DNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์

ตัวละครหลักของเรื่องพระเอก ชื่อ :อคเนย์ ชวัลกรชื่อเล่น : คิลล์ (ลูกชายคนเล็กของต้าร์ จากเรื่อง My Engineerรักร้ายนายจอมโหด)อายุ : 22 Y. น้ำหนัก/ส่วนสูง 63/186 พี่น้อง : ไคล์ แฝดพี่ เรียน : วิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมยานยนต์นิสัย : เจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจตามประสาลูกคนเล็กมีพี่ชายคอยกำราบ แต่บางทีก็เหมือนให้ท้ายเสียมากกว่า เผด็จการ เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง สิ่งที่ชอบ : รักความเร็ว ชอบรถ ชอบเครื่องยนต์ และชอบเอาชนะ นางเอกชื่อ : ดารัน ภัทรเมธาสกุลชื่อเล่น : ดาน่า (คนสนิทจะเรียกน่า) อายุ 19 Y.น้ำหนัก/ส่วนสูง : 45 (หนักนม) / 165 เรียน : นิเทศศาสตร์เอกโฆษณานิสัย : พูดเก่ง ขี้อ้อน เอาแต่ใจ เถียงคำไม่ตกฟาก ชอบเอาชนะสิ่งที่ชอบ : ชอบคนหล่อ ชอบช่วยเหลือสัตว์ ชอบการแข่งขัน และชอบดูการแข่งรถ แอบเอาเงินวันเกิดที่พ่อให้มาสมัครวีไอพีของคลับเฮ้าส์ สถานที่พักผ่อนหย่อนใจระหว่างดูการแข่งรถที่สนามแข่ง TCชื่อ : ลูน่า (เอาชื่อตัวละครในดิสนีย์ที่ชอบมาผสมกัน)สถานะ : หมาแก่ สภาพ : อายุ 14 ขวบ เป็นหมาแก่ที่หน้าตายังดูเด็กฟันยังครบแต่เริ่มเคี้ยวอาหารยาก เอาแต่ใจไม่ยอมกินอาหารเปียก เทอาหารเม

ในสนามแข่งรถแห่งนี้นอกจากวัดกันด้วยความเร็วแล้ว ยังต้องมีเครื่องยนต์ที่เสมอกันด้วยถึงจะสามารถแข่งได้ และเครื่องยนต์ v10 ถือว่ามีขนาดใหญ่และแรงมากที่สุดสำหรับที่นี่มีเพียงสี่คนเท่านั้นที่ใช้เครื่องยนต์ขนาดนี้นั้นคือเซริม เจ้าของสนามแข่ง TC ที่ได้รับสืบทอดจากผู้เป็นพ่อ คีตะ หนุ่มน้อยแห่งวิทยาลัยเทคนิคคาทิค รามิลหรือราม เจ้าของใบหน้าหล่อร้ายแห่งมหา’ ลัยคิงเวลล์ และสุดท้ายผู้ชายที่ไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วยที่สุด ไม่ใช่เก่งกาจเกินคนแต่เพราะคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ ไม่เคยไว้หน้าใคร มุทะลุและบ้าบิ่น คิลล์ แห่งมหา’ ลัยแอล น้องชายฝาแฝดของไคลล์การแข่งขันนัดสุดท้ายระหว่างคิลล์ และรามิลกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แต่สภาพรถซูเปอร์คาร์สีแดงเพลิงกลับเละเทะเสียยิ่งกว่าผ่านงานเทศกาลทั้งทุบ ทั้งขูด และยังมีกลิ่นอาหารบางส่วนตลบอบอวลไปทั่วทั้งคันทุกคนที่เห็นต่างก็หน้าซีดเผือด ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเหลือบสายตามองเจ้าของรถที่กำลังเดินมาทางนี้ หลังจากไปสูบบุหรี่ข้างนอกมากึกเสียงฝีเท้าของคิลล์หยุดชะงักลงเมื่อเห็นสภาพลูกรักกับตาของตัวเอง เขาออกไปข้างนอกก่อนจะกลับเข้ามาวอร์มเครื่องยนต

“หา!” ดาน่าไม่พูดพร่ำทำเพลงเหมือนพวกรุ่นพี่ตรงหน้า เธอเอ่ยเสียงห้วนไม่มีความเคารพต่อรุ่นพี่พลางหันมาถามเพื่อนสนิทอย่างจริงจัง ว่าต้องการจะออกจากตรงนี้ด้วยกันไหม“ไป ๆ” แน่นอนว่ามีล่าต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว“เฮ้ยน้อง ใจเย็น ๆ กันก่อนนะ” ชะเอมร้องขึ้นอย่างตกใจ“ไม่มีอะไรต้องใจเย็น เพื่อนของพี่พูดขนาดนี้แล้วจะฝืนไปทำไม อีกอย่างนี่ก็ไม่ชอบร่วมโต๊ะกับคนน่าแปลกเหมือนกัน ไปเถอะ” การที่จะให้เธอเคารพได้มันยากมาก ดังนั้นจึงเอ่ยเสียงห้วนไม่ไหวหน้าใครแม้แต่รุ่นพี่ของมีล่า ดาน่ากวาดสายตามองคนทั้งโต๊ะและย้ำคำว่า ‘น่าแปลก’ อย่างเยาะเย้ยก่อนจะลากมีล่าออกมา“ยัยเด็กบ้า” เสียงของใครบางคนดังไล่หลังมา แต่เธอไม่สนใจเพราะรู้สึกว่านิสัยใจแคบของคนพวกนั้นไม่น่ารังเกียจ และถ้าอยากเอาคืนมันง่ายนิดเดียว“มีโต๊ะว่างบ้างไหมคะ?” ดาน่าตรงไปถามพนักงานอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายที่กำลังยืนจัดขวดเหล้าตรงเคาน์เตอร์กลับอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ“เอ่อคือ”“วันนี้วันศุกร์ปล่อยก่อนสักโต๊ะก็ได้นะคะยินดีจ่ายสองเท่า แต่ถ้าทำให้ลำบากใจ”“ไม่เลยครับ ๆ เดี๋ยวผมหาโต๊ะว่างให้รอสักครู่” เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วดาน่าจึงหันมายักคิ้วให้มีล่า แม้จะอ

“เดี๋ยวอีกหน่อยเขาจะโหวตคาวเกิร์ลแล้วนะเว้ย นู่นไอ้ทีนมันหอบกุหลาบมาฝากแล้ว” อาเซียพยักพเยิดไปอีกทางที่มีรุ่นน้องในสาขาอย่างทีน เดินตรงมาทางนี้พร้อมช่อดอกไม้ในอ้อมแขน“แล้วพวกมึงจะโหวตให้ใครวะ”เมื่อดอกไม้มาถึงอาเซียก็ยิ้มแฉ่งอย่างอารมณ์ดี เพราะว่าทีนรู้งานเหมามาเป็นตะกร้า ก่อนจะถือมือไปมาอย่างมีความสุขพลางจัดแจงถามเพื่อนสนิทอย่างคิลล์ และฝาแฝดที่เป็นเพื่อนสาขาอื่นอย่างไคลล์ “กูไม่ลง” เจ้าของใบหน้าเรียวนัยน์ตาติดแววรำคาญ และสไลด์ผมเป็นทรงรากไทรตอบปฏิเสธ ซึ่งก็ไม่ผิดคาดจากที่อาเซียเดาไว้“ผมจะลงน้องคนสุดท้าย” ทีนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น“งั้นมึงเอาไปดอกเดียว” อาเซียยื่นดอกไม้ให้รุ่นน้อง“อ้าว ทำไมผมได้น้อยจังเลยอุตส่าห์ไปซื้อมา นี่รู้ไหมว่าไปถึงดอกไม้โดนเหมาไปจนหมดแล้ว ไม่รู้ใครมันเล่นใหญ่ขนาดนี้”“ก็มึงจะเลือกคนเดียวกันกับกู จะให้มึงได้หน้าได้ยังไงไอ้น้อง” คิลล์ที่กำลังรินเหล้าถึงกับหันขวับทันที พลางจ้องดอกไม้สีแดงสดเขม็ง ดอกไม้ดอกนี้ช่างดึงดูดสายตาผู้คนจริง ๆ หึ“ไอ้พี่อาเซียเลวมาก”“รู้ก็ดี” อาเซียยกยิ้มก่อนจะจัดแจงช่อดอกไม้ในมือ “คิลล์แล้วมึง”“ไม่โหวต” ไม่ต้องรอให้เพื่อนเอ่ยจบเขาก็

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสานกลิ่นเย็นของบุหรี่ กระแทกเข้าที่จมูกอย่างจัง ใบหน้าสวยของเธอก็แนบเข้ากับอกแกร่งจนแสบร้อนไปทั้งใบหน้า มือหนาใหญ่จับไหล่เธอพลิกเข้าหาตัวจนทำให้ร่างของเราแนบชิดเข้าหากันในท่า ‘กอด’ จังหวะหัวใจรัวเร็วทำให้เธอแยกไม่ออกเลยว่า มันเป็นของเขาหรือเธอกันแน่นะ ทุกอย่างมันรวดเร็วจนมึนเบลอไปหมดและเมื่อเธอตั้งสติได้ ปลายนิ้วแกร่งของเขาก็แตะลงบนคางมน ก่อนจะกดปลายนิ้วเชยคางของเธอให้เชิดขึ้น จนนัยน์ตาของเราทั้งคู่สบประสานกันเธอขมวดคิ้วเป็นปม และเพ่งสายตาจ้องลึกลงไปให้ถึงก้นบึ้งของจิตใจ ว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่ แต่กลับพบเพียงความเกรี้ยวกราดราวพายุไม่สงบอยู่ในดวงตาคู่นี้ และถ้าจ้องมองดี ๆ จะเห็นว่ามันซ่อนเร้นและเต็มไปด้วยอารมณ์มากล้นจนเธอสัมผัสได้เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ผู้หญิงตรงหน้าดึงดูดเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาถ้าอยากได้อะไร สิ่งนั้นมันก็จะต้องเป็นของเขา คิลล์ชอบเอาชนะและผู้หญิงตรงหน้าก็คือความท้าทายในตอนนี้ เธอคุ้มพอที่เขาจะลงมือทำเรื่องบ้าบิ่น ผู้คนมักคิดว่าเขาไม่สนใจวิธีการและหลักการ แต่เปล่าเลย เขามักคำนวณก่อนเสมอว่า…อะไรคุ้มและอะไรไม่คุ้ม