ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง

บทนำ

หิมะแรกแห่งเหมันต์โปรยลงมาเงียบงัน

ทว่าใต้ความขาวนั้น…เลือดยังอุ่น

หยาดหนึ่ง หยาดสอง ไหลซึมจากรอยแยกของศิลาค่อย ๆ แผ่ซ่านดุจดอกเหมยสีชาดบานสะพรั่งกลางความหนาว เสียงกรีดร้องดับลงไปนานแล้วเหลือเพียงกลิ่นคาวจาง ๆ ที่ลมหนาวพัดวนไม่ยอมจางหาย

“รายต่อไป”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเฉยชา

บุรุษในอาภรณ์ดำยืนอยู่ท่ามกลางลานประหาร ชายเสื้อเขาไม่เปื้อนแม้หยดเลือด

ดวงตาคู่นั้น…เย็นยิ่งกว่าหิมะ

เบื้องหน้าเขา ขุนนางผู้หนึ่งทรุดตัวคุกเข่า ร่างสั่นสะท้านริมฝีปากพร่ำขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ท่านอ๋อง! กระหม่อมถูกใส่ร้าย”

คำวิงวอนยังไม่ทันสิ้น ดาบก็ร่วงลงฉับเดียว…โลหิตกระเซ็นเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะตกลงบนหิมะขาว งดงาม…และน่าสะพรึงในคราเดียวกัน

บุรุษในอาภรณ์ดำมิได้แม้แต่จะกะพริบตา

เขาคือผู้ที่ใต้หล้าเรียกขานว่า “ปีศาจ” ผู้เหยียบศพขึ้นสู่จุดสูงสุด ผู้ที่ยิ้มบาง ๆ ก็ทำให้ทั้งราชสำนักหนาวสั่น

อ๋องมู่หรงชิงอี้ ผู้สำเร็จราชการ

เขาหันกายจากลานประหารอย่างไม่ไยดีราวกับเพิ่งเหยียบมดตัวหนึ่งตาย

“เก็บกวาดให้เรียบร้อย”

คำสั่งถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเย็นชาไม่ต่างจากลมเหมันต์ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา ไม่มีผู้ใดกล้าถามเพราะทุกคนรู้ดี ชีวิตคนในสายตาเขา…ไร้ค่าเพียงใด

ขณะเดียวกัน

งดงาม…ทว่าเย็นนิ่ง

นางมองออกไปยังเมืองหลวงที่ปกคลุมด้วยหิมะแววตาไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับทุกสิ่งล้วนไม่เกี่ยวข้องกับตน

“คุณหนู ถึงจวนอ๋องแล้วเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้เอ่ยเบา ๆ มือเรียวค่อย ๆ วางลงบนขอบหน้าต่างรถม้า นิ้วขาวซีดราวหิมะ…แต่ปลายนิ้วกลับเกร็งแน่นเล็กน้อย

นางรู้ดีว่าที่แห่งนี้คืออะไร

มิใช่จวน…แต่คือกรงขังนางนับจากนี้

การแต่งงานครั้งนี้มิใช่พิธีมงคล หากคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ นางหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้งความลังเลทั้งหมด…มลายหาย

“ลงเถิด”

เสียงนางเรียบสงบเมื่อม่านถูกเปิดออก

เบื้องหน้าประตูจวนอ๋องสูงตระหง่านดุจปากอสูรที่อ้ารอเหยื่อ

ผู้คนสองฝั่งทางต่างก้มศีรษะไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะมองตรงเพราะทุกคนรู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังจะก้าวเข้าไปเป็น “ของ” ของบุรุษผู้โหดเหี้ยมที่สุดในใต้หล้า

ทว่า…ยามที่นางเงยหน้าขึ้น

ราวกับผู้ที่จะถูกกลืน…มิใช่นางแต่เป็นอีกฝ่าย

ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกคราหิมะปลิววนระหว่างฟ้าดินไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าในค่ำคืนที่ดูเงียบสงบนี้

โชคชะตาของปีศาจผู้หนึ่ง