เข้าสู่ระบบแชร์
เสร็จไหม?
บทล่าสุด
ได้โปรด...แด๊ดดี้ ขอบคุณนะคะที่ทำให้หนูเสร็จ
เกรซทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างขาดสะบั้นลงในตัวเขาเขากัดฟันแน่น เขาบีบขาฉันแรงขึ้น และโดยไม่มีคำพูดใดๆ เขาดึงนิ้วออกจนสุดแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่ทันทีฉันอุทานเสียงหลง แทบจะเป็นการกรีดร้อง หลังฉันแอ่นพ้นโต๊ะ สะโพกกระตุกตอบสนอง ตาเบิกกว้างขณะพยายามประมวลผลความช็อกนี้ฉันมองเขา อ้าปากค้าง หายใจถี่ เขายังคงจ้องหน้าฉัน สบตากันไม่ปล่อย แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป สีหน้าเขาไม่เหมือนเดิม เหมือนเขาอยู่ที่นี่กับฉัน แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนหลุดไปอีกโลกหนึ่ง สายตาเขาดุดันจัด เหมือนบางอย่างในตัวเขาถูกปลดปล่อยออกมาและจะไม่ทนเก็บมันไว้อีกต่อไปฉันกระซิบอย่างสิ้นเรี่ยวแรง “ทะ...ท่าน...”เหมือนแค่คำคำเดียวนี้มันไปจุดชนวนข้างล่างของฉัน ฉันรู้สึกว่าข้างในมันรัดนิ้วเขาแน่นขึ้น เหมือนร่างกายฉันปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไปเขาขยับตัวข้ามมาหา ร่างเขาทับอยู่บนฉัน เขาจับต้นขาฉันแล้วยกขึ้น พาดไว้บนไหล่เขา ท่านี้ทำให้ฉันถูกแหกออกต่อหน้าเขาโดยสมบูรณ์ หมดเปลือก อ่อนแอ และเจ็บเขาวางมือลงบนโต๊ะข้างตัวฉัน อกเขาชิดอกฉัน หน้าเขาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดแก้ม และด้วยเสียงที่ทุ้
ได้โปรด...แด๊ดดี้ ได้โปรด แด๊ดดี้
เกรซฉันไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นสมองของฉันหยุดสั่งการไปหมดแล้ว ทั้งการสัมผัสของเขา การเล้าโลม เสียงของเขา... พระเจ้า คำพูดพวกนั้น มันแล่นผ่านไปตามหลังจนขนลุกไปหมด“เธอแฉะไปหมดแล้ว เสิร์ฟมาให้ฉันอย่างกับคอร์สอาหารสุดสมบูรณ์แบบ ถ้าไม่ลิ้มลองคงจะเสียมารยาทแย่ คราวนี้ก็อยู่นิ่งๆ แล้วปล่อยให้ฉันกินเธอ”อะไร... นี่มันอะไรกันเนี่ย? ใครเขาพูดจาแบบนั้นกัน?ตลอดยี่สิบสามปีในชีวิต ฉันไม่เคยได้ยินอะไรที่มันโผงผางดิบเถื่อน และโอหังขนาดนี้มาก่อน แต่มันกลับเร่าร้อนพอที่จะทำให้ขาฉันสั่นพั่บๆ ได้โต๊ะทำงานมันทั้งยาวและเย็นเฉียบ ฉันนอนอยู่ตรงกลาง ถูกจับขาแยกออกอย่างกับเครื่องเซ่นสังเวย ขาถ่างกว้างโดยมีเขาแทรกอยู่ตรงกลางเหมือนฉันเป็นบุฟเฟต์ส่วนตัวของเขา สายตาที่เขามองมา แม่งเอ๊ย เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังดมกลิ่นเหยื่อก่อนจะขย้ำ และฉันก็คืออาหารมื้อนั้น ที่ถูกจัดใส่จานเตรียมรอไว้ให้เขาแล้วฉันเกือบจะหัวเราะออกมา ถ้าฉันไม่ได้กำลังร้อนรุ่มจากข้างในจนจะระเบิดแบบนี้ ฉันเปลี่ยนจากการทำเมินเขา แอบซ่อนจากเขา วิ่งหนีไปทางตรงข้ามกับผู้ชายคนนี้ มาลงเอยด้วยการนอนแผ่บนโต๊ะทำงานเฮงซวยนี่ หัวใจเต้นรัวเพื่อรอให
ได้โปรด...แด๊ดดี้ อยู่นิ่งๆ แล้วปล่อยให้ฉันกินเธอ
อะพอลโลฉันก้มมองเธอ ใบหน้าไร้ความรู้สึก ฝันร้ายอีกแล้วฉันรู้จักตัวเองดีพอที่จะรู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ถ้าฉันไม่เบี่ยงเบนความวุ่นวายในหัวออกไป มันจะกัดกินฉันจนหมด และตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงที่ประหลาดและแสนจะวุ่นวายที่นอนอยู่ใต้ฉัน ถูกตรึงไว้กับโต๊ะทำงาน เธอนี่แหละคือตัวเบี่ยงเบนความสนใจชั้นเลิศเลยดวงตาเบิกกว้างของเธอพยายามค้นหาความหมายในตาฉัน มองหาว่าฉันล้อเล่นหรือเปล่า เธอยังพยายามปั้นยิ้มแห้งๆ เหมือนจะหลอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร แต่พอเธอรู้ว่าฉันไม่ได้พูดเล่น ยิ้มนั่นก็หายไปในทันที“อะ...อะไรนะคะ?” เธอพึมพำ กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่น “คุณอะพอลโล ฉัน...”ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ พูดเสียงต่ำ “ฉันกินเธอเหมือนเธอเป็นมื้อสุดท้ายบนโลกใบนี้”เธอหลับตาปริบๆ ด้วยความสับสน คิ้วของเธอยกขึ้นจนฉันพูดเสริมต่อว่า “มีอะไรอีกนะ? อ๋อ นิ้วของฉันใหญ่กว่าไอ้จ้อนของมันซะอีก”ดวงตาของเธอเบิกโพลงเมื่อนึกออก แล้วเธอก็อุทานออกมาด้วยความตกใจฉันมองใบหน้าของเธออย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอนตัวกลับไปเพื่อให้สบตาเธอได้ถนัด “เธอพูดเองนี่ ตอนท้ายสายที่คุยกัน ฉันเชื่อว่าเธอพูดว่า ‘ใครมันจะไปเรียกท่านประธานว่าคนร
ได้โปรด...แด๊ดดี้ คุณเกรซ อยากเสร็จไหม
เกรซ"เกรซ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านประธานต้องการให้คุณไปทำงานขึ้นตรงกับเขา ขึ้นไปข้างบนได้เลย"สมองฉันหยุดทำงานไปเลยข้างบน... ทำงานโดยตรงกับอะพอลโลฉันหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แบบงงๆ พลางส่ายหัว "อ่า... ฉันต้องประสาทกลับไปแล้ว ใช่ ใช่เลย ฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ"มันไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ไม่มีทางที่คนอย่าง 'เกรซ' จะต้องไปทำงานอยู่ใต้ปีศาจนั่น ฉันเนี่ยนะ?ในบริษัทใหญ่ยักษ์ที่มีพนักงานเป็นพันคน?มันต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่างฉันมองหน้าคุณเอเดน รอให้เขาบอกว่าล้อเล่นแล้วเราจะได้ฮาแตกไปด้วยกัน แต่เขากลับจ้องฉันนิ่ง... แบบโคตรจริงจังฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ยักคิ้วสูง "ฉันเนี่ยนะ?"เขาตอบ "เท่าที่รู้ ที่นี่มีเกรซแค่คนเดียวไม่ใช่เหรอ?" แล้วเขาก็หันไปหาผู้หญิงข้างๆ "เซียน่า เชสบอกว่ายังไงนะ?"ผู้หญิงคนนั้นเช็กแท็บเล็ตแล้วตอบ "หืม เขาบอกว่าคนที่ใส่แว่นอันใหญ่ๆ ผมสั้นสีบลอนด์ แล้วก็แต่งตัวเหมือนกำลังจะไปห้องสมุดน่ะค่ะ"เอเดนกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า"นั่นแหละ ใช่แน่นอน"เข่าฉันอ่อนทันทีอ่อนจริงๆ ไม่ได้เปรียบเปรย เข่าทรุดไปเลยริเวอร์คว้าแขนฉันไว้ได้ทันเวลา "เฮ้—โอเคไหม?"ฉันหัว
ได้โปรด...แด๊ดดี้ เขาไล่ฉันออกแน่ๆ
เกรซเสียงเพลงดังก้องอยู่ในหู ฉันไถหน้าจอหาประกาศรับสมัครงานไปเรื่อยๆ นิ้วเริ่มล้า ตาก็เริ่มแห้งเฮ้อ... ไม่มีอะไรเลยไม่ตำแหน่งเต็ม ก็ข้อเสนอห่วยแตก เงินน้อย งานหนัก หรือไม่ก็พวกต้มตุ๋นฉันถอนหายใจยาวแล้วเอามือปิดหน้า ปิดลงบนตาที่ปิดสนิท ฉันจะเอายังไงกับชีวิตดี?ฉันต้องหางานทำ ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง จะมาอยู่เป็นปลิงดูดเลือดแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้เอเลนอร์กับไวแอตต์จะบอกกี่ครั้งว่าไม่ถือ แต่ฉันถือ!"อ๊า..." ฉันพึมพำ "ทำไมงานนี้ถึงเป็นข้อเสนอที่ดีที่สุดได้?"ทั้งสวัสดิการ ประสบการณ์ เงินเดือน แถมทีมประชาสัมพันธ์ที่ดีที่สุด ทุกอย่างในการทำงานที่รี้ดคอร์ปอเรชั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการเสียอย่างเดียว... ฉันคงโดนไล่ออกเร็วๆ นี้"เขาไล่ฉันออกแน่ๆ" ฉันพึมพำแต่บางที... อาจจะไม่ก็ได้นะ?ฉันเลียริมฝีปาก พยายามปลอบใจตัวเอง "ไม่หรอก... หมายถึง เขาอาจจะไม่ไล่ออกก็ได้ มันยังมีความหวัง"ฉันหัวเราะอย่างขมขื่น "เหอะ... สาเหตุที่เขาจะไล่ฉันออกมีเป็นล้านข้อ ทำไมเขาจะไม่ทำล่ะ? เขาทั้งโหด ทั้งใจดำ แล้วก็—" ฉันตบพวงมาลัยเบาๆ "ทำไมต้องเป็นเขาด้วย!"ฉันร้องฮือแล้วเงยหน้าขึ้นก่อนจะกรีดร้องลั่น "โอ้พระเจ้
ได้โปรด...แด๊ดดี้ ปลาตัวใหญ่
อะพอลโลฉันมองคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าเย็นชา ไร้ซึ่งร่องรอยของความเห็นใจในฐานะนักธุรกิจ ฉันรู้ที่จะดูออกว่าใครกำลังกลัว ยังไงฉันก็ต้องใช้ทักษะนี้ในการจัดการกับหุ้นส่วนธุรกิจ ฉันต้องอ่านคนให้ออกเหมือนอ่านหนังสือมันจะมีสัญญาณเสมอเวลาคนเรากลัว สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนไม่มิด บางคนพยายามปกปิด ถึงขั้นแต่งองค์ทรงเครื่องเป็นคนละคน แต่อีกพวกก็ทำตัวให้เห็นชัดจนน่าขำและสำหรับไอ้โง่สองตัวที่อยู่ตรงหน้าฉัน ความกลัวมันแปะอยู่บนหน้าจนเห็นชัดยัยนั่นถอยหลังตามสัญชาตญาณ มือจิกชายกระโปรงแน่น ส่วนไอ้ผู้ชายก็กลืนน้ำลายดัง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงน่าสมเพช"คะ... คุณ... พูดเรื่องอะไร?" เขาตะกุกตะกัก "พูดแบบนี้ได้ยังไง? เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ลูกเราถึงต้องมีสภาพแบบนี้!"ยัยนั่นพยักหน้าหงึกๆ นิ้วสั่นพั่บๆ "ใช่! ถึงคุณจะไม่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่คนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาคุณทำ คุณไม่ควรใจดำกับพ่อแม่ที่กำลังเศร้าแบบนี้! คุณถึงขั้นขู่เราว่าเราจะเสียใจถ้าไม่ยอมมาพบคุณ" เสียงเธอสั่นในช่วงท้าย พร้อมกับน้ำตาปลอมๆ ที่ไหลลงมา "เขาบอกว่าคนไม่มีลูกจะไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของคนเป็นพ่อแม่หรอก"สายตาผมดุดันขึ้น ยัย
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์57.2K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์76.2K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย669.7K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น71.3K viewsคนนี้เด็กเฮีย
จรสจันทร์6 viewsเพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น
ฅนหลังเขา83 viewsเลวสิ้นดี
แสงศิลาริน59 viewsหมอในฝัน (หมอเวย์)
Davide620 views
