LOGINเพราะไอ้คำว่า 'พี่น้อง' ทำให้ฉัน 'เจ้านาง' ต้องกล้ำกลืนอยู่กับความเจ็บปวดในหัวใจ กับการที่ตัวเอง แอบเผลอใจ หลงรัก 'พี่ชาย' พ่อเดียวกันของตัวเอง ฉันพยายามตัดใจแล้ว แต่ก้นบึ้งหัวใจฉัน มันสั่งให้ฉัน หยุดรักเขา ไม่ได้สักวัน
View Moreแนะนำตัวละคร
พระเอก ชื่อเล่น ไททัน นาย ธนาวุฒิ กิจโภชัย อายุ23ปี นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีสาม มหาลัยDL เจ้าของกิจการไนท์คลับและสนามแข่งTT ชื่นชอบการแข่งรถและเเต่งรถเป็นชีวิตจิตใจ รูปหล่อ น่ารักแต่เจ้าชู้ สถานะ:ไม่มีแฟนแต่มีคู่หมั้น “พี่น้องกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะเจ้านาง!” นางเอก ชื่อเล่น เจ้านาง นางสาว พรรณนิชา ราชนาโยวงศ์ติชัย อายุ20ปี นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปีสอง มหาลัยDL ลูกสาวคนเดียวของคุณแม่เจ้าหญิงกับคุณพ่อแทนคุณ เธอชื่นชอบการแข่งรถและชอบความเร็วเป็นชีวิตจิตใจ นิสัยแรงๆเป็นคนตรงๆชอบก็คือชอบ เกลียดก็คือเกลียด นิสัยต่างจากแม่โดยสิ้นเชิง สถานะ:อยู่ในโหมดแอบรักพี่ชายตัวเองแต่มีคู่หมั้นแล้วเหมือนกัน “ทำได้ดิถ้าเฮียทั่นสมยอม^_^” ร่วมด้วย ชื่อเล่นซันเดย์ นาย อาทิตย์ ศาลพงษ์ อายุ20ปี มหาลัย DL คณะวิศวกรรมศาสตร์ปี2 เดือนคณะวิศวะ หนุ่มหล่อเจ้าชู้แต่อยู่ในโหมดแอบรักเพื่อน “เรารักเธอนะ ที่จริงเราจะทำให้เธอเป็นของเราก็ได้แต่เราอยากให้เธอสมยอมเองมากกว่า” เรื่องราวการแอบรักของพี่น้องคู่นี้จะเป็นยังไงนั้นต้องติดตามชมกันนะคะ อีกคนก็แรง อีกคนก็เฟี้ยว เอาไงดีล่ะทีนี้ คุณพ่อคุณแม่ต้องปวดหัวมากแน่ๆค่ะ รักสี่เศร้าเราสี่คน คู่ไหนจะลงเอยกันอะไรยังไงต้องติดตามนะคะ บทนำ คฤหาสน์กิจโภชัย “ไททันต้องรักเจ้านางให้มากๆนะครับ”เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยบอกเด็กชายวัยห้าขวบเศษที่เขากำลังยืนมองเด็กทารกแรกเกิดที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนที่นอนสีชมพูหวานแหวว เด็กชายยื่นมือไปลูบแก้มเล็กสีอมชมพูของน้องสาวพลางหันไปมองผู้เป็นพ่อของตน “ครับ ทั่นจะรักและดูแลเจ้านางให้มากๆครับคุณพ่อ^_^”เด็กน้อยยิ้มร่า พลางก้มหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของทารกตัวน้อยด้วยความรัก “อู๊”ทารกน้อยลืมตามองไปที่เด็กชายตาแป๋ว ทั้งคู่ผสานสายตากันและกัน เด็กชายยิ้มให้ทารกน้อยพร้อมกับยื่นมือไปจับมือเล็กๆของทารก “น้องน่ารักมากเลยครับคุณพ่อ^_^”เด็กชายเอ่ยขึ้นบอกผู้เป็นพ่อพลางจ้องมองทารกน้อยอย่างเอ็นดู 10ปีต่อมา “เฮียทั่น!!”เสียงหวานของเด็กผู้หญิงวัยสิบขวบเศษกำลังเอ่ยเรียกชื่อพี่ชายของเธอที่กำลังเดินตามหลังผู้เป็นพ่อเพื่อจะไปยังเครื่องบินที่จอดรอเขาอยู่ตรงลานกว้างของบ้าน กิจโภชัย “เจ้านาง^\^”เด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุ14ปีหันกลับไปมองน้องสาวจอมขี้เซาของเขาอย่างดีใจ “เฮียทั่น^_^”เจ้านางเอ่ยเรียกพี่ชายของเธอด้วยความดีใจ และทั้งสองก็พากันวิ่งเข้ามาหากันอย่างไว พรึบ ร่างเล็กของพี่น้องต่างสายเลือดวิ่งเข้ากอดกันด้วยความรักใคร่ โดยมีคุณพ่อและคุณแม่ของเด็กทั้งสองยืนมออยู่ด้วยความเอ็นดูและความรักที่ล้นหัวใจเช่นกัน “นึกว่าจะไม่มาส่งเฮียซะแล้ว^_^”เด็กชายผละร่างออกจากน้องสาวของเขาพลางเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงน้อยใจ เด็กสาวย่นจมูกใส่พี่ชายเธออย่างน่ารัก “ต้องมาสิคะ เฮียทั่นจะทิ้งเจ้านางไปตั้งหลายปี”เด็กสาวเอ่ยชึ้นอย่างน้อยใจพี่ชาย “ไม่หลายปีหรอกน่า เฮียไปเรียนเดี๋ยวเฮียจะกลับมาหาเจ้านางทุกๆซัมเมอร์เลย” “สัญญานะ?”เด็กสาวยื่นนิ้วก้อยเล็กไปตรงหน้าพี่ชายของเธอ พี่ชายก็ยิ้มและยื่นนิ้วก้อยของเขามาเกี่ยวก้อยสัญญากับน้องสาวของเขา “อืม เฮียสัญญา^_^” “รักเฮียทั่นนะ” “ครับ เฮียก็รักเจ้านางนะ^_^” “พอแล้วลูกเดี๋ยวสายนะครับ”เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยเร่งลูกชายที่ต้องเตรียมตัวไปเรียนไฮสคูลที่ต่างประเทศตามลำพัง “ครับคุณพ่อ”ลูกชายคนโตหันไปบอกพ่อของตัวเองและหันกลับมาจับมือทั้งสองข้างของน้องสาวเขาพร้อมกับยิ้มที่อบอุ่นและใจดีให้น้องสาวเขา น้องสาวเขาก็ยิ้มให้พี่ชายของเธอแต่นำ้ตาของเธอกลับไหลรินทั้งๆที่เธอกำลังยิ้มอยู่ “ไม่เอานะครับ ไม่ร้องไห้เฮียไปเรียนเดี๋ยวเฮียจะรีบเรียนให้จบและกลับมาหาเจ้านางนะ” “อืม เฮียทั่นอย่าโกหกเจ้านางนะ” “ก็เราสัญญากันแล้วไง” “นั่นสิเนอะ^_^”เด็กสาวเอ่ยขึ้นอย่างเก้อๆกังๆ “เฮียคงต้องไปแล้ว”เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางหันหลังกลับไปมองผู้เป็นพ่อกับผู้เป็นแม่ของเขาด้วยท่าทางกดดัน “อืม เฮียทั่นดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าลืมคิดถึงเจ้านางละ” “ครับ เฮียจะคิดถึงเจ้านางทุกๆเวลาเลย^_^” “บ๊ายบายครับ^_^” “บ๊ายบายค่ะ^_^”และเด็กทั้งสองก็โบกมือลากัน โดยที่เด็กชายวิ่งเข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อกับผู้เป็นแม่ของตนและยกมือไหว้ด้วยความเคารพ “เฮียไปก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วยยยย”เด็กหนุ่มตะโกนลงมาก่อนที่เขาจะเดินเข้าประตูเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไป “ค่ะ เฮียก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ^_^”เด็กสาวเอามือป้องปากและตะโกนให้สุดเสียงเพื่อบอกพี่ชายของเธอ “ครับ^_^”เด็กหนุ่มทำท่าตะเป๊ะและเดินเข้าประตูเฮลิคอปเตอร์ไป นี่เป็นการห่างกันครั้งแรกของพี่น้องคู่นี้ ที่พ่อและแม่ของเขาต้องการให้เขาได้ไปศึกษาที่ต่างประเทศเพื่อเขาจะได้เก่งและมาดูแลกิจการของครอบครัวได้ โดยที่เด็กหนุ่มต้องไปใช้ชีวิตตัวคนเดียวที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่เขาที่ต่างประเทศ “อย่าลืมคิดถึงกันบ้างนะคะ เฮียทั่น^_^”“ก็เกือบพลาดไปเหมือนกันครับ โชคดีที่มีตำรวจมาช่วยไว้ได้ทัน”ผมตอบเธอไปตามความจริง เพราะผมเกือบจะโดนคิลฆ่าตายซะแล้วแต่โชคดีที่มีคุณตำรวจผ่านมาเจอผมและให้ความช่วยเหลือผมไว้ได้ทันซะก่อนและตอนนี้คิลก็โดนตำรวจจับกุมไว้แล้ว และรอบๆบ้านนี้ก็โดนตำรวจคลุมไปหมดแล้วชายชุดดำนับพันโดนตำรวจเข้าจับกุมเพราะนายของพวกมันโดนข้อหากักขับหน่วงเหนี่ยวและซ่อนเร้นอำพรางศพฆ่าผู้อื่นโดนเจตนา “ไม่ร้องนะครับต่อไปชีวิตของเราทั้งคู่จะมีแต่ความสุข”ผมยื่นมือไปเช็ดนำ้ตาให้เธออย่างแผ่วเบา เธอก็มองหน้าผมและยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “ถ้าเจ้านางไม่มาที่นี้ เจ้านางอาจจะไม่ได้เจอเฮียทั่นอีกเลย เฮียทั่นคงจะตายจริงๆ”เธอพูดไปพลางสะอื้นไห้ไปด้วย ผมก็ยิ้มและเช็ดนำ้ตาให้เธอไปด้วยเช่นกัน “ก็เพราะฟ้าสั่งให้เรามาเจอกัน และสั่งให้เจ้านางมาช่วยเฮียยังไงล่ะครับ^_^”ผมบอกเธอไปตามความคิดของผม เธอก็ยิ้มให้ผมผมก็ยิ้มให้เธอและค่อยๆพยุงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน “แล้วเท็กซัสละคะ?” “ลูกอยู่ไหน?”เธอเอ่ยถามผมมาด้วยร้อนรนใจ ผมกผมมองหน้าเธอด้วยความร้อนรนใจไม่ต่างจากเธอ “เท็กอยู่นี้!^_^”เสียงเล็กแหลมที่คุ้นหูผมทำให้ผมรีบหันไปมองยังทิศทางที่ม
“ใช่พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง”เขาตอบฉันกลับมาด้วยความชื่นชมในแววตา อะไรของเขา การฆ่าคนตายนี้น่าชื่นชมเหรอ“และตอนนี้ก็คงจะถึงเวลาที่ทั้งเธอและลูกชายของมันต้องลงไปนอนในหลุมศพนั้นอีกแล้ว”เขาบอกฉันมาทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขามันคือพวกโรคจิตชัดๆนี่ฉัรกำลังคุยอยู่กับคนบ้าเหรอเนี่ย แต่เอ๊ะลูกชายของมัน?หมายความว่าอะไร“ไม่ต้องทำหน้างง ฉันจะเล่าให้เธอฟังเอง”เขาบอกฉันมาเหมือนเขาจะเข้าใจว่าฉันคิดอะไรอยู่ และที่ตรงนั้นทีหลุมศพที่เพิ่งจะถูกขุดขึ้นมาใหม่สองหลุมด้วยกัน“นั้นคือพี่ชายของฉันเป็นพ่อของไอ้ไททันยังไงล่ะ และที่DNAของมันเหมือนกับของฉันก็เพราะว่าฉันเอาโครงกระดูกของพ่อมันไปตรวจและเอาไปยืนยันให้ไอ้โง่พ่อของแกได้ดูยังไงล่ะและที่ฉันให้เลือดไอ้ไททันได้เพราะฉันกับพ่อของมันมีทุกอย่างที่เหมือนกันที่จริงฉันก็อยากจะให้มันตายตามพ่อของทันไปแต่ในพินัยกรรมของไอ้ทรานส์ยกสมบัติทุกอย่างให้ไอ้ไททันลูกของมัน!!”เขาเป็นเสียงตวาดออกมามันเต็มไปด้วยความเจ็บความผิดหวังและความเกลียดผสมปนเปกันไปหมด“คุณไม่ใช่พ่อของเฮียทั่น?”ฉันมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆถอยหลังหนีเขา นี้มันผิดแผนที่ฉันวางไว้ทั้งเลยนะเนี่ย“ใช่ ฉลาดดี
คฤหาสน์ของพ่อไททัน..08:00น.เจ้านาง พรรณนิชา...“วันนี้เฮียมีงานเช้า เฮียต้องรีบไป”ฉันเงยหน้าจากเท็กซัสขึ้นไปมองหน้าเฮียทั่นที่เขากำลังยืนผูกเนคไทอยู่ ฉันจึงยิ้มให้เขาและลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“มาค่ะ เดี๋ยวเจ้านางผูกให้^_^”ฉันบอกเฮียทั่นไปเขาก็ยิ้มและพยักหน้าให้ฉัน ฉันจึงยื่นมือไปผูกเนคไทให้เขาอย่างชำนาญ“เดี๋ยวตอนเที่ยงเฮียจะกลับมาทานข้าวด้วยนะครับ”“ค่ะ”ฉันอมยิ้มจนแก้มแทบปริเพราะเมื่อคืนหลังจากที่เฮียทั่นเคลียร์อะไรๆลงตัวกับคุณพ่อของเขาแล้ว เขาก็พาฉันกับเท็กซัสขึ้นมาพักยังห้องนอนของเขาและฉันก็เป็นคนบอกให้เฮียทั่นแทนตัวเองว่าเฮียเพราะเขาแทนตัวเองว่าผมหรือฉัน ฉันว่ามันดูห่างเหินแปลกๆ“เดี๋ยวเจ้านางลงไปส่งนะคะ^_^”“ครับ^_^”เราทั้งคู่ยิ้มให้กัน เฮียทั่นก็เดินไปหาเท็กซัสที่นอนหลับใหลอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่“พ่อไปทำงานก่อนนะครับคนเก่ง ฟอดกดฟอด”เฮียทั่นบอกลูกเสร็จเขาก็ก้มหน้าลงไปหอมแก้มอวบๆของลูกชายตัวน้อยของเราด้วยความรัก ฉันก็มองและยิ้มตาม ความรู้สึกที่อบอุ่นและอิ่มเอมใจของฉัน มันช่างวิเศษกว่าๆที่ผ่านๆ“ไปกันเถอะคะ”“ครับ”เฮียทั่นขานรับฉันและเขาก็เดินมา
“รับทราบครับ”ลูกน้องของเฮียทั่นโค้งตัวให้ฉันพร้อมกับตอบคำถามของเฮียทั่นด้วยนำ้เสียงหนักแน่นฉันจึงยกแขนขึ้นมากอดอก อยากเล่นกับเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ “ดีมาก นี่คิลลูกน้องคนสนิทของผมเอง ถ้าคุณอยากได้อะไรก็บอกคิลได้เลย”เฮียทั่นหันมาบอกฉันฉันก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่เรียบร้อยอ่อนหวานทันที“ค่ะ รบกวนคุณคิลด้วยนะคะ”ฉันโค้งหัวให้คิล คิลก็โค้งหัวให้ฉันตอบ“อะไรกัน?”เสียงทรงอำนาจของใครคนหนึ่งที่ฉันจำได้ไม่มีวันลืมตะโกนเสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉัน “คุณพ่อ!”เฮียไททันหันกลับมามองเสียงนั้นอย่างไวด้วยความดีใจ และเขาก็รีบเดินมาหาฉันและยิ้มให้ฉัน“คุณพ่อของฉันมาแล้ว เธอไปหาท่านกับฉันนะ^_^”“ค่ะ^_^”ฉันตอบเฮียทั่นไป เขาจึงยิ้มให้ฉันและหันไปยิ้มให้ลูกและเขาก็จับมือฉันเดินไปหาพ่อของเขา “คุณพ่อครับ^_^”“ใคร?”พ่อของเฮียทั่นเอ่ยขึ้นพลางส่องสายตาเหยีดๆมองมาที่ฉันกับเท็กซัสด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจ ฉันจึงหันไปมองเฮียทั่นและทำสีหน้าเศร้าใส่เขาและยื่นเเขนไปกอดแขนเฮียทั่นทำท่าเหมือนกำลังหวาดกลัว ส่วนเท็กซัสก็ยิ้มจนตาปิด“นี่เจ้านางและเท็กซัสครับ พวกเขาเป็นครอบครัวของผม”เฮียทั่นบอกพ่อของเขาพลาง