กลิ่นสวาทล่มเมือง

ฉันมีอาชีพเป็นแม่นม วันนี้ฉันไปที่บ้านของบอสหลิวเพื่อให้นมลูกชายของเขา

เพราะอาการคัดเต้านม ช่วงนี้ฉันจึงมักจะไม่ได้สวมชุดชั้นใน เพราะมันจะรัดแน่นจนรู้สึกปวดหนึบๆ

อีกทั้งเพราะถูกเด็กทารกดูดดึงและเลียกัดอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ยอดอกของฉันไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ เพียงแค่การเสียดสีนิดเดียวก็ทำให้มันแข็งชันเป็นไต และมีน้ำนมไหลซึมออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

ฉันเคยเจอสถานการณ์น่าลำบากใจที่หน้าอกเปียกชุ่มข้างนอกมานับครั้งไม่ถ้วน สายตาหื่นกระหายของผู้คนที่มองมาทำให้ฉันทั้งอายทั้งประหม่า ยิ่งประหม่าน้ำนมก็ยิ่งไหลจนเปียกทะลุเสื้อเชิ้ตไปทั้งตัว

ก่อนออกจากบ้าน ฉันตั้งใจเลือกเสื้อเชิ้ตสีเทา เพราะคิดว่าต่อให้เปียกมันก็ไม่ดูโป๊ต่อหน้าสาธารณชนเหมือนเสื้อสีขาว

ใครจะคิดว่าฟ้าฝนไม่เป็นใจ ยังไม่ทันถึงป้ายรถเมล์ฝนก็เทลงมาห่าใหญ่

พอมาถึงบ้านบอสหลิว เสื้อผ้าของฉันก็เปียกโชกไปทั้งตัว สภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ

ตอนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านเจ้านาย ฉันก้มลงสำรวจตัวเองแล้วก็ต้องร้องอุทานในใจว่าแย่แล้ว

ฉันลืมไปสนิทเลยว่าน้ำนมมันเป็นสีขาว ถึงแม้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกโชกจะไม่โป้มากนัก แต่ตรงยอดอกกลับเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำนม ตรงส่วนยอดอกมีคราบน้ำนมสีขาวโพลนเป็นวงกว้าง แถมยังมองออกได้ชัดเจนว่ามีของเหลวกำลังไหลซึมออกมาไม่หยุด...

ฉันรีบพยายามใช้มือถูตรงรอยเปื้อนด้วยความลนลาน แต่นั่นกลับเป็นการไปสะกิดโดนยอดอกเข้าอย่างจัง จนฉันเผลอครางอือออกมาหน้าประตู ขาอ่อนแรงจนเกือบจะทรุดลงไป

ทว่าร่างกายของฉันกลับถูกใครบางคนรับไว้ได้ทัน

ฉันเงยหน้าขึ้น มองไปข้างหน้าด้วยสายตาพร่ามัวเล็กน้อย

ประตูเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ บอสหลิวยืนอยู่หน้าประตู มือของเขาโอบประคองร่างของฉันไว้

เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของฉัน สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ตรงหน้าอกที่เลอะไปด้วยคราบน้ำนมอยู่พักหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรและบอกให้ฉันเข้าบ้าน

ฉันเดินตามหลังเขาด้วยความขัดเขิน พลางดึงเสื้อตัวเองไปมาตามสัญชาตญาณ

พอมองดูเวลาแล้ว ฉันน่าจะมาสายไปค่อนข้างนานเลยทีเดียว

ฉันอธิบายให้บอสหลิวฟังด้วยเสียงตะกุกตะกัก ในขณะเดียวกันก็พะวงเรื่องหน้าอกที่ยังคงเปียกชุ่มจนเสื้อเชิ้ตเป็นรอยด่าง การใช้มือปกปิดกลับยิ่งเป็นการเน้นให้เห็นชัดขึ้น จนทำให้อีกฝ่ายเอาแต่จ้องมองที่ตรงนั้น

“ไม่เป็นไรหรอก ข้างนอกฝนตกหนักขนาดนี้ เข้าใจได้”

บอสหลิวยิ้มและยกโทษให้ที่ฉันมาสาย แต่สายตาของเขากลับมองมาที่หน้าอกของฉันอย่างลืมตัว

ฤดูร้อนแบบนี้เสื้อเชิ้ตที่ฉันใส่บางมาก พอเสื้อเปียกฝนแนบเนื้อ รูปร่างทรงกลมมนทั้งสองข้างก็ยิ่งชัดเจน เขาคงดูออกแน่ๆ ว่าฉันไม่ได้สวมชุดชั้นใน

ตอนนี้คราบน้ำนมสีขาวเริ่มไหลซึมลงมาจากยอดอก ไหลผ่านตามส่วนโค้งเว้าของเต้านม วาดเป็นเส้นสายเน้นส่วนสัดบนเสื้อเชิ้ตสีเข้ม

ฉันรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก รีบดึงเสื้อให้เข้าที่ แต่ร่างกายกลับเริ่มรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างหน้าประหลาด

การถูกเขาจ้องมองแบบนี้ทำให้ฉันอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ฉันรีบพูดด้วยความประหม่าว่า “เอ่อ... ตงตงล่ะคะ ฉันจะไปให้นมค่ะ”

“ไม่รีบครับ คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเปียกฝนจนเป็นหวัดเอาได้” บอสหลิวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

เขามองมาที่เสื้อเชิ้ตที่ดูไม่ได้ของฉันด้วยแววตามีความหมายแฝง แล้วเสริมว่า “เปลี่ยนชุดนี้ออกด้วยนะ เดี๋ยวผมหาชุดใหม่ให้”

ฉันรู้สึกอุ่นวาบในใจ มองเขาด้วยความซาบซึ้ง แต่ก็ยังบอกปัดไปว่าไม่เป็นไร

เพราะบ้านของพวกเขาเป็นเพนเฮ้าส์หรูที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่า ฉันที่เป็นผู้หญิงจะมาขออาบน้ำในบ้านเขาก็จะดูไม่ค่อยเหมาะ

บอสหลิวดูเหมือนจะมองออกว่าฉันกังวลอะไร เขาจึงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ไปล้างตัวหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวจะทำลูกชายผมเปียกไปด้วยมันจะไม่ดี จริงไหม?”

น้ำเสียงของเขาดูเหมือนคำสั่งที่เลี่ยงไม่ได้ ฉันจึงได้แต่พยักหน้าตกลง

ห้องน้ำบ้านบอสหลิวใหญ่มาก แค่พื้นที่ห้องส้วมอย่างเดียวก็กว้างกว่าบ้านเช่าที่ฉันอยู่กับสามีตอนนี้เสียอีก

ฉันถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกออก ยืนอยู่หน้ากระจกเงาข้างที่แขวนชุดคลุมอาบน้ำ มองดูรูปร่างเพรียวบางและหน้าอกที่อวบอิ่มของตัวเองในกระจก อย่างน่าภูมิใจ จนอดไม่ได้ที่จะใช้มือทั้งสองข้างประคองมันขึ้นมา

หน้าอกที่เดิมทีมีน้ำนมไหลซึมอยู่แล้ว พอถูกฉันสัมผัสเข้าหน่อย มันก็ยิ่งไหลออกมาจนคุมไม่อยู่

ความอวบอิ่มทั้งสองเต้านี้เคยสร้างความลำบากใจให้ฉันมาก ตอนเรียนเคยถูกเพื่อนล้อว่าเป็นแม่วัวนม ไม่นึกเลยว่าตอนนี้มันจะกลายมาเป็นเครื่องมือทำมาหากินของฉัน ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี

แต่เมื่อนึกถึงตอนที่บอสหลิวจ้องมองหน้าอกของฉันด้วยสายตาเป็นประกายเมื่อกี้ หัวใจของฉันก็อดไม่ได้ที่จะเต้นโครมคราม

ในขณะที่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก บอสหลิวเดินเข้ามาจริงๆ ในมือของเขาถือชุดใหม่ที่สวยชุดหนึ่งมาด้วย

ฉันร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ รีบใช้มือปกปิดร่างกายพัลวัน พร้อมกับละล่ำละลักบอกว่า “คุณ... คุณเข้ามาได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”