้ พูดอย่างปากเปียกปากแฉะว่า “จืออี้ ขอโทษนะ ฉันช่วยคุณหลอกนายท่านสามกับคุณท่านไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงสารภาพแล้ว”“แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะใช้ฉันเพื่อระงับความคิด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0005
ห้องโถงกว้างขวาง แต่อากาศรอบๆ กงเฉินเย็นจัดจนถึงขีดสุด กดทับจนทุกคนหายใจไม่ออกเขาเงียบไม่พูดไม่จาแต่ทุกคนรู้ว่าเขาโกรธแล้วเขาหยิบกล่องบุหรี่ออกมาและจุดบุหรี่หนึ่งมวนหมอกสีขาวที่พ่นออกมาปกคลุมใบหน้าของเขา เขามองหลินจืออี้ผ่านหมอกสลัวๆ ด้วยสายตาที่ไม่ชัดเจน“ไสหัวไป”จากนั้นคุณท่านกงก็โบกมืออย่างไม่พอใจหลิวเหอประคองหลินจืออี้ขึ้นมาหลินจืออี้ดึงมือตัวเองออก ยืนตัวตรงอยู่ในโถง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ในเมื่อฉันอยู่ที่นี่ทำให้ทุกคนไม่สะดวกนัก ถ้าอย่างนั้นฉันจะย้ายออกไปค่ะ คุณท่าน ขอบคุณที่หลายปีนี้ดูแลดิฉันค่ะ”เธอจะไปก็ต้องไปอย่างมีเกียรติ ตรงไปตรงมาเธอจะไม่ระมัดระวังและหวาดกลัวเหมือนชาติที่แล้วอีกแล้วพูดจบ หลินจืออี้ก็หันหลังเดินจากไปสายตาที่ทอดมองแผ่นหลังของเธอ อันตรายและเย็นชา……เมื่อเดินออกจากห้องโถง ปฏิกิริยาของระบบทางเดินอาหารที่เกิดจากยาคุมกําเนิดหลายเม็ดก็กวาดเข้ามา เธอรู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้หลินจืออี้เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็สลบไปแล้วรอจนหลินจืออี้ตื่นขึ้นมา หลิ่วเหอก็มานั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยเห็นเธอตื่นมาก็ตบหน้าทันที แต่ไม่ได้ลงมือหนักอะไรมากมาย"
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0006
เมื่อคืนเหรอ?หลินจืออี้พูดมากจริงๆเธอทนไม่ได้ที่จะเห็นกงเฉินทนทุกข์ทรมานถ้าอย่างนั้น ดังนั้นเธอจึงเชื่อฟังเมื่ออารมณ์รุนแรง เธอก็อดทนต่อผู้ชายที่เกือบจะถูกทรมานและยั่วยุ พูดเรื่องในใจของเธออย่างจริงจังตอนนั้นเธอคิดว่าบางทีพรุ่งนี้กงเฉินอาจจะจําไม่ได้แล้วแต่เธอจะจําทุกอย่างในเวลานี้ได้ อย่างน้อยเธอก็เคยอยู่ใกล้เขามาก่อน“นายท่านสาม ฉันชอบคุณ”“ฉันชอบคุณมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ฉันเดินเข้าตระกูลกง วันนั้นที่คุณช่วยกู้หน้าให้ฉัน ฉันก็แอบชอบคุณแล้ว”“ฉันรู้ว่าคุณไม่สนใจฉัน แต่ฉัน. อืม...""รักคุณจริงๆ"หลินจืออี้เข้าบ้านตระกูลกงมาเมื่ออายุสิบหกปี เธอถูกหลิ่วเหอแต่งตัวเหมือนตุ๊กตาเพื่อถวายเครื่องบรรณาการตอนนั้นหลิ่วเหอไม่เข้าใจการแต่งตัวแบบเรียบง่ายของหญิงสูงศักดิ์ เธอแค่อยากให้ลูกสาวเดินเข้าบ้านตระกูลกงอย่างงดงามกลับกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งตระกูลกงบอกว่าเธอเหมือนไก่ฟ้าที่ปลอมตัวเป็นนกหงส์หลิวเหอขี้ขลาดกลัวเรื่อง แม้แต่คนรับใช้ก็ไม่กล้าโต้แย้งในเวลานี้ กงเฉินได้ปรากฏตัวขึ้นรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อโค้ทสีดํายาว ยืนอยู่ใต้ระเบียง ปัดควันบุหรี่ในมือ พ่นหมอกสีขาวออกมาคลุม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0007
เธออ้วกใส่สูทตัวใหม่ของกงเฉิน เขาขมวดคิ้วทันทีสุดท้ายอ้วกจนเหลือแต่น้ำกรด เอนตัวพิงรถอย่างอ่อนแรงเฉินจิ่นรีบก้าวไปข้างหน้าและยื่นมือออกมา “นายท่านสาม ผมประคองคุณหนูหลินเอง”กงเฉินถอดเสื้อนอกออกโดยตรง “ไม่ต้อง”เขามองหลินจืออี้อย่างรังเกียจ แต่ก็ยังอุ้มเธอเข้าไปในบ้านหลินจืออี้ถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องน้ำโดยตรง พอนั่งลงบนเคาน์เตอร์ เขาก็เอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนอาเจียนของเธอออก"อย่า! ไม่เอา!”หลินจืออี้ต่อต้านและผลักเขา แต่เธอที่อ่อนแอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ยังไงกงเฉินถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ร่องรอยของเมื่อคืนถูกเปิดเผยอย่างเต็มที่ภายใต้แสงไฟหลินจืออีรู้สึกละอายใจจนทนไม่ไหว ยกมือขึ้นดันคนตรงหน้า แต่กลับถูกเขากุมข้อมือไว้ฝ่ามือของกงเฉินร้อนจนน่ากลัวพอหลินจืออี้เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาที่ค่อยๆ ลึกซึ้งของเขากงเฉินไม่ให้โอกาสเธอต่อต้านแม้แต่น้อย เขาผลักเข่าของเธอออกและเข้าใกล้ร่างกายของเธอเธอตัวสั่นตามสัญชาตญาณและร่างกายของเธอปฏิเสธการจับของกงเฉินกงเฉินขมวดคิ้ว คว้าผ้าขนหนูที่วางซ้อนกันบนอ่างล้างมือมาเช็ดมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันไม่สนใจผู
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0008
หลินจืออี้เพิ่งเดินถึงนอกหอพัก ข้างหลังมีคนตบไหล่เธอพอหันหลัง นักเรียนก็ชี้ไปทางอาคารเรียนอย่างกระหืดกระหอบ“หลินจืออี้ อาจารย์อู๋ให้คุณรีบไปที่ออฟฟิศของผู้อํานวยการหน่อย”“ได้”หลินจืออี้หันหลังเดินไปทางอาคารเรียนระหว่างทาง มีคนไม่น้อยที่จ้องมองเธอพลางชี้ไม้ชี้มือ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายดูเหมือนจะเป็นงานเลี้ยงก่อนความตายอีกแล้ว……ออฟฟิศพอหลินจืออี้เข้าประตูมาก็พบว่าข้างในนอกจากอาจารย์อู๋แล้วยังมีคนอื่นอีกกงเฉินและซ่งหว่านชิวเมื่อสบตากับกงเฉิน สายตาที่เหมือนแมมบ้าสีดํานั้น ราวกับจะวางยาพิษหลินจืออี้ให้ตายในวินาทีถัดไปเธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ กําหมัดแน่นถึงจะทําให้ฝีเท้ามั่นคงได้แต่สายตาของกงเฉินกลับไม่เคยละไปจากเธอในเวลานี้ ร่างผอมบางร่างหนึ่งกําลังเดินอย่างสง่างามเป็นเธอ.. เพื่อนผีชาติก่อน เสิ่นเยียนเสิ่นเยียนเคยช่วยหลินจืออี้ตอนที่ทํางานพาร์ทไทม์น้ำตาลในเลือดต่ำและเป็นลม ดังนั้นเธอจึงเชื่อใจเสิ่นเยียนมาตลอดแทบจะเชื่อฟังเธอทุกอย่างแต่ใครจะคิดว่า เสิ่นเยียนและคุณหนูผู้สูงศักดิ์ซ่งหว่านชิวจะแอบสมคบคิดกันมานานแล้วเสิ่นเยียนอยู่ข้างกายหลินจืออี้คอยแสแสร้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0009
หลินจืออี้ออกจากห้องทํางานโดยไม่หันกลับมามองหลังจากตระกูลกงก่อความวุ่นวาย เธอรู้ดีว่าซ่งหว่านชิวต้องป้องกันไว้ก่อนตอนที่เธอได้ยินซ่งหว่านชิวโทรศัพท์ไปร้องให้กงเฉินว่าถูกใส่ร้าย เธอก็รู้ว่าซ่งหว่านชิวกับเสิ่นเยียนกําลังทําอะไรกันอยู่เสิ่นเยียนรู้เรื่องราวของเธอมากเกินไป!รวมถึงไดอารี่ที่เธอเขียนเอาไว้หลังจากที่เธอกับกงเฉินได้ผ่านคืนนั้นมา บนอินเทอร์เน็ตก็มีไดอารี่แอบรักที่ฆ่าเธอด้วยการวางยาและปีนขึ้นเตียงทันที จะต้องเป็นลายมือของเสิ่นเยียนแน่นอน!ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนไดอารี่อย่างเงียบๆคิดไปคิดมา ด้านหลังก็มีเงาหนึ่งตามมา เสิ่นเยียนนั่นเองระหว่างทาง เธออยากจะพูดแต่ก็หยุดสังเกตหลินจืออี้หลินจืออี้กลับสงบนิ่งมาก ดูไม่เหมือนถูกแทงข้างหลังเมื่อสักครู่เลยจนกระทั่งใกล้จะถึงหอพัก เสิ่นเยียนก็ทนไม่ไหวแล้วเธอดึงหลินจืออี้ไว้ พูดอย่างขลาดกลัว “จืออี้ ฉันขอโทษ เธอก็รู้ว่าครอบครัวของฉันยากจนและขี้ขลาด ฉันขัดใจคนอย่างซ่งหว่านชิวไม่ได้จริงๆ พอฉันถูกพวกเขาขู่ ฉันก็พูดได้แค่นี้แล้ว”หลินจืออี้ไม่รีบร้อนที่จะทะเลาะกับเสิ่นเยียน ถึงยังไงเธอก็ยังไม่เห็นเสิ่นเยียนกับซ่งหว่านชิวสุนัขกัดกั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 0010
ในขณะที่หลินจืออี้กําลังจะกระโดดออกมา กงเฉินก็เบือนหน้าหนี มองคู่รักที่อยู่หลังต้นไม้“มีอะไรเหรอ”ท่วงทํานองที่เย็นชาเต็มไปด้วยความอดทนอีกฝ่ายพอเห็นว่าเป็นกงเฉิน ก็รีบก้มหัวลงอย่างนอบน้อม “ขออภัย นายท่านสาม พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”คู่รักหนุ่มสาวจากไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปไกล หลินจืออี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเธอพยายามผลักกงเฉินที่อยู่ข้างหน้าออก แต่กลับถูกกุมข้อมือไว้“ไปเก็บของ ฉันจะให้เฉินจิ่นรอคุณที่ลานจอดรถ เขาจะส่งคุณไปที่อพาร์ทเมนต์”ไม่มีการปรึกษาหารือ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยคําสั่งที่ไม่ยอมปริปากพูดหลินจืออี้ตัวแข็ง ขนตายาวสั่นระริก พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจของเขา เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแต่เป็นตุ๊กตาที่เชื่อฟัง เล่นตามใจชอบ ทิ้งตามใจชอบเธอกัดฟันพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเขา“ไม่ต้อง ถ้าคุณไม่วางใจ รออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า พวกเราสามารถไปตรวจที่โรงพยาบาลได้”กงเฉินหรี่ตามอง ในดวงตามีความเย็นชาพาดผ่าน เหมือนคิดไม่ถึงว่าหลินจืออี้จะต่อต้านเมื่อบรรยากาศเกือบจะกลายเป็นน้ำแข็ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเป็นซ่งหว่านชิวที่โทรมาหลิ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status