โอบกอดเธอด้วยหัวใจ

//กริ๊ง กริ๊ง//"คาเฟ่คุณยาย ยินดีต้อนรับค่ะ" เสียงสดใสของพนักงานร้านคาเฟ่หนังสือเล็กๆที่เปิดอยู่ฝั่งตรงข้ามของมหาลัยG เอ่ยทักทายลูกค้าเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้น"เอาซาลาเปาหมูสับสิบลูก กลับบ้านนะคะ" "รับเครื่องดื่มหรือขนมอย่างอื่นทานเพิ่มด้วยไหมคะ อีกสิบนาทีร้านจะปิดแล้ว"" ไม่ค่ะ " นักศึกษาสาวสวยเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มและยื่นเงินค่าอาหารให้กับพนักงานอย่างเป็นมิตรเพราะรู้ว่าร้านแห่งนี้จะเปิดช่วงหกโมงเช้าและปิดร้านตอนหนึ่งทุ่มของทุกๆวัน "ทั้งหมดสองร้อยสิบบาทค่ะ คุณลูกค้านั่งรออาหารสักครู่นะคะ" " อบเชย วันนี้ปิดร้านแทนพี่ด้วยนะ พอดีพี่จะออกไปทำธุระกับแฟนน่ะ" ลูกจันทร์ พี่สาวคนโต เอ่ยบอกน้องสาวของเธอที่กำลังยืนเช็ดโต๊ะอยู่ไม่ไกล หลังจากที่เห็นลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว"อ้าวพี่ลูกจันทร์ ทำไมทิ้งให้น้องปิดร้านคนเดียวอีกแล้วล่ะ"ฉันพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจอีกแล้ว กับการโดนพี่ลูกจันทร์ พี่สาวคนโตคนเก่งของครอบครัว ชอบเอาเปรียบฉันแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต ด้วยความที่ฉันเป็นเด็กที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่ง ไม่มีความโดดเด่นหรือเป็นหน้าเป็นตาให้กับครอบครัวที่ทำธุรก

#สามวันต่อมา ฉันที่กำลังง่วนกับการล้างจาน หลังจากทานอาหารเช้า เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ยินเสียงของพี่ลูกจันทร์เอ่ยดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้ฉันหยุดชะงักและหันกลับไปมองพี่สาวของตัวเองด้วยความแปลกใจว่าพี่สาวของฉันกลับมาถึงคอนโดตั้งแต่ตอนไหนกัน แต่ฉันก็ต้องตกใจเมื่อสายตามอง เห็นใบหน้าของ ผู้ชายที่ฉันจำได้ดีว่าเป็น "พี่ธนู" รุ่นพี่สุดฮอตของคณะสถาปัตย์และเป็นคนที่ตามจีบฉันอยู่ กำลังเดินตามหลังพี่สาวของฉันมาติดๆ โดยสวมใส่แค่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์เพียงตัวเดียว "อบเชย นี่แกไม่ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้พี่เหรอ พี่หิวจะตายอยู่แล้ว"ลูกจันทร์ เอ่ยถามน้องสาวที่กำลังยืนล้างจานอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว ในสภาพที่เธอเพิ่งตื่นและเดินงัวเงียมายังโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่าด้วยความหิว หลังจากเหนื่อยล้ากับกิจกรรมเข้าจังหวะเมื่อคืนกับ ธนู ที่เธอตั้งใจพามาคอนโดเพื่อให้อบเชยเห็นว่าผู้ชายที่กำลังตามจีบมันอยู่เป็นของเธอ "น้องไม่รู้ ว่า พี่ลูกจันทร์จะกลับมานอนที่คอนโด เลยไม่ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้" "ตอนนี้ก็รู้แล้ว แกก็รีบไปเตรียมอาหารเช้าให้ฉันสิ ทำเผื่อธนูด้วยล่ะเมื่อคืนออกแรงเยอะไปหน่อยคงจะหิว เดี๋ยวฉันจะไปอาบน้ำ

@มหาวิทยาลัย G#หลังเลิกเรียน"พวกมึงสองคน วันนี้จะไปดูตะวัน แข่งบอลกันไหม "วิว สาวน้อยตัวเล็กจัดฟัน หันไปเอ่ยถามเพื่อนรักอย่างอบเชย และ บลู ที่กำลังเดินออกจากห้องเรียนและเดินไปยังหน้าลิฟต์ภายในตึกของคณะสถาปัตย์" วันนี้คณะวิศวะแข่งกับคณะเรา กูจะพลาดได้ไง แล้วมึงล่ะไปด้วยกันไหม ยัยอบ ไปดูผู้ชายหล่องานดี หุ่นล่ำของวิศวะกันมึง และแถมยังได้ไปเชียร์ตะวันด้วย " บลู สาวหมวย ผิวขาวหุ่นดี พูดขึ้นอย่างดี๊ด๊าและเอ่ยถึง ตะวัน เพื่อนมัธยมที่สอบติดคณะวิศวะของมหาลัยเดียวกันกับพวกเธอ ก่อนจะมองหน้าของอบเชยอีกครั้งอย่างรอคำตอบ"ทำไมกูต้องไปเชียร์ตะวันด้วยล่ะ "ฉันหันไปพูดถามกลับเพื่อนของฉันด้วยความสงสัย"เอ้า!! ก็ตะวันมันชอบมึงไง จำไม่ได้เหรอที่มันเพิ่งมาสารภาพรักกับมึงตอนช่วงรับน้องอ่ะ" บลู เอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ของตะวัน ที่เคยมาสารภาพรักกับอบเชยในวันรับน้องวันสุดท้าย แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อถูกเพื่อนของเธอปฏิเสธแบบตรงๆจนเดินคอตกกลับบ้านไปอย่างน่าสงสาร"แต่กูไม่ได้ชอบตะวัน และกูก็พูดปฏิเสธชัดเจนไปแล้ว พวกมึงสองคนอย่ามาเชียร์กูกับมันเลยนะ กูขอร้อง " ฉันเอ่ยตอบอย่างคนรู้ทันเพื่อนทั้งสองคน ก

ฉันที่ค่อยๆเดินลัดเลาะมายังริมทางเดินข้างสนามที่มีรั้วกั้นแน่นหนา พร้อมกับเสียงกองเชียร์ที่ร้องตะโกนดังออกมาเป็นระยะ ๆ ฉันจึ้งรีบเดินเลี้ยวมาถึงตู้จำหน่ายเครื่องดื่มอัตโนมัติที่มีตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามกีฬา ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าตู้แล้วกดเลือกเครื่องดื่มน้ำอัดลมเพื่อดับกระหายทันที" อ้า!!ชื่นใจสุดๆแบบนี้ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย" ฉันพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี และสดชื่นแบบสุดๆ หลังจากดื่มน้ำอัดลมดับความร้อนรุ่มภายในใจเรื่องของพี่จอมพลที่ส่งยิ้มหล่อกระชากใจมาให้กับฉัน แล้วบ่นพึมพำคนเดียวออกมาด้วยความสงสัย"พี่เขายิ้มให้ฉันใช่หรือเปล่านะ" ก่อนที่ฉันจะยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มอีกครั้ง พร้อมกับได้ยินเสียงเอ่ยเรียกชื่อฉันดังมาจากทางด้านหลังของฉันเบาๆ"อบเชย"ฉันหันกลับไปมองทางต้นเสียง ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นใบหน้าโคตรหล่อของพี่จอมพล กำลังยืนทำหน้านิ่งๆ และจ้องมองฉันอย่างไม่พูดอะไร จนฉันเผลอสำลักน้ำอัดลมที่กำลังดื่มอยู่และพ่นใส่หน้าพี่จอมพลแบบเต็มๆ///พรูด.......////"แค่ก แค่ก ..พี่จอมพล!! คือหนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ"ฉันพ่นน้ำอัดลมและไอสำลักออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบตั้งสติเดินเข้าไปหาพี่จอ

#สองวันต่อมา@บ้านกองทัพ"เฮีย พี่สะใภ้ผมอยู่ไหม"จอมพล เอ่ยถามพี่ชายสุดหล่อที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านของเฮียกองทัพ พร้อมกวาดสายตามองไปยังรอบๆก็ไม่ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้ว หรือเห็นพี่สะใภ้คนสวยและเจ้าขุนศึก หลานชายคนเก่งแสนซน ของเขาสักคนเดียว" มึงถามหาเมียกูทำไม" กองทัพ เงยหน้าจากแฟ้มเอกสารที่เขาขนกลับมาทำที่บ้าน และเอ่ยถามน้องชายตัวดีของเขาด้วยความสงสัย"ผมมีเรื่องอยากปรึกษานิดหน่อยน่ะ" จอมพล พูดตอบและนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูด้วยความสนใจ"มึงมีเรื่องอะไร?"" " จอมพล ที่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาก็ก้มหน้าลงอ่านเอกสารในมืออย่างเงียบๆแก้เขินเพราะเขาไม่กล้าเล่าให้เฮียกองทัพฟังหรอกว่าเขาอยากจะมาหาวิธีจีบผู้หญิงเพราะหลังจากวันนั้นที่เกิดเรื่อง น้องอบเชยก็พยายามหลบหน้าเขาแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้ากันไม่รับสายไม่ตอบแชตจนใจเขามันว้าวุ่นและกลัวว่าตัวเองจะต้องกินแห้วตั้งแต่ยังไม่เริ่มจีบเลย "เดี๋ยวนี้มีความลับกับเฮียแล้วเหรอ จอมพล "กองทัพ เอ่ยถามขึ้นและจ้องมองไปยังน้องชายตัวดี ที่กำลังมีสีหน้านิ่งแต่สายตาล่อกแล่กไปมาจนเขาอดที่จะสงสัยขึ้นมา