LOGINในวันที่นางตั้งครรภ์ นางกลับแอบได้ยินเขากับมารดาวางแผนให้ยาทำแท้งแก่นางเพียงเพราะอยากให้ญาติผู้น้องที่ต่ำต้อยได้ขึ้นสู่ตำแหน่งภรรยาเอกอย่างสมบูรณ์ ความหวังของนางพังทลายลงไปพร้อมกับลมหายใจเมื่อนางตัดสินใจทำตามใจเขากลืนยาทำแท้งลงไปทว่ากลับคร่าชีวิตของนางและลูกไปอย่างเจ็บปวดใจ ทว่านางกลับได้ย้อนกลับมาก่อนแต่งงานชาตินี้จะไม่มีวันแต่งงานกับคนไร้ใจเช่นเขาอีก แต่เขากลับร่ำให้แล้วคุกเข่าอ้อนวอนให้นางกลับมา
View Moreจวนเจิ้นกั๋วโหว
ยามค่ำ สายลมเย็นพัดต้องอาภรณ์เบาบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนอาภรณ์ของนางพลิ้วไหวเบา ๆ ข้างกายนางคือเสี่ยวเถาสาวใช้ประจำกายที่กำลังประคองถาดที่มีถ้วยน้ำแกงอุ่น ๆ วางอยู่ “คุณหนู หากฮูหยินเซี่ยรู้ว่าท่านกำลังตั้งครรภ์ นางจะต้องดีใจเป็นแน่เจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง คำพูดนั้นทำให้ลู่ชิงหว่านยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาคู่สวยนั้นยกขึ้นทอดมองไปยังเรือนของแม่สามีของตนเองที่ยังคงมีแสงตะเกียงริบหรี่ สองเท้าก็พลันรีบก้าวเข้าไปทันที มือเรียวเล็กยกขึ้นกุมหน้าทองของตนเองที่ยังแบนราบทว่าอีกไม่นานก็คงจะเริ่มนูนขึ้นเพราะจะมีอีกชีวิตหนึ่งที่กำลังจะเติบโต นางดีใจจนไม่อาจหุบยิ้มได้เลย ความสุขล้นเปี่ยมในหัวใจ สองเท้านั้นก้าวไปหยุดอยู่หน้าห้องของแม่สามีทว่าเสียงด้านในกลับทำให้นางชะงักฝีเท้าทันที “ท่านแม่ ชิงหว่านไม่อาจให้กำเนิดบุตรคนนี้ได้ พรุ่งนี้ข้าจะส่งยาทำแท้งให้นางดื่มเสีย รอให้รั่วรั่วคลอดบุตรชายออกมาอย่างปลอดภัยก่อนในยามนั้นชิงหว่านค่อยมีบุตรก็ยังไม่สาย” น้ำเสียงเย็นชาของเซี่ยจื่อเฉินดังขึ้นทำให้ร่างบอบบางที่ยืนอยู่หน้าห้องแข็งค้างไปในทันที รอยยิ้มนั้นค้างอยู่บนใบหน้าทว่าหยดน้ำตากลับไหลรินออกมาอย่างเจ็บปวด นางขยับออกมาเล็กน้อยด้วยร่างกายที่สั่นเทามือเรียวกำแน่นด้วยความเจ็บใจทว่าเสียงด้านในนั้นกลับดังชัดขึ้นในหู “อืม เอาตามที่เจ้าว่า รั่วรั่วร่างกายอ่อนแอ อีกทั้งบุตรในครรภ์ของนางนั้นเป็นหลานชายคนแรกของตระกูลเซี่ย อย่าให้เรื่องนี้ต้องทำให้นางกังวลใจ” น้ำเสียงเย็นชาของฮูหยินเซี่ยดังขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับบุตรชายของเขา “ขอรับ คืนนี้ข้าจะส่งยาทำแท้งให้ชิงหว่านอย่างเร็วที่สุด นางเป็นคนรู้ความ ข้าปลอบใจนางวันสองวันก็คงหาย ระหว่างนี้ต้องรบกวนท่านแม่ดูแลรั่วรั่วด้วย” เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาทว่าเมื่อเอ่ยถึงชื่อเจียงรั่วหลีน้ำเสียงของเขากลับอ่อนโยนยิ่งนัก ลู่ชิงหว่านดวงตาร้อนผ่าวหยดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม ในใจเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างบอบบางค่อย ๆ หันหลังแล้วก้าวจากไปอย่างเจ็บปวด ที่แท้คนที่เขาใส่ใจมาตลอดนั้นก็คือเจียงรั่วหลี เพื่อเจียงรั่วหลีแล้ว เขาถึงกับคิดจะกำจัดลูกในท้องของนาง มือเรียวเล็กของลู่ชิงหว่านกำแน่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บปวดกัดกินหัวใจจนร่างบอบบางไม่อาจทนไหวขาของนางราวกับไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนต้านทานสายลมได้อีก ลู่ชิงหว่านทรุดกายลงไปกองกับพื้นหินเย็นเฉียบ “คุณหนู!” เสี่ยวเถาร้องเรียกด้วยความตกใจ นางรีบวางถาดน้ำแกงลงกับพื้นแล้วหันกลับมาประคองร่างบอบบางของคุณหนูของตนด้วยดวงตาที่แดงระเรื่อก่อนหยดน้ำตาจะไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้าม เสี่ยวเถาทอดสายตามองคุณหนูผู้น่าสงสารของตนเองด้วยความห่วงใย หัวใจนางปวดร้าวรู้สึกเจ็บปวดใจแทนคุณหนูตั้งแต่ฮูหยินเอกสิ้นไป คุณหนูก็ถูกอนุภรรยาและพี่สาวต่างมารดา กลั่นแกล้งโดยผู้เป็นบิดาไม่เคยสนใจใยดีนาง บัดนี้แต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วโหวก็ถูกผู้เป็นสามีทรยศเช่นนี้อีก “เสี่ยวเถาพาข้ากลับเรือน” น้ำเสียงสะอึกสะอื้นของลู่ชิงหว่านดังขึ้น เสี่ยวเถาพยักหน้ารับช้า ๆ ก่อนจะช่วยพยุงร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านกลับมายังเรือนพัก ภายในห้องที่เงียบสงบนั้นร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านนั่งอยู่บนขอบเตียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเขา “ชิงหว่าน” น้ำเสียงอ่อนโยนของเซี่ยจื่อเฉินดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าอ่อนโยนยิ่งนัก ในมือของเขานั้นประคองถ้วยน้ำแกงอุ่น ๆ อย่างระมัดระวัง เซี่ยจื่อเฉินก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าลู่ชิงหว่านที่ยังคงนั่งนิ่ง คิ้วเข้มเขาขมวดเล็กน้อยกับท่าทีของนางทว่าเขากลับไม่ได้สนใจอีกเพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “วันนี้ข้าไปบอกท่านแม่แล้วว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ ท่านแม่ดีใจมากสั่งคนต้มยาบำรุงมาให้เจ้า รีบดื่มตอนร้อน ๆ สิ” ลู่ชิงหว่านยกสายตาขึ้นมองบุรุษตรงหน้าในแววตานั้นสั่นไหวเล็กน้อย สองมือเรียวเล็กยกขึ้นรับถ้วยน้ำแกงบำรุงนั้นอย่างช้า ๆ ในใจพลันเจ็บปวดยิ่งนัก เซี่ยจื่อเฉินและนางเติบโตมาด้วยกันทั้งสองมีสัญญาหมั้นหมายจากฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นางเคยคิดว่าเขารักและจริงใจกับนางทว่าความคิดนั้นค่อย ๆ ลดน้อยลง เมื่อเจียงรั่วหลีญาติผู้น้องของเขาถูกรับตัวมาจากนอกเมือง ตั้งแต่นั้นในยามที่เซี่ยจื่อเฉินมาหานางก็จะพาเจียงรั่วหลีมาด้วย แม้ปากของเจียงรั่วหลีจะเอาแต่เรียกนางว่าพี่สะใภ้ทว่าเจียงรั่วหลีนั้นกลับออดอ้อนเซี่ยจื่อเฉินต่อหน้านางราวกับทั้งสองเป็นคู่รักกันมากกว่า แต่เซี่ยจื่อเฉินก็ยังคงยืนยันว่าคิดกับเจียงรั่วหลีเพียงน้องสาวเท่านั้น แต่สุดท้ายแล้วเขาก็รับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยาจริง ๆ แววตาของลู่ชิงหว่านสั่นไหวเล็กน้อยพลันรู้สึกอยากจะหัวเราะเยาะตนเองนัก นางช่างโง่เขลาจริง ๆ สองมือเรียวเล็กยกถ้วยน้ำแกงจรดริมฝีปากแล้วดื่มลงไปจนหมดถ้วย นางกล้ำกลืนน้ำแกงขมนั้นลงไปในลำคอพร้อมกับความเจ็บปวดใจและหยาดน้ำตาแห่งความขมขื่น เซี่ยจื่อเฉินทอดมองลู่ชิงหว่านที่กำลังดื่มน้ำแกงนั้นแล้วพลันเผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก ร่างสูงโปร่งของเขาก้าวเข้ามานั่งลงเคียงข้างนางอย่างใส่ใจ มือใหญ่ของเขายกขึ้นอยากจะโอบกอดนางทว่าลู่ชิงหว่านกลับขยับกายออกเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน “ท่านพี่ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย” เซี่ยจื่อเฉินมองนางนิ่งครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและใส่ใจ “เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถิด” ลู่ชิงหว่านพยักหน้ารับช้าโดยไม่ได้หันไปมองเขาแม้แต่น้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงก้มมองถ้วยน้ำแกงที่ว่างเปล่าในมืออย่างเจ็บปวด ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกไปนิ่ง ๆ เมื่อเสียงฝีเท้าของเขาก้าวออกจากห้องไป ลู่ชิงหว่านก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีก ดวงตาร้อนผ่าวนั้นพลันมีหยดน้ำตาไหลรินออกมาราวกับสายน้ำ หยดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดใจหยดลงในถ้วยน้ำแกงที่ว่างเปล่านั้นหยดแล้วหยดเล่า ใบหน้างดงามที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพลันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือเรียวเล็กทั้งสองยกขึ้นกุมหน้าท้องของตนเองด้วยความเจ็บปวดร้าว นางรับรู้ถึงเลือดสดที่ไหลออกมาจากหว่างขาของนางจนเปรอะเปื้อนกระโปรงสีฟ้าอ่อนของนางและไหลนองลงไปยังพื้นห้องที่เย็นเฉียบ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นก้มลงมองพื้นห้องที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงฉาน “เสี่ยวเถา… ช่วยด้วย… เสี่ยวเถา…” ลู่ชิงหว่านเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ใบหน้างดงามบัดนี้ซีดเซียว นางพยายามยันกายเพื่อลุกขึ้นยืนทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงกาย ร่างบอบบางของนางล้มลงกับพื้นห้องเย็นเฉียบทันที ความเจ็บปวดนั้นแล่นไปทั่วร่างพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นางเงยหน้าขึ้นทอดสายตามองออกไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่นั้นด้วยความสิ้นหวัง มือเรียวยาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดทั้งสองข้างยกขึ้นหมายจะเรียกสาวใช้หรือใครสักคนที่อยู่ด้านนอก ทว่าในขณะนั้นนางกลับกระอักเลือดสดสีดำออกมาอย่างเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำนั้นเบิกกว้างเล็กน้อย ในหัวใจเจ็บปวดยิ่งนักที่แท้นี่ไม่ใช่เพียงยาทำแท้งทว่าเป็นยาพิษ เขาคงอยากใช้โอกาสนี้รายงานต่อฝ่าบาทและสามารถรับเจียงรั่วหลีขึ้นมาเป็นภรรยาเอกอย่างง่ายดาย ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือดเหยียดยิ้มด้วยความรู้สึกสมเพชตนเองยิ่งนัก คำว่ารักที่เขาเคยมอบให้นางมานานหลายปีกลับสู้กับสตรีผู้ที่เขาเพิ่งพบเพียงปีกว่าไม่ได้เลย เซี่ยจื่อเฉินหากย้อนกลับไปได้ข้าจะไม่มีวันแต่งงานกับท่านอีก… ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยดน้ำตาค่อย ๆ มืดมนลงพร้อมกับลมหายใจที่ค่อย ๆ หมดลง …..ตอนที่8แต่งงานจวนเสนาบดีลู่สายลมอ่อนพัดเข้ามาต้องร่างบอบบางในชุดสีแดงมงคลที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างดงามนั้นถูกแต่งแต้มจนยิ่งดูราวกับดอกไม้แรกแย้มที่เปล่งปลั่งงดงาม“คุณหนูวันนี้ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”เสี่ยวเถาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้ามาพร้อมผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคลในมือ ก่อนจะยกขึ้นคลุมหน้าให้คุณหนูของตนเองอย่างใส่ใจและเคารพลู่ชิงหว่านนั่งนิ่งในใจนั้นกลับวุ่นวายและสับสนเล็กน้อยทว่าสุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น“ไปกันเถิด”กล่าวจบ ลู่ชิงหว่านก็ยื่นมือเรียวยาวออกไปก่อนที่เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทจะยื่นมือมารับแล้วประคองคุณหนูของตนเองก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างระมัดระวังด้านนอกนั้นขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดและคึกครืนยิ่งนัก เสี่ยวเถานำทางลู่ชิงหว่านก้าวผ่านลานจวนตรงมายังประตูจวนที่มีเสนาบดีลู่และอนุหลินยืนอยู่เสนาบดีลู่นั้นใบหน้ากลับไม่ได้มีรอยยิ้มแย้มแม้แต่น้อย สีหน้าเขานั้นเรียบเฉยยืนนิ่ง ๆ ต่างจากอนุหลินที่ยิ้มแย้มแสร้งทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดูอ่อนโยนยิ่งนักลู่ชิงหว่านหยุดแล้วทำความเคารพผู้เป็นบิดาเสร็จนางก็หันหลังแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“
“หลีกไป”ลู่ชิงหว่านเอ่ยขึ้นสั้น ๆ แต่เจียงรั่วหลีกลับไม่ถอย นางยื่นมือมาจับมือของลู่ชิงหว่านไว้แน่นแล้วยัดปิ่นทองนั้นใส่มือของลู่ชิงหว่านอย่างถือวิสาสะทว่าลู่ชิงหว่านจ้องมองใบหน้าที่กำลังแสร้งไร้เดียงสาของเจียงรั่วหลีทำให้นางพลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาในทันที นางดึงมือของตนออกอย่างต่อต้านสองร่างบอบบางนั้นกลับกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาอย่างแรงในขณะที่เจียงรั่วหลีได้เปรียบรอยยิ้มร้ายก็พลันปรากฏขึ้นในแววตาของนางก่อนจะออกแรงผลักออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีสองร่างที่กำลังยื้อยึดกันอยู่นั้นพลันเซถลาล้มลงไปคนละทิศทว่าเซี่ยจื่อเฉินกลับรีบก้าวเข้าไปรับร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีเอาไว้ทันทีตามสัญชาตญาณของตนเองร่างของลู่ชิงหว่านล้มลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ใบหน้างดงามพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย“คุณหนู!”เสียงร้องเรียกอย่างตกใจของเสี่ยวเถาดังขึ้นพร้อมร่างบอบบางของนางที่วิ่งเข้ามาแล้วช่วยประคองคุณหนูของตนเองที่ล้มไปกองกับพื้นอย่างระมัดระวังลู่ชิงหว่านเงยหน้าเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกายทว่าสายตากลับสะดุดเข้ากับสองร่างที่กำลังโอบกอดกันอยู่
ตอนที่5 สิ่งที่นางชอบสายลมยามค่ำพัดต้องร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านที่กำลังก้าวเดินมาตามทางในจวนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ทว่าในขณะนั้นร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก็พลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางทว่าเคียงข้างเขานั้นก็ยังคงมีร่างบอบบางของเจียงรั่วหลีติดตามอย่างใกล้ชิด ใบหน้านางนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาทว่าลู่ชิงหว่านกลับมองเห็นแววตาของนางที่กำลังเก็บซ่อนความริษยาอยู่ลึก ๆ“ชิงหว่าน ท่านลุงตำหนิเจ้าอีกแล้วหรือ”เซี่ยจื่อเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส่ใจ สีหน้าของเขานั้นแสดงถึงความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนางอย่างชัดเจน ลู่ชิงหว่านทอดมองเขาด้วยแววตาที่สับสนเล็กน้อยเซี่ยจื่อเฉินและนางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ และตั้งแต่มารดาของนางสิ้นไปเขาก็คอยดูแลปกป้องนางมาเสมอ เดิมทีในใจนางนั้นก็มีเพียงเขาที่เป็นที่พึ่งพิงทว่าเมื่อใดกัน…มือเรียวเล็กของนางกำแน่นขึ้นใต้แขนเสื้อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อใดกันที่เขานั้นเปลี่ยนไปและทำลายความรักของนางที่มีให้เขาเพียงเพื่อสตรีที่เพิ่งรู้จักเพียงไม่กี่เดือนนี้ร่างสูงโปร่งของเซี่ยจื่อเฉินก้าวเข้ามาหานางด้วยใบหน้าห่วงใย มือใหญ่ของเขายื่นมากุมมือเรียวเล็กของนางไ
ตอนที่5ชาตินี้ข้าไม่ให้จวนเสนาบดีลู่รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวมาหยุดลงหน้าจวนใหญ่ ลู่ชิงหว่านก้าวลงจากรถม้าโดยมีเสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทช่วยประคองอย่างระมัดระวังสายลมยามค่ำนั้นพัดต้องอาภรณ์ของลู่ชิงหว่านจนผืนผ้าเบาบางพลิ้วไหวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยของนางยกขึ้นทอดมองตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยโคมไฟ มือเรียวเล็กพลันกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อร่างบอบบางของลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาในจวนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เพียงก้าวพ้นลานจวนไม่นานร่างอ้วนท้วนของแม่บ้านจางก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงความยินดี แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“คุณหนู นายท่านเรียกท่านเข้าพบเจ้าคะ”น้ำเสียงของแม่บ้านจางดังขึ้นเมื่อลู่ชิงหว่านก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางลู่ชิงหว่านหยุดยืนแล้วหันไปจ้องมองแม่บ้านจางนิ่ง ๆ ทว่าในแววตานั้นเย็นเยียบจนคนพูดรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว ในใจพลันรู้สึกกลัวขึ้นมาและรู้สึกว่าวันนี้ลู่ชิงหว่านนั้นดูแปลกไป“คุณหนูเชิญเจ้าค่ะ”แม่บ้านจางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับค้อมกายให้อย่างนอบน้อมราวกั





