LOGINบทที่ 7
รุ่งเช้าฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ แต่ประตูวังหลวงเปิดข่าวการมาถึงของอ๋องผู้สำเร็จราชการ แผ่กระจายเร็วกว่าลมหนาว
ไม่มีพิธี ไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
เขามา…โดยไม่ขออนุญาต
และไม่มีผู้ใดกล้าขวาง
โถงตำหนักฝ่ายในเงียบผิดปกติขุนนางและนางกำนัลต่างก้มหน้าไม่กล้าสบตา
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ช้า…หนัก…สม่ำเสมอ
มู่หรงชิงอี้เดินเข้ามา อาภรณ์ดำตัดกับพื้นหยกขาวดุจเงามืดที่คืบคลานเข้ากลืนกินแสง ด้านหลังตามมาด้วยหลี่อี้ถง พระชายาที่เพิ่งแต่งเข้ามานางมิได้หลบอยู่มิได้ถูกซ่อน แต่เดินเคียงข้าง อย่างเปิดเผย เพียงภาพนั้นก็เพียงพอให้ทั้งโถงหนาวเยือก
ประตูห้องชั้นในเปิดออกสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เบื้องใน งดงาม…สง่างาม…สูงศักดิ์
ท่านหญิงซูเหยียน
นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มบางปรากฏ
“ท่านอ๋องมาแต่เช้า…มีเรื่องสำคัญหรือ” น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับไม่รู้สิ่งใด มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบเขาเดินเข้าไป หยุดห่างเพียงไม่กี่ก้าว
สายตา…นิ่งเงียบ
แต่ความเงียบนั้นหนักอึ้งจนแม้แต่คนรอบข้างยังไม่กล้าหายใจ
“เมื่อคืน…” ในที่สุดเขาก็เอ่ย “มีคนลอบสังหารพระชายาของข้า”
คำว่าพระชายาดังชัด ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ ซูเหยียนยิ้มจาง
“เรื่องร้ายแรงเช่นนั้น…น่าเสียดายยิ่ง” นางเอ่ยอย่างนุ่มนวล “หวังว่านางจะปลอดภัย”
หลี่อี้ถงมองนาง ทั้งที่นางยืนอยู่เคียงข้างมู่หรงชิงอี้ แต่สตรีผู้นี้กลับเอ่ยถึงนางราวกับนางไร้ตัวตน
หากเทียบศักดิ์ในตอนนี้ ระหว่างนางกับบุตรสาวของอ๋องหนานเป่ยที่ตายไปแล้วสิบปีแล้ว นางถือว่าตนยศสูงกว่าท่านหญิง หลี่อี้ถงจึงเอ่ยขึ้น
“ยังไม่ตาย” น้ำเสียงเรียบแต่ทำให้รอยยิ้มของซูเหยียน…ชะงักเพียงเสี้ยว
มู่หรงชิงอี้หันไปมองหลี่อี้ถงแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาที่ซูเหยียน
“ข้ารู้แล้วว่าใครเป็นคนส่ง” เสียงเขา…เย็นลง
ซูเหยียนยังคงสงบนิ่ง “เช่นนั้นหรือ” นางวางถ้วยชาลงเบา ๆ “แล้วท่านอ๋องคิดจะจัดการอย่างไร”
คำถามนั้น…เหมือนท้าทายมู่หรงชิงอี้ก้าวเข้าไปอีกก้าว ใกล้ขึ้น ใกล้จนบรรยากาศรอบตัวนาง…ตึงเครียด
“ข้ายังไม่รีบ” เขาเอ่ยช้า ๆ “เพราะข้าสนใจ…ว่าคนผู้นั้นจะกล้าพูดความจริงหรือไม่”
ซูเหยียนยิ้ม “ในวังนี้…มีคนมากมาย ท่านอ๋องคงต้องใช้เวลานาน”
มู่หรงชิงอี้หัวเราะเบา ๆ เสียงนั้น…ไม่อบอุ่น
“ไม่จำเป็น” เขาหยุดสายตาคมกริบ “เพราะข้าไม่ได้ถามทุกคน”
“…” ซูเหยียนสบตาเขา ไม่หลบ “เช่นนั้น…ท่านอ๋องกำลังถามข้า?”
คำถามนั้นตรง มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทันที เพียงยื่นมือออกไป หยิบถ้วยชาที่นางเพิ่งวาง มองมันครู่หนึ่ง แล้ว…
“เพล้ง!”
ถ้วยชาถูกทิ้งลงพื้นแตกกระจายเสียงดังลั่นโถงทุกคนสะดุ้ง ไม่มีผู้ใดกล้าขยับ มู่หรงชิงอี้มองเศษถ้วย ก่อนจะเอ่ย
“ข้าไม่ถาม” เสียงเขาแผ่ว “ข้าตัดสิน”
คำพูดนั้นเหมือนมีด ซูเหยียนนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มบาง
“ท่านอ๋อง…นี่คือวังหลวง” นางเตือน “ไม่ใช่จวนของท่าน”
มู่หรงชิงอี้เงยหน้าขึ้นสบตานาง “ผิดแล้ว”เสียงเขานิ่ง และหนัก “ที่ใดที่ข้ายืนอยู่…” เขาหยุด “ที่นั่นคือของข้า”
ความกดดันพุ่งสูงขึ้นทันทีซูเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ท่านอ๋องกำลังล้ำเส้น”
มู่หรงชิงอี้ยิ้ม “ข้าเคยอยู่ในเส้นหรือ”
คำถามนั้นไม่มีคำตอบ หลี่อี้ถงก้าวออกมา ช้า ๆ หยุดข้างเขา สายตาจับจ้องซูเหยียน
“เมื่อคืน…” นางเอ่ย “คนของท่านเกือบทำสำเร็จ”
น้ำเสียงเรียบแต่คำพูดนั้นชัดเจน ซูเหยียนมองนางครานี้ไม่มีรอยยิ้ม
“เจ้ามีหลักฐาน?”
หลี่อี้ถงยิ้มจาง “ไม่จำเป็น”
คำตอบนั้นทำให้หลายคนสะดุ้ง มู่หรงชิงอี้หันมามองนาง นางใช้คำพูดของเขา แววตา…แฝงความพึงพอใจเล็กน้อย
หลี่อี้ถงเอ่ยต่อ “เพราะท่านอ๋อง…ไม่ใช่คนที่ต้องการหลักฐาน”
มู่หรงชิงอี้หัวเราะเบา ๆ “ถูกต้อง” เขาก้าวไปข้างหน้า หยุดตรงหน้าซูเหยียน ใกล้…มาก
“ข้าจะให้โอกาสเจ้า” เสียงเขาต่ำลง “พูดออกมาเอง”
ซูเหยียนจ้องเขาแววตาแข็งขึ้น “ถ้าข้าไม่พูด?”
มู่หรงชิงอี้มองนางนานก่อนจะเอ่ยช้า…และชัด “ข้าจะทำให้เจ้าพูด”
ลมหนาวพัดผ่านโถงเปลวไฟสั่นไหวไม่มีผู้ใดกล้าขยับ เพราะทุกคนรู้ นี่ไม่ใช่การสนทนา
แต่เป็น…การพิพากษา
มู่หรงชิงอี้ถอยออกมาหนึ่งก้าวหันไปทางทหารด้านหลัง
“ปิดตำหนัก”
คำสั่งสั้น ๆแต่ทำให้ทุกคนหน้าซีด
“ท่านอ๋อง!” นางกำนัลผู้หนึ่งรีบคุกเข่า “นี่คือเขตฝ่ายใน”
“ข้าไม่ได้ถาม” เสียงมู่หรงชิงอี้ตัดบท องครักษ์ของเขารับคำสั่งประตูถูกปิด เสียงดังปึงก้องไปทั่ว โลกภายนอก…ถูกตัดขาด
ซูเหยียนลุกขึ้นยืนครานี้ไม่มีรอยยิ้มเหลืออยู่
“ท่านอ๋องคิดจะทำอะไร” มู่หรงชิงอี้มองนางแววตา…เย็นจัด
“ทำให้เจ้าจำ”เขาเอ่ย “ว่าเจ้าพลาดตรงไหน” เขาชี้ไปทางหลี่อี้ถง“เจ้าคิดว่า…นางเป็นแค่สตรีที่ข้าเพียงรับเข้าจวนเพื่อไม่ให้ขุนนางใดยัดเยียดบุตรสาวให้ข้า”เสียงเขาต่ำลง “แต่เจ้าลืมไป…ว่า”
ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำสุดท้าย “ไม่ว่านางจะเข้ามาด้วยเหตุผลใดนาง…เป็นของข้า”
บรรยากาศในโถงแตกไม่ใช่ด้วยเสียงแต่ด้วยความจริงที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
ซูเหยียนกำหมัดแน่น เล็บจิกลงในฝ่ามือจนเจ็บแปลบ หากแต่นางไม่ปล่อยให้สีหน้าสั่นไหวแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ
“ท่านจะแตกหักกับข้า เพียงเพราะสตรีที่ท่านไม่ได้รักงั้นหรือ” นางหยุดเล็กน้อย คล้ายกลั่นถ้อยคำที่แฝงพิษเอาไว้ “ถ้าท่านแตะต้องข้า…สงครามจะเกิด”
บรรยากาศนิ่งงันลงในชั่วขณะ
มู่หรงชิงอี้ยิ้มรอยยิ้มนั้นงดงามแต่เย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น
“งั้นก็ให้มันเกิด”
คำตอบสั้น กระชับ และไร้ซึ่งความลังเลเขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว สายตาคมกริบกดลงบนตัวนางราวกับคมมีด
“เจ้าคิดว่าบุตรสาวของอ๋องที่ตายไปแล้ว ได้อภิสิทธิ์เข้ามาคุมวังหลัง…เพราะอำนาจของบิดาของเจ้างั้นหรือ”
คำพูดนั้นไม่ดังแต่หนักหนา ที่นางมีอำนาจได้ทุกวันนี้ก็เพราะเขาหนุนหลัง ซูเหยียนชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะฝืนยิ้ม
“แล้วมิใช่หรือ” นางเอ่ยโต้กลับ “เพราะท่านรักและเอ็นดูข้า ท่านจึงมอบอำนาจวังหลังให้ข้าดูแล”
คำว่า “รัก” หลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างไม่อาจควบคุม
นางรักเขา
รักมานานจนไม่อาจนับได้ รักจนยอมยืนอยู่เพียงด้านข้าง เพียงเพื่อได้ใกล้ นางอยากเป็นคนที่ยืนเคียงข้างเขา อยากเป็นผู้เดียวที่เขามอง แต่ฐานะของนางที่เป็นหลานสาวของเขา ทำให้ความปรารถนานั้น…ไม่มีวันเป็นจริง
นางจึงเลือกอีกทาง ขอเพียงได้อยู่ใกล้ ขอเพียงได้ดูแลวังหลัง ขอเพียง…ไม่มีใครแทนที่
ที่ผ่านมา เขาไม่เคยสนใจสตรีใด ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้าใกล้ ซูเหยียนจึงวางใจ แม้จะครอบครองไม่ได้ แต่เขาก็ไม่เคยเป็นของผู้ใด
นั่นก็เพียงพอแล้ว
แต่…จู่ ๆ เขาก็แต่งงาน
ทุกอย่างที่นางยึดถือพังทลายลงในชั่วข้ามคืน
ซูเหยียนมองเขาสายตาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย แม้นางจะพยายามกดมันไว้
“นาง…สำคัญถึงเพียงนั้นหรือ” เสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วลงกว่าที่คิด
มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบในทันที เพียงมองคนที่เขามอบอำนาจให้ แต่กลับชัดดาบคิดจะแทงข้างหลังเขา สายตาคมจ้องลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
“มากพอให้ข้าไม่สนว่าใครจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม”
คำตอบนั้นไม่ต้องมีคำว่า “รัก” แต่กลับชัดเจนยิ่งกว่าคำใด
ซูเหยียนยืนนิ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นสั่นแต่ยังพยายามคงความงดงาม
“เช่นนั้น…” นางเงยหน้าขึ้น สายตากลับมาเย็นเยียบ “ข้าก็จะเป็นฝ่ายตรงข้ามนั้นเอง”
ในเมื่อไม่ได้รักตอบ นางก็จะทำลายมันทิ้ง
ลมพัดผ่านม่านไหวและในวินาทีนั้นความสัมพันธ์ที่เคยคลุมเครือระหว่างอาและหลานสาว ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง
ตอนพิเศษ 5หมอกบางลอยคลออยู่เหนือจวนอ๋องไม่หนาพอจะบดบังสิ่งใด แต่พอจะทำให้ทุกอย่างดูนุ่มลงกว่าความจริงราวกับโลกทั้งใบกำลังพักหายใจ ก่อนเริ่มต้นวันใหม่สงบลานฝึกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดาบกระทบกันเสียงคำสั่งสั้นเฉียบเสียงเด็กล้ม ลุก แล้วล้มอีกครั้งวันนี้กลับว่างเปล่าความว่างนั้นไม่ใช่ความว่างที่มีมานาน หากเป็นความว่างของสถานที่ที่เพิ่งสูญเสียบางสิ่งไปไม่นานนักรอยเท้าในทรายยังอยู่รอยดาบบนเสาฝึกยังไม่เลือนแม้กระทั่งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ก็ยังคงหลงเหลือไม่มีเด็กชายคนนั้นอีกแล้วมีเพียงบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลานมู่หรงชิงอี้เขายืนนิ่ง มองลานฝึกตรงหน้ามองของคนที่กำลังมองอดีตอดีตที่ยังสดเกินกว่าจะลืม และไกลเกินกว่าจะย้อนกลับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เบาพอจะไม่รบกวนความเงียบแต่คุ้นเคยพอให้เขารู้ว่าเป็นใคร ตั้งแต่ก่อนเจ้าของเสียงจะเอ่ยปาก“ท่านมายืนที่นี่อีกแล้ว”หลี่อี้ถงเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงของนางยังคงนุ่มเช่นเดิมนุ่มที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปกี่ปีมู่หรงชิงอี้ไม่หันกลับ“ท่านไม่ชินหรือ”นางถามต่อไม่ใช่คำถามเพื่อเอาคำตอบเพียงพูดในสิ่งที่มองเห็นเขาเงียบและความเงียบนั้นก
ตอนพิเศษ 4หมอกหนากว่าทุกวันมันลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน หมอกลอยเมื่ออากาศเย็นและชื้นพร้อมกันทำให้ปลายถนนหายไปในสีขาวทำให้ระยะใกล้ดูไกลและทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เกินสิบก้าวออกไป กลายเป็นปริศนามู่หยงฟู่ยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในชุดเรียบง่ายเช่นเดิมดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลัง“จะไปอีกหรือ”เสียงของมารดาดังขึ้นจากด้านหลังหลี่อี้ถงเดินเข้ามาช้าๆ สายตามองลูกชายด้วยความคุ้นเคยของคนที่อ่านเด็กคนนี้ออก ตั้งแต่วันที่เขายังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน“ขอรับ”“ครั้งนี้ไปทำอะไร”มู่หยงฟู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ไปดู”“ดูอะไร”“คน”เงียบลงเพียงชั่วขณะคำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เมื่อได้ยินบางสิ่งเกินวัยจากปากเด็กหกขวบก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ลูกกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญด้วยตัวเองแล้ว“ไปเถิด”นางยื่นผ้าผืนเล็กให้ผ้าสะอาดที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ที่มารดามักเตรียมของเล็กๆ ให้ลูกก่อนออกจากบ้าน“อย่าลืมว่าเจ้ากลับมาที่ไหน”มู่หยงฟู่รับผ้านั้นไว้รับทั้งของในมือ และความหมายในคำพูดพร้อมกันด้านหลังมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ได้ใกล้จนกดดัน และไม่ได้ไกลจนมองไม่เห็นเขาไม่ได้พูดอะไรไม่มีคำเตือนไม
ตอนพิเศษ 3ประตูจวนอ๋องเปิดออก เป็นประตูบานเดิมที่เปิดรับผู้คนเข้าออกทุกวัน ทั้งขุนนาง คนส่งสาร หรือผู้มีธุระกับจวน แต่เช้าวันนี้ สิ่งที่ก้าวออกไปผ่านเงาประตูนั้นกลับต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่มู่หยงฟู่ก้าวออกไปโดยไม่มีบิดายืนอยู่ข้างกายเด็กชายวัยหกปีสวมชุดเรียบง่าย ดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลังที่เด็กทั่วไปในเมืองหลวงอาจพกติดตัว ไม่มีเครื่องประดับบ่งฐานะ ไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลให้ผู้ใดจดจำดูเผินๆ ก็เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งแต่ท่าทางนั้น ไม่ธรรมดา“จำสิ่งที่ข้าสอน”เสียงขรึมดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนเด็กน้อยจะก้าวพ้นเงาประตูมู่หยงฟู่หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้น ในระยะที่ไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน สายตานิ่งสงบ ไม่มีความกังวลแสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่มีความผ่อนคลายเสแสร้งว่าทุกอย่างไร้ปัญหา“อย่าประมาท”“ขอรับ”“อย่าเชื่อใครง่าย”“ขอรับ”“และ…” เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำที่สำคัญที่สุด “อย่าทำให้ข้าต้องลงมือแทน”ความเงียบทอดผ่านระหว่างพ่อลูกมู่หยงฟู่พยักหน้า รับคำทั้งสามข้อนั้นไว้โดยไม่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม“ขอรับ”หลี่อี้ถงยืนอยู่ไม่ไกลนางไม่ได
ตอนพิเศษ 2ยามเช้าท้องฟ้าครึ้มบางๆไม่ถึงกับมืดครึ้มจนฝนจะตก หากเป็นความหม่นอ่อนที่ทำให้แสงแดดนุ่มลง เงาในลานฝึกไม่ตัดคมเหมือนวันฟ้าเปิดลมพัดแรงกว่าทุกวันพัดผ่านลานกว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับทั้งเช้ากำลังรอบางสิ่งจะเกิดขึ้นลานฝึกว่างเปล่าไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีเงาของผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่ตรงขอบลานไม่มีเสียงเย็นเรียบที่คอยกำหนดทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวมีเพียงมู่หยงฟู่เด็กชายวัยหกปี ผู้ยืนอยู่กลางลานด้วยตัวเองดาบอยู่ในมือสายตาจ้องตรงไปข้างหน้าวันนี้…เขาต้องฝึกเพียงลำพังลมหายใจเข้าออกช้าๆ ในจังหวะที่กำหนดด้วยตัวเอง ก่อนมือเล็กจะยกดาบขึ้นเริ่มคมดาบวาดผ่านอากาศฟัน หมุน ถอยทุกท่วงท่าคือสิ่งที่เคยฝึกมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดบอกว่าถูกหรือผิดไม่มีคนปัดดาบกลับมาเพื่อสอนว่าเขาช้าเกินไปไม่มีเสียงตำหนิในจังหวะที่เสียสมดุลมีเพียงตัวเขาเอง…กับดาบในมือท่าทางยังไม่สมบูรณ์แต่มั่นคงกว่าเมื่อวานมั่นคงที่เกิดขึ้น เมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเข้าใจว่าตนกำลังทำอะไร ไม่ใช่เพียงทำตามสิ่งที่ถูกสอนบนระเบียงสูงที่มองเห็นลานฝึกทั้งลานมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่เคยละจากร่างเล็กเบื้องล่างแม้เพียงเสี้ยวว
ตอนพิเศษ 1แสงแดดอ่อนสาดผ่านลานเรือนเป็นริ้วสีทองจางตกลงบนพื้นทรายอัดแน่นในลานฝึกบนใบหญ้าที่เพิ่งชุ่มน้ำค้างและบนชายคาที่ปลายหยดน้ำยังค้างอยู่ไม่ยอมร่วงเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังมาตามระเบียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่รวดเร็วไม่เกรงใจความเงียบของเช้าแม้แต่น้อย“ท่านพ่อ!”เสียงใสตะโกนลั่นด้วยพลังเกินวัยห้าขวบมู่หยงฟู่ถือดาบไม้ไว้ในมือ วิ่งตรงเข้าสู่ลานฝึกด้วยก้าวที่ยังไม่มั่นคงนักผมดำหลุดจากที่มัดเล็กน้อยสายรัดเอวยังผูกไม่เรียบร้อยแต่ดวงตานั้นตื่นเต็มที่ตื่นของเด็กที่ลืมตาขึ้นมาเพราะตั้งใจจะทำบางสิ่งมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่กลางลานก่อนแล้วราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายจะมา“ช้า”คำแรกหลุดออกจากปากเขาก่อนเด็กน้อยจะทันวิ่งเข้ามาถึงระยะมู่หยงฟู่ชะงักทันทีเท้าที่กำลังก้าวหยุดลงอย่างเชื่อฟังเขาถูกสอนให้รู้ว่า เมื่อคำนี้ดังขึ้น หมายความว่าอย่างไร“เจ้ามาช้า”เด็กน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย“ขอรับ”“เหตุผล”คำถามสั้นแต่ต้องการคำตอบจริงมู่หยงฟู่เงยหน้าขึ้น มองพ่อตรง ๆเขาถูกสอนอีกอย่างเช่นกันว่า เวลาถูกถาม ไม่ให้หลบตา“ข้าตื่นแล้ว” เด็กน้อยตอบตรง ๆ “แต่ท่านแม่ยังไม่ตื่น”ความเงียบทอดผ่านลานฝึกมู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทัน
บทที่ 42ยามค่ำ จวนอ๋องยังคงสว่างอยู่ แม้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะจมเข้าสู่ความสงบแล้วก็ตามแสงตะเกียงในห้องทำงานยังไม่ดับบอกให้รู้ว่ายังมีงานที่ต้องจัดการหรือบางที งานอาจเสร็จหมดแล้ว เพียงแต่เจ้าของห้องยังไม่คิดจะพักเสียงกระดาษถูกเปิดออกเบา ๆมู่หรงชิงอี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กองฎีกาวางซ้อนสูงเป็นเงาทอดยาวใต้แสงไฟทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อนเพราะบัดนี้ คนที่ควรอ่านมัน ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไป“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง”เสียงขันทีดังขึ้นอย่างนอบน้อม มู่หรงชิงอี้ไม่เงยหน้า“ว่ามา”“ฎีกาจากชายแดนด้านตะวันตก”ขันทีชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ฝ่าบาทยังทรงลังเลในการตัดสินพระทัย”ปลายพู่กันถูกวางลงช้า ๆ ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์เรียบง่ายก็ก้าวเข้ามาในห้องฮ่องเต้น้อยผู้มีวัยเพียงสิบชันษาแต่สายตาเริ่มไม่เหมือนเด็กอีกแล้ว คนที่แบกสิ่งใหญ่เกินวัยไว้นานพอมักเปลี่ยนแววตาไปโดยไม่รู้ตัว“เสด็จอา”มู่หรงชิงอี้ลุกขึ้น ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามา ถือฎีกาไว้ในมือทั้งสองข้างแน่น“เราควรทำเช่นไร”คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีถ้อยคำอ้อมค้อม เด็กที่เติบโตท่าม







