เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 8
วันที่เผยแพร่:
2026-09-23 19:39:24บทที่ 8
วังหลวงในวันถัดมา…เงียบผิดปกติไม่มีเสียงร้อง ไม่มีการประหาร ไม่มีแม้แต่คำสั่งลงโทษใดถูกประกาศ ทุกอย่าง…สงบเกินไป และนั่นเองทำให้ทุกคนหวาดกลัว
ท่านหญิงซูเหยียนยังคงอยู่ในตำหนักเดิม
ไม่มีโซ่ตรวนไม่มีทหารคุมเข้ม
ราวกับว่า…ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
นางนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งกายงดงามเช่นเคย
แต่มือที่จับปิ่น…สั่นเล็กน้อย
“ท่านหญิง” นางกำนัลรีบเข้ามา สีหน้าซีด “คลังผ้า…ถูกปิดแล้วเจ้าค่ะ”
ซูเหยียนชะงัก “ว่าอย่างไร”
“บอกว่า…คำสั่งจากฝ่ายคลังหลวง ว่ามีการตรวจสอบบัญชี”
“แล้วเครื่องประดับ?”
นางกำนัลกลืนน้ำลาย “ถูกเรียกคืนบางส่วน…บอกว่าเป็นของที่ยังไม่ได้ลงทะเบียน”
มือของซูเหยียน…กำแน่นขึ้นแต่ยังไม่พูด
บ่ายวันเดียวกัน
“ท่านหญิง!” คราวนี้เสียงรีบร้อนยิ่งกว่าเดิม
“ตระกูลซู…ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้า!”
ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นทันที “เหตุใด”
“ได้ยินว่า…มีคดีเก่าถูกขุดขึ้นมาเจ้าค่ะ”
ความเย็นวาบผ่านแววตานาง
“คดีใด”
นางกำนัลส่ายหน้า “ไม่ทราบ…แต่ขุนนางฝ่ายตรวจสอบลงมือเอง”
คำว่าฝ่ายตรวจสอบทำให้ห้องทั้งห้อง…เงียบสนิท
สามวันผ่านไป
ยังไม่มีคำสั่งลงโทษแต่ ตำหนักของซูเหยียน…เริ่มว่างเปล่า นางกำนัลทยอยถูกย้าย บางคนหายไป…โดยไม่มีคำอธิบาย
ของใช้ถูกตรวจ บัญชีถูกเปิด
แม้แต่คนสนิทที่สุด…ก็เริ่มหลีกเลี่ยง ราวกับมีโรคร้ายที่มองไม่เห็น
ในวันที่สี่
ประตูตำหนักถูกเปิดออก หลี่อี้ถงก้าวเข้ามาช้า ๆ นางไม่ได้พาคนมากมาย เพียงองครักษ์หนึ่งคนที่มู่หรงชิงอี้สั่งใด้ติดตามนางห้ามกระพริบตา และถึงกระนั้นตัวเขาเองก็ตามนางมาด้วย
ซูเหยียนยืนอยู่กลางห้อง ใบหน้ายังคงงดงาม แต่แววตา…ไม่เหมือนเดิม
“พระชายาอ๋อง…”นางเอ่ยเสียงเบา“มาเยี่ยมข้าหรือ”
หลี่อี้ถงมองรอบห้องก่อนจะตอบ “ข้าแค่มาดูผลลัพธ์”
คำพูดนั้นตรง ซูเหยียนหัวเราะแผ่ว
“ผลลัพธ์?” นางกวาดตามองตำหนักที่ยังดูปกติ “ข้ายังอยู่ดี”
หลี่อี้ถงไม่โต้เพียงหันไปมองมู่หรงชิงอี้
“ท่านอ๋อง” เสียงนางเรียบ “ดูเหมือนยังไม่พอ”
มู่หรงชิงอี้ยิ้มบางก่อนจะเอ่ย “เพิ่งเริ่ม”
คำสองคำทำให้อากาศเย็นลงทันทีซูเหยียนหรี่ตา
“ท่านทำอะไร”
มู่หรงชิงอี้ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง
“ข้าไม่ได้ทำอะไร” เสียงเขาเรียบ “ข้าเพียง…ปล่อยให้ความจริงทำงาน”
ซูเหยียนหัวเราะ “ความจริง? เรื่องใด”
มู่หรงชิงอี้มองนางนิ่งก่อนจะเอ่ย
“เรื่องการยักยอกเรื่องการใช้คนในวังโดยมิชอบ เรื่องการติดต่อกับฝ่ายนอก” คำแต่ละคำหนัก “เจ้าคิดว่า…ไม่มีใครรู้?”
ซูเหยียนกำหมัดแน่น “หลักฐานอยู่ที่ใด”
มู่หรงชิงอี้ยิ้ม “เจ้าคิดว่าข้าต้องมี?”
คำถามนั้นทำให้นางนิ่ง หลี่อี้ถงจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“บางครั้ง…แค่มีคน ‘เชื่อ’ ก็พอ”
ซูเหยียนหันมามองนางทันทีสายตาแข็งกร้าว
“เจ้าคิดว่าชนะแล้วหรือ”
หลี่อี้ถงยิ้มจาง “ข้าไม่เคยคิดว่าเป็นการแข่งขัน เดิมที่ข้าอยู่ในจวนอ๋องเงียบ ๆ เป็นท่านหญิงที่มายุ่งกับข้าก่อน” คำตอบนั้นสงบแต่กดลึก
มู่หรงชิงอี้เอ่ยต่อ “พรุ่งนี้…” เสียงเขาแผ่ว “ฮ่องเต้จะมีรับสั่ง”
ซูเหยียนชะงัก “รับสั่งใด”
มู่หรงชิงอี้มองนางแววตาเย็น
“ปลดจากตำแหน่งส่งออกจากวังและตระกูลซู…ของมารดาเจ้า” เขาหยุด “จะถูกตรวจสอบต่อ”
คำพูดนั้นเหมือนตัดรากซูเหยียนหน้าซีด
“ท่าน!”
“ข้ายังเมตตา” มู่หรงชิงอี้ตัดบท “เพราะเจ้ายังหายใจอยู่ ที่นี้เจ้ารู้หรือยังว่าแท้จริงแล้วอำนาจที่เจ้ามีอยู่เป็นเพราะบิดาของเจ้าหรือของข้า”
“…”
หลี่อี้ถงมองนางนิ่งครั้งนี้ไม่มีความเย็นชาแต่ก็ไม่มีความสงสาร
“ท่านหญิงไม่ควรมายุ่งกับข้าแต่แรก” นางเอ่ยเบา ๆ
ซูเหยียนหัวเราะเสียงนั้นสั่น
“เจ้าคิดว่าเขาจะรักเจ้าไปตลอดหรือ?”
คำถามนั้นพุ่งตรงและเฉียบคม มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบ
รักหรือ คำคำนี้ สำหรับเขาแล้ว มีรูปเป็นเช่นไร เขาเองก็ไม่อาจอธิบายได้ สิ่งที่เขาทำ…ก็เพียงปกป้องภรรยาของตน เพราะหากแม้แต่ภรรยา เขายังไม่อาจปกป้องได้แล้วเขาจะมีสิทธิ์อันใดไปปกป้องฮ่องเต้
หลี่อี้ถงก็เช่นกัน รักหรือ เขาจะรักนางได้อย่างไร ในเมื่อทั้งสองเพิ่งพบกัน ไม่มีวันวานร่วมกัน ไม่มีความผูกพันลึกซึ้งใด มีเพียงความสัมพันธ์ทางกายและหน้าที่ที่ผูกคนสองคนไว้ด้วยกัน
เขาปกป้องนางก็เพียงเพื่อรักษาเกียรติของตนเท่านั้น…
ซูเหยียนจ้องนาง “วันหนึ่ง…เจ้าก็จะเป็นเหมือนข้า หมดประโยชน์ก็ถูกโยนทิ้ง”
หลี่อี้ถงนิ่งก่อนจะตอบ “ถ้าวันนั้นมาถึง” นางยิ้มจาง “ข้าจะรับมันเอง”
นางมิได้คาดหวังสิ่งใดจากมู่หรงชิงอี้เลยแม้แต่น้อย เขาเป็นเช่นไรนางเห็นชัดแล้ว เพียงแค่เขาไม่หันคมดาบเข้าหานาง ก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ
มู่หรงชิงอี้หันหลัง “กลับ”
คำสั่งสั้นเขาไม่แม้แต่จะมองซูเหยียนอีกราวกับนาง…ไม่มีค่าอีกต่อไป
เมื่อทั้งสองออกไปตำหนักก็กลับมาเงียบแต่ครานี้ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็น…ความว่างเปล่า ซูเหยียนทรุดตัวลงช้า ๆ มือกำแน่น ทุกสิ่งยังอยู่ แต่ทุกอย่าง…กำลังหายไป
ชื่อเสียง อำนาจ ผู้คน และอนาคต
ไม่มีเลือด ไม่มีดาบ แต่…ไม่มีอะไรเหลือ
บนระเบียงวังหลวง
หลี่อี้ถงยืนมองหิมะที่เริ่มตกอีกครั้ง
“โหดเกินไปหรือไม่อย่างไรก็ญาติกัน” นางเอ่ย
มู่หรงชิงอี้ยืนข้างนาง “ไม่พอด้วยซ้ำ”
เขาสบตานางลมหนาวพัดผ่านหิมะโปรยลงมาอีกครั้งและในความเงียบนั้น ไม่มีผู้ใดเอ่ย
บทล่าสุด
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง ตอนพิเศษ 5
ตอนพิเศษ 5หมอกบางลอยคลออยู่เหนือจวนอ๋องไม่หนาพอจะบดบังสิ่งใด แต่พอจะทำให้ทุกอย่างดูนุ่มลงกว่าความจริงราวกับโลกทั้งใบกำลังพักหายใจ ก่อนเริ่มต้นวันใหม่สงบลานฝึกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดาบกระทบกันเสียงคำสั่งสั้นเฉียบเสียงเด็กล้ม ลุก แล้วล้มอีกครั้งวันนี้กลับว่างเปล่าความว่างนั้นไม่ใช่ความว่างที่มีมานาน หากเป็นความว่างของสถานที่ที่เพิ่งสูญเสียบางสิ่งไปไม่นานนักรอยเท้าในทรายยังอยู่รอยดาบบนเสาฝึกยังไม่เลือนแม้กระทั่งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ก็ยังคงหลงเหลือไม่มีเด็กชายคนนั้นอีกแล้วมีเพียงบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลานมู่หรงชิงอี้เขายืนนิ่ง มองลานฝึกตรงหน้ามองของคนที่กำลังมองอดีตอดีตที่ยังสดเกินกว่าจะลืม และไกลเกินกว่าจะย้อนกลับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เบาพอจะไม่รบกวนความเงียบแต่คุ้นเคยพอให้เขารู้ว่าเป็นใคร ตั้งแต่ก่อนเจ้าของเสียงจะเอ่ยปาก“ท่านมายืนที่นี่อีกแล้ว”หลี่อี้ถงเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงของนางยังคงนุ่มเช่นเดิมนุ่มที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปกี่ปีมู่หรงชิงอี้ไม่หันกลับ“ท่านไม่ชินหรือ”นางถามต่อไม่ใช่คำถามเพื่อเอาคำตอบเพียงพูดในสิ่งที่มองเห็นเขาเงียบและความเงียบนั้นก
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง ตอนพิเศษ 4
ตอนพิเศษ 4หมอกหนากว่าทุกวันมันลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน หมอกลอยเมื่ออากาศเย็นและชื้นพร้อมกันทำให้ปลายถนนหายไปในสีขาวทำให้ระยะใกล้ดูไกลและทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เกินสิบก้าวออกไป กลายเป็นปริศนามู่หยงฟู่ยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในชุดเรียบง่ายเช่นเดิมดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลัง“จะไปอีกหรือ”เสียงของมารดาดังขึ้นจากด้านหลังหลี่อี้ถงเดินเข้ามาช้าๆ สายตามองลูกชายด้วยความคุ้นเคยของคนที่อ่านเด็กคนนี้ออก ตั้งแต่วันที่เขายังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน“ขอรับ”“ครั้งนี้ไปทำอะไร”มู่หยงฟู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ไปดู”“ดูอะไร”“คน”เงียบลงเพียงชั่วขณะคำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เมื่อได้ยินบางสิ่งเกินวัยจากปากเด็กหกขวบก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ลูกกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญด้วยตัวเองแล้ว“ไปเถิด”นางยื่นผ้าผืนเล็กให้ผ้าสะอาดที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ที่มารดามักเตรียมของเล็กๆ ให้ลูกก่อนออกจากบ้าน“อย่าลืมว่าเจ้ากลับมาที่ไหน”มู่หยงฟู่รับผ้านั้นไว้รับทั้งของในมือ และความหมายในคำพูดพร้อมกันด้านหลังมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ได้ใกล้จนกดดัน และไม่ได้ไกลจนมองไม่เห็นเขาไม่ได้พูดอะไรไม่มีคำเตือนไม
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3ประตูจวนอ๋องเปิดออก เป็นประตูบานเดิมที่เปิดรับผู้คนเข้าออกทุกวัน ทั้งขุนนาง คนส่งสาร หรือผู้มีธุระกับจวน แต่เช้าวันนี้ สิ่งที่ก้าวออกไปผ่านเงาประตูนั้นกลับต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่มู่หยงฟู่ก้าวออกไปโดยไม่มีบิดายืนอยู่ข้างกายเด็กชายวัยหกปีสวมชุดเรียบง่าย ดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลังที่เด็กทั่วไปในเมืองหลวงอาจพกติดตัว ไม่มีเครื่องประดับบ่งฐานะ ไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลให้ผู้ใดจดจำดูเผินๆ ก็เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งแต่ท่าทางนั้น ไม่ธรรมดา“จำสิ่งที่ข้าสอน”เสียงขรึมดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนเด็กน้อยจะก้าวพ้นเงาประตูมู่หยงฟู่หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้น ในระยะที่ไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน สายตานิ่งสงบ ไม่มีความกังวลแสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่มีความผ่อนคลายเสแสร้งว่าทุกอย่างไร้ปัญหา“อย่าประมาท”“ขอรับ”“อย่าเชื่อใครง่าย”“ขอรับ”“และ…” เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำที่สำคัญที่สุด “อย่าทำให้ข้าต้องลงมือแทน”ความเงียบทอดผ่านระหว่างพ่อลูกมู่หยงฟู่พยักหน้า รับคำทั้งสามข้อนั้นไว้โดยไม่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม“ขอรับ”หลี่อี้ถงยืนอยู่ไม่ไกลนางไม่ได
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2ยามเช้าท้องฟ้าครึ้มบางๆไม่ถึงกับมืดครึ้มจนฝนจะตก หากเป็นความหม่นอ่อนที่ทำให้แสงแดดนุ่มลง เงาในลานฝึกไม่ตัดคมเหมือนวันฟ้าเปิดลมพัดแรงกว่าทุกวันพัดผ่านลานกว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับทั้งเช้ากำลังรอบางสิ่งจะเกิดขึ้นลานฝึกว่างเปล่าไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีเงาของผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่ตรงขอบลานไม่มีเสียงเย็นเรียบที่คอยกำหนดทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวมีเพียงมู่หยงฟู่เด็กชายวัยหกปี ผู้ยืนอยู่กลางลานด้วยตัวเองดาบอยู่ในมือสายตาจ้องตรงไปข้างหน้าวันนี้…เขาต้องฝึกเพียงลำพังลมหายใจเข้าออกช้าๆ ในจังหวะที่กำหนดด้วยตัวเอง ก่อนมือเล็กจะยกดาบขึ้นเริ่มคมดาบวาดผ่านอากาศฟัน หมุน ถอยทุกท่วงท่าคือสิ่งที่เคยฝึกมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดบอกว่าถูกหรือผิดไม่มีคนปัดดาบกลับมาเพื่อสอนว่าเขาช้าเกินไปไม่มีเสียงตำหนิในจังหวะที่เสียสมดุลมีเพียงตัวเขาเอง…กับดาบในมือท่าทางยังไม่สมบูรณ์แต่มั่นคงกว่าเมื่อวานมั่นคงที่เกิดขึ้น เมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเข้าใจว่าตนกำลังทำอะไร ไม่ใช่เพียงทำตามสิ่งที่ถูกสอนบนระเบียงสูงที่มองเห็นลานฝึกทั้งลานมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่เคยละจากร่างเล็กเบื้องล่างแม้เพียงเสี้ยวว
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1แสงแดดอ่อนสาดผ่านลานเรือนเป็นริ้วสีทองจางตกลงบนพื้นทรายอัดแน่นในลานฝึกบนใบหญ้าที่เพิ่งชุ่มน้ำค้างและบนชายคาที่ปลายหยดน้ำยังค้างอยู่ไม่ยอมร่วงเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังมาตามระเบียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่รวดเร็วไม่เกรงใจความเงียบของเช้าแม้แต่น้อย“ท่านพ่อ!”เสียงใสตะโกนลั่นด้วยพลังเกินวัยห้าขวบมู่หยงฟู่ถือดาบไม้ไว้ในมือ วิ่งตรงเข้าสู่ลานฝึกด้วยก้าวที่ยังไม่มั่นคงนักผมดำหลุดจากที่มัดเล็กน้อยสายรัดเอวยังผูกไม่เรียบร้อยแต่ดวงตานั้นตื่นเต็มที่ตื่นของเด็กที่ลืมตาขึ้นมาเพราะตั้งใจจะทำบางสิ่งมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่กลางลานก่อนแล้วราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายจะมา“ช้า”คำแรกหลุดออกจากปากเขาก่อนเด็กน้อยจะทันวิ่งเข้ามาถึงระยะมู่หยงฟู่ชะงักทันทีเท้าที่กำลังก้าวหยุดลงอย่างเชื่อฟังเขาถูกสอนให้รู้ว่า เมื่อคำนี้ดังขึ้น หมายความว่าอย่างไร“เจ้ามาช้า”เด็กน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย“ขอรับ”“เหตุผล”คำถามสั้นแต่ต้องการคำตอบจริงมู่หยงฟู่เงยหน้าขึ้น มองพ่อตรง ๆเขาถูกสอนอีกอย่างเช่นกันว่า เวลาถูกถาม ไม่ให้หลบตา“ข้าตื่นแล้ว” เด็กน้อยตอบตรง ๆ “แต่ท่านแม่ยังไม่ตื่น”ความเงียบทอดผ่านลานฝึกมู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทัน
ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง บทที่ 42
บทที่ 42ยามค่ำ จวนอ๋องยังคงสว่างอยู่ แม้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะจมเข้าสู่ความสงบแล้วก็ตามแสงตะเกียงในห้องทำงานยังไม่ดับบอกให้รู้ว่ายังมีงานที่ต้องจัดการหรือบางที งานอาจเสร็จหมดแล้ว เพียงแต่เจ้าของห้องยังไม่คิดจะพักเสียงกระดาษถูกเปิดออกเบา ๆมู่หรงชิงอี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กองฎีกาวางซ้อนสูงเป็นเงาทอดยาวใต้แสงไฟทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อนเพราะบัดนี้ คนที่ควรอ่านมัน ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไป“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง”เสียงขันทีดังขึ้นอย่างนอบน้อม มู่หรงชิงอี้ไม่เงยหน้า“ว่ามา”“ฎีกาจากชายแดนด้านตะวันตก”ขันทีชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ฝ่าบาทยังทรงลังเลในการตัดสินพระทัย”ปลายพู่กันถูกวางลงช้า ๆ ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์เรียบง่ายก็ก้าวเข้ามาในห้องฮ่องเต้น้อยผู้มีวัยเพียงสิบชันษาแต่สายตาเริ่มไม่เหมือนเด็กอีกแล้ว คนที่แบกสิ่งใหญ่เกินวัยไว้นานพอมักเปลี่ยนแววตาไปโดยไม่รู้ตัว“เสด็จอา”มู่หรงชิงอี้ลุกขึ้น ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามา ถือฎีกาไว้ในมือทั้งสองข้างแน่น“เราควรทำเช่นไร”คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีถ้อยคำอ้อมค้อม เด็กที่เติบโตท่าม
บางทีคุณอาจจะชอบ
ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา595.1K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน115.5K viewsยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง45.2K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ
หิมะที่ปลิดปลิว97.5K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของบัณฑิตยากจน
ภัสสพิชชา2.2K viewsหนี้รักในรอยแค้น
ม่านอวี้77 viewsวาสนานาง
ชะลาล่า/Chalala69 viewsเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน1.2K views
