บทที่ 3

เมื่อคิดว่าหนุ่มน้อยหน้าใสทั้งหล่อทั้งวัยเยาว์อย่างซูฉือเหวยเกือบจะตบะแตกต่อหน้าฉัน ใจของฉันก็พองฟูด้วยความลำพองจนเผลอเดินยืดอกส่ายสะโพกอย่างมั่นใจ

ซูฉือเหวยไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฉัน เขายืนอยู่ข้างเครื่องรีฟอร์มเมอร์ แล้วกวักมือเรียกให้ฉันเข้าไปหา

"ท่าต่อไปเราจะฝึกบนเครื่องนี้ครับ เดี๋ยวผมจะมัดมือและเท้าของคุณไว้ แล้วดึงร่างกายให้กางออกเป็นรูปตัวเอ็กซ์ ท่านี้อาจจะยากหน่อย แต่ผมจะคอยประคองคุณไว้ข้างๆ เอง"

ฉันพยักหน้ารับแล้วเดินไปที่เครื่อง สายตาเจ้ากรรมกลับลอบมองต่ำลงไปที่จุดยุทธศาสตร์ของเขาอย่างลืมตัว

หลังจากที่เขาแอบเห็นฉันทำเรื่องพรรค์นั้นเมื่อครู่ ตรงกลางเป้ากางเกงของเขาก็โด่ชันขยายใหญ่จนกลายเป็นยักษ์ปักหลั่นไปเสียแล้ว

ขนาดนี้ มันใหญ่ยิ่งกว่าพวกคนแอฟฟริกาเสียอีกมั้งน่ะ...

ซูฉือเหวยมัดมือและเท้าของฉันไว้ ก่อนจะดึงเครื่องให้เรียวขาทั้งสองข้างของฉันแยกออกจากกันจนกางเป็นรูปตัวเอ็กซ์

ความรู้สึกรั้งตึงที่เบื้องล่างทำให้ฉันเผลอครางออกมาอย่างสุดกลั้น

"อื้อ จะไม่ไหวแล้วค่ะโค้ชซู รีบปล่อยฉันเถอะ เจ็บจังเลย อ๊าย"

ใบหูของซูฉือเหวยแดงก่ำ เขาตระหนกจนรีบคลายมือปล่อยเครื่องลงทันที

ทว่าเพราะสูญเสียแรงพยุงไปกะทันหัน ร่างของฉันจึงถลาล้มลงไปที่พื้น

ซูฉือเหวยพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาคว้าตัวฉันไว้ในอ้อมแขนได้อย่างทันท่วงที

เมื่อพิงอยู่กับแผงอกแกร่ง ฉันถึงกับได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเป็นกลองรบ และอุณหภูมิในร่างกายของเขาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ฉันทำตามสัญชาตญาณดิบด้วยการซุกหน้าเข้าหาแผงอกเขา ก่อนจะแลบลิ้นเลียลงบนมัดกล้ามนั้นเบาๆ แล้วช้อนสายตาฉ่ำเยิ้มมองเขา

"ใหญ่จังเลยนะคะ..."

ซูฉือเหวยสะดุ้งสุดตัวจนแขนแทบหมดแรง ร่างของฉันร่วงลงไปเล็กน้อยจนบั้นท้ายบดเบียดเข้ากับสิ่งที่แข็งขืนและใหญ่โตนั้นพอดี

ความร้อนแรงของมันแทบจะแผดเผาฉันให้ละลาย ทันใดนั้นฉันก็เริ่มได้สติว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไป

ฉันเป็นคนที่มีสามีแล้วนะ!

ฉันขบเม้มริมฝีปากล่างแน่น พยายามดิ้นรนจะลงจากร่างเขาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนสั่นเครือ

"ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ ปล่อยฉันลงเถอะ วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ..."

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เมื่อซูฉือเหวยวางฉันลง เขากลับใช้มือทั้งสองข้างตรึงไหล่ฉันไว้แน่น ก่อนจะกดร่างของฉันให้คุกเข่าลงกับพื้น

จากนั้นเขาก็ใช้ส่วนที่แข็งขรึมที่สุดดันเข้าที่ร่องก้นของฉันจากทางด้านหลัง!

"จะรีบไปไหนล่ะครับ ยังไม่หมดเวลาเลย ถ้าหนีกลับตอนนี้ถือว่าโดดเรียน และต้องโดนทำโทษนะครับ!"

ฉันพยายามบิดส่ายร่างกายเพื่อจะหลุดจากการเกาะกุมของเขา

ทว่ายิ่งขยับ บั้นท้ายของฉันกลับยิ่งเสียดสีกับความยิ่งใหญ่นั้นจนร้อนผ่าว ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ใจหนึ่งอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่ออ้าปากกลับถามออกไปราวกับถูกผีสิงว่า

"ทำโทษ... อะไรคะ..."

เพียะ!

ซูฉือเหวยฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกของฉันอย่างแรง จนฉันสะดุ้งโหยงด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกไฟฟ้าสถิต

เขาโน้มตัวลงมางับใบหูของฉันเบาๆ มือทั้งสองข้างเลื่อนลงมาที่เอวแล้วเริ่มรั้งขอบกางเกงของฉันลง

"ก็เอาเธอไงล่ะ ยัยร่าน!"

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าจากสามีนั่นเอง

ฉันรีบกดรับสายทันที พร้อมกับส่งสัญญาณบอกซูฉือเหวยว่านี่คือสามีของฉัน เพื่อให้เขาหยุดการกระทำนั้นเสีย

"ยัยร่าน! คืนนี้ผัวจะกลับบ้านแล้วนะ ตอนนี้คิดถึงที่รักจะแย่อยู่แล้ว ไหนลองครางให้ผัวฟังหน่อยสิ จะได้ชื่นใจ!"

"คุณคะ ตอนนี้ฉันออกกำลังกายอยู่ ไม่ว่าง... อื้อ..."

ซูฉือเหวยฉวยจังหวะนั้นจับขาของฉันแยกออก ก่อนจะกระทุ้งกายรุกรานเข้ามาอย่างป่าเถื่อน...