โอบกอดเธอด้วยหัวใจ

 

//กริ๊ง กริ๊ง//

"คาเฟ่คุณยาย ยินดีต้อนรับค่ะ" 

เสียงสดใสของพนักงานร้านคาเฟ่หนังสือเล็กๆที่เปิดอยู่ฝั่งตรงข้ามของมหาลัยG เอ่ยทักทายลูกค้าเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งที่หน้าประตูดังขึ้น

 

"เอาซาลาเปาหมูสับสิบลูก กลับบ้านนะคะ" 

 

"รับเครื่องดื่มหรือขนมอย่างอื่นทานเพิ่มด้วยไหมคะ อีกสิบนาทีร้านจะปิดแล้ว"

 

" ไม่ค่ะ " นักศึกษาสาวสวยเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มและยื่นเงินค่าอาหารให้กับพนักงานอย่างเป็นมิตรเพราะรู้ว่าร้านแห่งนี้จะเปิดช่วงหกโมงเช้าและปิดร้านตอนหนึ่งทุ่มของทุกๆวัน 

 

"ทั้งหมดสองร้อยสิบบาทค่ะ คุณลูกค้านั่งรออาหารสักครู่นะคะ" 

 

" อบเชย วันนี้ปิดร้านแทนพี่ด้วยนะ พอดีพี่จะออกไปทำธุระกับแฟนน่ะ" ลูกจันทร์ พี่สาวคนโต เอ่ยบอกน้องสาวของเธอที่กำลังยืนเช็ดโต๊ะอยู่ไม่ไกล หลังจากที่เห็นลูกค้าคนสุดท้ายเดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว

"อ้าวพี่ลูกจันทร์ ทำไมทิ้งให้น้องปิดร้านคนเดียวอีกแล้วล่ะ"

ฉันพูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจอีกแล้ว กับการโดนพี่ลูกจันทร์ พี่สาวคนโตคนเก่งของครอบครัว ชอบเอาเปรียบฉันแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต ด้วยความที่ฉันเป็นเด็กที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่ง ไม่มีความโดดเด่นหรือเป็นหน้าเป็นตาให้กับครอบครัวที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสถาบันติวเตอร์สอนพิเศษ ทำให้พ่อและแม่ค่อนข้างลำเอียง และเอ็นดูพี่ลูกจันทร์มากกว่าฉัน จนคนอื่นมองว่า ฉันเป็นลูกชังของครอบครัว โชคดีฉันมีคุณยายที่ให้ความรัก และเอ็นดูฉันมาโดยตลอด 

แต่ หลังจากที่คุณยายเสียชีวิต ก็ได้มอบร้านเล็กๆและสูตรซาลาเปาที่เปิดขายมาอย่างยาวนานให้กับคุณแม่ของฉัน ก่อนที่คุณแม่จะปรับเปลี่ยนโฉมร้านซาลาเปาใหม่ด้วยการซื้อตึกพาณิชย์และเปิดเป็นคาเฟ่หนังสือเล็กๆ แบบครบวงจรให้เหล่านักศึกษาได้มาใช้บริการจนกลายเป็นที่นิยมและเป็นจุดนัดพบของเด็กๆ ภายในมหาลัย G 

โดยมีคอนโดที่คุณแม่ซื้อไว้ให้กับพี่ลูกจันทร์ ในช่วงพี่ลูกจันทร์สอบติดเมื่อสองปีที่แล้ว และปีนี้ฉันก็สอบติดคณะสถาปัตย์ที่นี่ คุณแม่จึงให้ฉันย้ายมาอยู่กับพี่ลูกจันทร์แทนการซื้อคอนโดใหม่ให้กับฉัน เพื่อจะได้ประหยัดค่าใช้จ่ายและจะได้เข้ามาช่วยงานภายในร้านได้สะดวกมากขึ้น แต่กลับกลายเป็นพี่ลูกจันทร์ไม่พอใจ เธอจึงใช้งานราวกับฉันเป็นคนใช้ส่วนตัวของเธอ

"ก็มันเป็นหน้าที่ของแกไง เด็กในร้านมีตั้งเยอะแยะ แกก็เรียกมาช่วยสิ อย่ามาทำให้ฉันต้องอารมณ์เสีย ไม่งั้นฉันจะไล่ให้แกออกไปนอนข้างนอกห้องแน่" 

ลูกจันทร์ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูของตัวเองแล้วมองไปยังหน้าร้านที่เห็นรถของไวน์ แฟนหนุ่มที่เพิ่งคบกันกำลังจอดอยู่หน้าร้าน 

"ค่ะ พี่ลูกจันทร์ "ฉันพูดตอบและเก็บสีหน้าความไม่พอใจไว้อย่างเงียบๆ ก่อนจะได้ยินเสียงของพี่ลูกจันทร์เอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง 

" คืนนี้ฉันไม่กลับห้องนะและอย่าบอกคุณแม่ล่ะ ไม่งั้นแกเจอดีแน่!!! " ลูกจันทร์ พูดอย่างคาดโทษและเดินออกไปขึ้นรถของแฟนหนุ่มที่จอดรออยู่หน้าร้านอย่างรวดเร็ว 

" เฮ้อ..บอกไปคุณแม่ก็ไม่เชื่ออยู่ดี " ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อนึกถึงคุณแม่ที่เข้าข้างพี่สาวแทบจะทุกอย่าง ฉันมันไม่ใช่ลูกรักก็คงเป็นแบบนี้แหละมั้ง

"น้องอบเชย กลับบ้านเลยก็ได้นะคะ ทางนี้พวกพี่จัดการปิดร้านให้เอง"

แป๋ว พนักงานในร้านเอ่ยขึ้นเบาๆ แม้จะเป็นภาพที่ชินตา แต่เธอก็อดเห็นใจกับลูกสาวคนเล็กของร้านไม่ได้

" ไม่เป็นไรค่ะพี่แป๋ว หนูช่วยอีกแรงจะได้เสร็จเร็วๆ" 

ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่ทุกคนจะเร่งมือช่วยกันปิดร้านจนเสร็จเรียบร้อย และแยกย้ายกันกลับบ้าน 

 

 ระหว่างทางเดินกลับคอนโด ฉันก็ถึงกับชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากพุ่มไม้ด้านข้างของริมฟุตบาทที่ฉันกำลังเดินอยู่ จึงทำให้ฉันหันไปมองด้วยความสงสัยทันที

/แกร๊กๆๆ//แกร๊กๆ//

"เสียงอะไรนะ" ฉันบ่นพึมพำและเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงของแมวร้องดังขึ้นมาเบาๆ

//....เหมียว ๆ...!!!//

" เอ้า!!เจ้าแมวอ้วน มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ.."

ฉันพูดและยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นน้องแมว ตัวอ้วนกลมสีเทา กำลังก้าวเดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยสีหน้าและท่าทีเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วเงยหน้ามองฉันตาใสแป๋วพร้อมกับส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ

//เหมียวๆ//

" เจ้าอ้วนหลงทางมาใช่ไหม..."

///เหมียว///

" อุ๊ย!! ฟังภาษารู้เรื่องด้วยเหรอ น่ารักจังเลย ขอพี่อุ้มหน่อยนะ..."

ฉันยกมือลูบหัวเล็กๆของน้องแมวอย่างแผ่วเบาพร้อมกับพูดขึ้นและช้อนตัวอุ้มน้องแมวขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดด้วยรอยยิ้มกว้างเอ็นดูก่อนที่น้องแมวจะเลียที่คางของฉันราวกับออดอ้อน

/// แผล็บ แผล็บ...///

"คิกคิก เจ้าอ้วนขี้อ้อนจังเลย หลุดมาจากตรงไหนน่ะ"

ฉันพูดขึ้นและมองซ้ายมองขวาเผื่อจะเห็นเจ้าของวิ่งตามหาเจ้าแมวอ้วนตัวนี้แต่ก็ไม่มีใครสนใจสักคน ก่อนจะได้ยินเสียงร้องเบาๆ ของแมวในอ้อมกอด ทำให้ฉันก้มลงไปมองอีกครั้ง

//....เหมียวๆ....!!//

"น้องอยากหม่ำๆ ไหม หิวหรือเปล่า งั้นเดี๋ยวพี่จะพาไปซื้ออาหารให้ทานพลางๆ ไปก่อนนะเจ้าแมวอ้วน" 

ฉันพูดและจับอุ้มเจ้าแมวตัวอ้วนเดินไปยังร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาอาหารให้น้องแมวทาน ก่อนจะเดินกลับไปยังคอนโดของพี่ลูกจันทร์ที่อยู่ไม่ไกลทันที