ตอนที่1

มหาลัย DL

13:30น.

ไททัน ธนาวุฒิ...

“เฮียทั่นคะ”

“ปราง?”ผมละสายตาจากกองเอกสารมากมายขึ้นไปมองหน้ามะปรางลูกจ้างที่คลับผมเอง เธอยังคงเรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกับผมและเธอเป็นรุ่นน้องผมนะ

“ไม่ทราบว่าเฮียทั่นว่างรึเปล่าคะ?”มะปรางเอ่ยถาผมแต่เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ผมจึงตั้งใจมองเธออย่างสงสัย

“อืม ว่าแต่เธอมีอะไร?”

“บังเอิญว่าแม่ของมะปรางป่วย ปรางขอลางานเฮียทั่นสักวันได้ไหมคะ?”มะปรางเอามือทั้งสองข้างมาผสานกันอย่างคนอ่อนน้อมถ่อมตน เธอเป็นคนที่เรียบร้อย มีความรับผิดชอบสูงมาก ผมค่อนข้างพึงพอใจในตัวเธอ เพราะผมชอบคนขยันและมีความรับผิดชอบแบบนี้

“ได้สิ ว่าแต่เธอมีเงินรึเปล่า?”ผมเอ่ยถามเธอไป เธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองผม สายตาที่เศร้าหมองของเธอทำให้ผมยิ่งสงสารเธอเข้าไปอีก เธออ้ำๆอึ้งๆไม่กล้่ตอบผม

“อ่ะนี้ ค่าจ้างล่วงหน้าสามเดือนของเธอ”ผมบอกขึ้นเมื่อผมได้ส่งเช็กจำนวนเงินสามหมื่นบาทไปตรงหน้าของมะปราง เธอมองหน้าผมพลางเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ

“ขอบคุณนะคะเฮียทั่น”มะปรางยกมือไหว้ผม ผมจึงยกมือรับไหว้เธอกลับพลางยิ้มบางๆให้เธอ

“รีบไปเถอะ”

“ค่ะ ปรางขอตัวก่อนค่ะเฮียทั่น^_^”ผมพยักหน้าให้เธอ และเธอก็ก้มโค้งให้ผมพลางยิ้มกว้างอย่างดีใจและเธอก็เดินออกจากห้องทำงานของผมไป ผมก็ถอนหายใจและก้มหน้าลงอ่านเอกสารหลายอย่างของผมต่อ ไหนจะงานที่ต้องส่งอาจารย์ไหนจะงานที่บริษัทของคุณพ่อ เห้อผมเหนื่อยจัง

สวัสดีครับ ผมชื่อ ไททัน นายธนาวุฒิ กิจโภชัย ลูกชายคนโตของพ่อแทนคุณกับแม่ติซ่า คุณแม่ของผมเสียไปทั้งนานแล้วตอนนี้ผมอยู่กับพ่อแทนและคุณแม่หญิงพวกท่านทั้งสองให้ความรักความอบอุ่นแก่ผมเต็มที่ ไม่ให้ผมขาดอะไรไปสักอย่าง ผมมีเงินเยอะแยะมากมายจนใช้ไม่หมด พวกท่านดีกับผมมาก ผมรักและเคารพพ่อแทนของผมมาก ท่านเป็นต้นแบบในชีวิตของผม ผมจะต้องเก่งเหมือนพ่อแทนให้ได้ ส่วนคุณแม่หญิงของผมถึงท่านจะไม่ใช่แม่แท้ๆของผมแต่ท่านก็รักผมและเลี้ยงดูผมมาเหมือนลูกแท้ๆของท่าน ถึงท่านจะมีลูกกับพ่อแทนของผมแต่ท่านก็ไม่ทำให้ผมรู้สึกอิจฉาน้องเลย เพราะเขาให้ความรักเท่ากันไม่ว่าน้องสาวต่างแม่ของผมจะได้อะไร ผมก็ได้สิ่งนั้นเหมือนกันและผมก็จะตอบแทนแม่หญิงด้วยการรักและดูแลลูกสาวของเขาให้ดีที่สุด น้องสาวของผมมีชื่อว่าเจ้านาง ชื่อเพราะเนอะครับ แต่นิสัยของเธอไม่ได้เพราะเหมือนชื่อเลยออกจะเกี้ยวกราดขี้หงุดหงิดขี้วีนขี้โมโหง่ายผมนะเหนื่อยเวลาน้องงอนและผมต้องง้อเธอ กว่าจะง้อได้แต่ละทีนี้แทบล้าเลยครับฮ่าๆๆแต่เธอก็น่ารักนะครับ มองจะรักและหวงผมมาก มากเกินคำว่าพี่ชายซะอีก ที่จริงผมเพิ่งจะกลับมาอยู่เมืองไทยได้เพียงแค่ไม่กี่ปีเอง เพราะพ่อแทนให้ผมไปเรียนไฮสคูลที่ต่างประเทศพอผมเรียนจบผมก็ต่อมหาลัยของที่โน่นเลยและผมใช้เวลาเพียงแค่สามปีผมก็สามารถเรียนจบบริหารที่นู้นได้ และพอผมกลับมา ผมได้เข้ามาบริหารมหาลัยผมเลยลงเรียนวิศวกรรมศาสตร์ต่อเลย เป็นยังไงครับคนเก่งมันก็เก่งอยู่วันยังค่ำแหละเนอะ ทั้งหล่อทั้งรวยทั้งเก่งแบบนี้สาวๆจะไม่ตามกรี๊ดได้ยังไงล่ะ^_^

“เฮียทั่นคะ”น้ำเสียงกระเส่าทำให้ผมต้องเงยหน้าจากกองเอกสารกองโตขึ้นไปมองบุคคลมาใหม่อีกครั้ง วันนี้งานของผมจะเสร็จไหมครับเนี่ย?

“มีอะไรเหรอครับ?”ผมเอ่ยถามเธอไป เธอที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของผมที่สวมชุดมหาลัยของผมที่คุณแม่เจ้าหญิงยกให้เป็นของผม ครับ ท่านยกให้ผมเพราะสมบัติชิ้นนี้เป็นของคุณตาเจ้าสัวที่ท่านยกให้คุณแม่หญิง คุณแม่หญิงจึงยกให้เป็นของผมต่อ

“วันนี้เรามีนัดกันรึเปล่าคะ?”เธอค่อยๆก้าวขาเรียวยาวเดินเข้ามาหาผมอย่างคนที่เชื้อเชิญ ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เสน่ห์ของผมช่างเหลือล้นจนสาวๆต้องเข้ามาพลีกายให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน ผมก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะครับ

“คุณไปนัดกับเพื่อนผมแทนได้ไหมครับ วันนี้ผมงานเยอะมากกกกก”ผมพูดไปพลางสอดส่องสายตามองไปที่ร่างกายที่อวบอิ่มของเธอในชุดนักศึกษาที่รัดติ้วจนน่าอกหน้าใจของเธอกำลังจะหลุดออกมาจากเสื้อของเธอแล้ว ผมล่ะกลัวกลัวว่ากระดุมของเธอจะขาดกระเด็นมาโดนหน้าผมเนี่ย

“ไหนเฮียทั่นบอกนีน่าเองนี้คะว่าเรานัดกันวันนี้ ทำไมเฮียทั่นใจร้ายอย่างนี้ละคะ!”เธอพูดอย่างงอนๆผมพลางเดินมาเท้าแขนที่โต๊ะทำงานของผม ทำให้ผมต้องกลืนนำ้ลายดังอึกใหญ่เพราะเธอไม่ได้ใส่ชั้นในอย่างไงละครับ

“นีน่าไม่ยอมๆๆ”เธอไม่พูดเปล่า เอาท่อนแขนเล็กเปรียดเสียดไปกับหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตมโหฬารของเธอไปด้วยจนมันเกิดเด้งดึ๋งๆอยู่ตรงหน้าผมแล้วเนี่ย โอ้แม่เจ้าโว้ย ใหญ่อะไรชนาดนี้เนี่ยพูดแล้วหิวเลยครับฮ่าๆๆ

“โอ๋ๆๆเฮียขอโทษครับ มานี่สิมานั่งตักเฮียมา^_^”ผมพูดขึ้นพลางกระตุกยิ้มอย่างออดอ้อนให้เพื่อเชื้อเชิญให้เธอได้มาดีดดิ้นบนตัวผมแทน ผมจะฟัดให้หายหงี่ไปเลย

“ก็ได้ค่ะ”เธอพูดใส่จริตนึดหนึ่งแล้วค่อยๆเดินช้าๆเข้ามาหาผม ผมก็กระตุกยิ้มมองเธออย่างพึงพอใจ เอ่ออวบๆขาวๆแบบเนี่ยค่อยน่าฟัดหน่อย ปกติมีแต่แห้งๆมาหาผม

“เฮียทั่นคะ”

“ครับ?”