บทที่ 2

ฉันรีบส่ายหน้าอย่างแรงเพื่อสลัดความคิดที่ไม่ควรมีออกไป แล้วยอมหมอบลงบนลูกบอลโยคะตามที่เขาบอก

"ดีครับ แบบนั้นแหละ เยี่ยมมาก ทรงตัวไว้ อย่าโก่งสะโพกขึ้นมา!"

ซูฉือเหวยยืนมองท่วงท่าของฉันจากมุมสูง ก่อนจะส่งเสียงดุออกมาอย่างเข้มงวด

เพียะ!

เขากลับฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายของฉันเข้าเต็มรัก!

ความต้องการที่ฉันพยายามกดเอาไว้แทบตายพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง เรียวขาทั้งสองหนีบเข้าหากันแน่นอย่างคุมไม่อยู่ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่ไหลซึมผ่านเบื้องล่างออกมา

ดูเหมือนว่า ตรงนั้นของฉันจะเปียกเสียแล้ว...

ฉันกลัวเหลือเกินว่าซูฉือเหวยจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงได้แต่ก้มหน้าแดงซ่านแล้วเอ่ยขอตัวเสียงสั่น

"โค้ชคะ ฉันขอไปห้องแต่งตัวสักครู่นะคะ เดี๋ยวรีบกลับมาค่ะ!"

"ครับ รีบไปรีบมาล่ะ ห้ามแอบอู้นะ!"

เมื่อมาถึงห้องแต่งตัว ฉันรีบถอดชุดออกทันที แล้วก็เป็นอย่างที่คิด กางเกงชั้นในเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

ต้องโทษสามีตัวดีที่เอาแต่เดินทางไปทำงานทุกวัน เขาเป็นคนฝึกสอนให้ร่างกายของฉันไวต่อสัมผัสขนาดนี้ แต่กลับทิ้งให้ฉันต้องเฝ้าห้องอย่างโดดเดี่ยว จนทำให้ฉันแค่ถูกผู้ชายคนอื่นตบก้นเบาๆ ก็มีอารมณ์ตอบสนองถึงเพียงนี้

พอคิดมาถึงตรงนี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็ประดังเข้ามา ผสมปนเปกับไฟปรารถนาในตัวที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลง

ฉันจึงตัดสินใจหยิบของเล่นชิ้นนั้นที่พกติดตัวออกมา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะสอดใส่มันเข้าไปในร่างกาย

ทันทีที่กดสวิตช์ระดับสูงสุด ฉันก็พบว่าจากมุมนี้สามารถมองเห็นแผ่นหลังของซูฉือเหวยได้อย่างชัดเจน

เขากำลังวิดพื้นอยู่ ท่อนแขนทั้งสองข้างหนาแกร่งเหมือนกับนักกีฬายกน้ำหนักไม่มีผิดเพี้ยน ทุกจังหวะที่เขาโน้มตัวลงมักจะมีเสียงหอบหายใจหนักๆ ดังตามมา ซึ่งมันทำให้ใจของฉันสั่นไหวไปหมด

ในหัวพลันจินตนาการถึงสัมผัสที่เขาฟาดลงบนสะโพกเมื่อครู่

ตอนที่เขาทำเรื่องอย่างว่า เขาจะมีรสนิยมพิเศษแบบนี้ด้วยหรือเปล่านะ?

ฉันจินตนาการว่าตัวเองคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาพลางโก้งโค้งสะโพกขึ้น ส่วนเขาก็เงื้อมมือตบฉาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะโถมกายเข้าบุกรุกดินแดนของฉันอย่างรุนแรง...

รูปร่างที่กำยำขนาดนั้น จะต้องทำให้ฉันมีความสุขจนแทบขาดใจ และสัมผัสได้ถึงความรัญจวนอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนแน่ๆ

"อื้อ เร็วอีก โค้ชซูคะ แรงกว่านี้อีกนิดได้ไหม..."

ท่ามกลางห้วงจินตนาการ มือทั้งสองข้างของฉันยึดพนักเก้าอี้ไว้แน่น จนเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว

ร่างกายของฉันอ่อนระทวยจนแทบกลายเป็นน้ำ ล้มพับลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

อาจเป็นเพราะฉันจดจ่ออยู่กับความเสียวซ่านมากเกินไป จนไม่ทันสังเกตเห็นร่างทะมึนที่เข้ามายืนปกคลุมร่างกายไว้

จนกระทั่งได้กลิ่นเหงื่อจางๆ ฉันจึงสะดุ้งสุดตัวแล้วหันกลับไปมอง

ซูฉือเหวยยืนอยู่ข้างหลังฉัน!

สายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่หน้าอกของฉัน พร้อมกับลอบกลืนน้ำลายลงคอไม่หยุด

เพื่อให้ได้รับสัมผัสที่ดีที่สุด เมื่อครู่ฉันจึงปลดบราออกแล้วใช้มือลูบไล้ตัวเอง ในตอนนี้ ทรวงอกขาวโพลนจึงเปิดเปลือยต่อสายตาของเขาอย่างชัดเจน

"อ๊ะ! คุณ คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!"

ฉันรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอก ใบหน้าแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้ ได้แต่ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเขา

ซูฉือเหวยเองก็หอบหายใจแรง ใบหูของเขาแดงซ่านไปหมด

"ผมแค่จะมาดูว่าคุณทำอะไรอยู่ ทำไมเปลี่ยนชุดช้าจัง รีบออกไปเข้าคลาสได้แล้วครับ!"

ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น เขายังคงทอดสายตาอาลัยอาวรณ์อยู่ที่หน้าอกของฉันอีกครู่หนึ่งก่อนจะยอมเดินจากไป

ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อเรียกสติ แต่เมื่อมองเงาในกระจกที่เห็นผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา แถมดวงตายังฉ่ำปรือดูยั่วยวน นี่ฉันกำลังหน้ามืดตามัวขนาดนี้เลยเหรอ!

มิน่าล่ะ ซูฉือเหวยถึงได้หอบหายใจแรงขนาดนั้น เขาเองก็คงแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วเหมือนกัน