CHAPTER 4

Avelina Dizon

Dalawang linggo matapos kong lumipat dito sa La Union, pumasok ako sa isang maliit na hardware store sa bayan para bumili ng mga pintura at sandpaper para sa ginagawa kong wooden signage. Simple lang ang buhay ko rito—gising sa umaga, lakad sa tabing-dagat, kape, at tuloy-tuloy na pag-aayos ng maliit na pwestong lilinisin ko para sa balak kong cafe.

Habang naghihintay ako sa counter para magbayad, nakatutok ang mata ko sa lumang TV na nakasabit sa dingding ng hardware store. Nakabukas ito sa isang local news segment tungkol sa ginanap na medical summit sa Maynila.

At doon, lumabas ang mukha ni Cyprian.

Akin ang paningin pero ang pakiramdam ay tila nanonood lang ako ng isang stranger. Suot niya ang paborito niyang navy blue suit—ako ang pumili niyon noong huling anibersaryo namin. Maayos ang gupit ng buhok niya, perfectly combed back, at ang tindig niya habang kinakapanayam ng mga reporter ay puno ng kumpiyansa.

"...Dr. Legaspi, as the newly appointed Head of Surgery, ano po ang magiging priority ng departamento niyo ngayon?" tanong ng field reporter.

Ngumiti si Cyprian. Yung tipikal na ngiti niya na nakakakuha agad ng respeto ng kahit kanino. Kumuha siya ng ilang segundo bago sumagot sa mic, baritono at malamig ang boses.

"We are expanding our trauma care and investing heavily in sub-specialty training. My main focus right now is to build a team that doesn't compromise on excellence."

Tinitigan ko ang mga mata niya sa screen. Kilalang-kilala ko ang reaksyon ng mukha niya kapag may bagay na gumugulo sa isip niya. May kaunting pait at bilis sa pagpikit ng mga mata niya sa gitna ng pagsasalita. Bahagyang nakakurba ang kanang kilay niya—isang senyales na hindi siya komportable o may sinusubukan siyang kontroling sitwasyon sa likod ng camera.

Napailing ako nang bahagya. Siguro sa mga oras na ito, narealize na niyang wala talaga ako sa condo. Siguro naisip na niyang hindi lang ito tipikal na pagtatampo na madadaan sa isang tawag o sa delivery ng bulaklak sa p***o.

Iniisip ko kung paano niya hinarap ang unang gabi na umuwi siyang wala ako.

Naalala ko noong bagong lipat kami sa penthouse na iyon. Sobrang arte niya sa arrangement ng mga damit niya. Gusto niya ay nakapila ang mga long sleeves mula sa pinakamaliwanag na shade hanggang sa pinakamadilim. Gusto niya na ang kape niya sa umaga ay eksaktong dalawang kutsara ng beans, ground fresh, walang asukal. At sa tuwing uuwi siya mula sa mahabang operasyon, dapat nakahanda na ang maligamgam na tubig sa shower at ang pamalit niyang tshirt sa ibabaw ng kama.

Hindi niya alam kung paano napananatiling maayos ang buhay niya dahil sa loob ng limang taon, nagiging invisible magic lang iyon para sa kanya. Ginagawa ko nang hindi naghahanap ng kapalit o palakpak.

Naisip ko tuloy kung nung umuwi siya noong gabi ng Mayo 14, pumasok ba siya sa kusina at nakita ang malamig na pagkain? Binasa ba niya ang maliit na resibo sa tabi ng hapag-kainan? O baka naman dumiretso agad siya sa kwarto para matulog, at kinabukasan na lang ng hapon napansin na wala sa closet ang mga damit ko?

Imposibleng hindi niya napansin ang engagement ring. Inilagay ko iyon sa pinakagitna ng mesa, katabi ng susi ng condo. Ang singsing na iyon na matagal niyang ipinangako sa akin, pero hindi niya kailanman binigyan ng totoong petsa kung kailan magiging kasal.

"Miss, eto na po 'yung sukli niyo," tawag ng tindero habang inilalapag sa counter ang pait at dalawang balot ng pako.

"Salamat po," sagot ko. Inabot ko ang plastik at mabilis na tumalikod, hindi na muling sumulyap sa screen ng TV.

Nang makalabas ako ng hardware, sinalubong ako ng mainit at medyo maalat na hangin mula sa dalampasigan. Naglakad ako pabalik sa maliit na bahay na inookupa ko.

Hindi ko maiwasang maisip kung ano ang tumatakbo sa utak ng isang taong tulad ni Cyprian kapag nawalan siya ng kontrol sa isang bagay. Si Cyprian ay isang siruhano. Ang buong buhay niya ay tungkol sa precision at control. Bago siya humawak ng scalpel, alam na niya kung saan dadaan ang bawat hiwa, kung ilang stitches ang kailangan, at kung anong oras eksaktong matatapos ang operasyon. Ayaw niya ng mga bagay na hindi predictable. Ayaw niya ng sorpresa.

Kaya siguradong nagwawala ang sistema niya ngayon.

Hindi dahil sa sobrang sakit ng dibdib niya na nawala ako, kundi dahil hindi niya maunawaan kung paano nangyari na ang isang Avelina Dizon—ang babaeng halos umiikot ang buong mundo sa bawat galaw niya—ay nagawang umalis nang walang pasabi, walang away, at walang iniwang kahit anong bakas.

Para sa isang taong sanay na kontrolado ang lahat, ang pinakamasakit na parusa ay hindi ang galit. Ang pinakamasakit na parusa ay ang kawalan ng impormasyon. Ang hindi niya alam kung nasaan ako, kung ano ang ginagawa ko, o kung babalik pa ba ako.

Binuksan ko ang p***o ng ginagawa kong cafe space at inilagay ang mga gamit sa gilid. Tinitigan ko ang pader na nakatakdang pinturahan ng malambot na beige ngayong hapon.

Dati, kapag pumipili ako ng kulay ng kahit anong bagay sa condo, itinatanong ko muna sa kanya. "Cyp, gusto mo ba 'tong shade ng kurtina?" o kaya "Cyp, babagay ba 'tong carpet sa sofa mo?" At ang palagi niyang sagot nang hindi man lang tumitingin sa mga swatch: "Ikaw na ang bahala, Ave. Masyado akong busy para diyan."

Ayan ang naging silbi ko sa buhay niya sa loob ng limang taon—ako ang tagasalo ng mga detalyeng ayaw niyang pag-aksayahan ng oras.

Kumuha ako ng roller brush, isinawsaw ito sa timba ng pintura, at sinimulang pahiran ang dingding. Sa bawat hagod ng brush sa semento, nararamdaman ko ang unti-unting paggaan ng sarili kong paghinga.

Ilang araw na lang at matatapos na ang pag-aayos sa lugar na ito. Makakabili na rin ako ng mga espresso machine at mga kahoy na lamesa mula sa mga lokal na karpintero rito sa La Union. Dito, walang magtatanong kung bakit gising pa ako nang madaling-araw. Walang tumatawag para ipa-dry clean ang suit. Walang kailangang intindihin kundi ang sarili kong mga pangarap.

Siguro sa Maynila, naghahanap pa rin si Cyprian. Baka itinatanong niya sa mga kaibigan ko kung nasaan ako. Baka sinubukan na rin niyang pumunta sa purong residential area kung saan nakatira ang mga kamag-anak ko. Pero ginawa kong malinis ang pag-alis ko. Pinutol ko ang lahat ng linya. Walang nakakaalam sa pamilya ko na narito ako dahil alam nilang gusto ko lang magbakasyon nang tahimik matapos ang limang taong pag-aalaga sa isang lalaki.

Pinunasan ko ang kaunting pintura na pumutik sa braso ko gamit ang basahan.

Nang matapos ko ang kalahati ng pader, tumigil ako at tumingin sa labas ng bintana. Ang dagat ay patuloy sa maayos nitong pag-galaw, walang pakialam sa mga taong nagmamadali sa lungsod.

Maya-maya lang ay lumabas ako ng cafe para bisitahin ang pwesto ng isang karpintero sa kabilang kanto para silipin ang inorder kong tatlong malalaking wooden bench.