​No More Chasing, Dr. Legaspi

Avelina Dizon

Malamig na ang beef bourguignon na limang oras kong niluto.

Nangangapal na ang sebo sa gilid ng babasaging plato, at ang mamahaling bote ng Cabernet Sauvignon na inihanda ko tatlong oras na ang nakararaan ay nananatiling nakasara sa gitna ng hapag-kainan.

Tinitigan ko ang kandilang dahan-dahang natutunaw sa ibabaw ng mesa. Huling patak na lang ng kandila bago ito tuluyang mamatay, sakto sa pag-iling ng pader na orasan sa sala.

11:48 PM.

Ilang minuto na lang, matatapos na ang Mayo 14.

Ngayong gabi ang taunang Surgical Excellence Awards ng Philippine Medical Association. Ngayong gabi pormal na igagawad kay Dr. Cyprian Legaspi ang parangal bilang pinakabatang Chief of General Surgery sa kasaysayan ng St. Jude Medical Center.

Limang taon. Limang taon kong pinanood kung paano ibuhos ni Cyprian ang bawat patak ng dugo, pawis, at oras niya para sa pangarap na ito. Limang taon kong tinitiis ang mga malamig na gabi, ang mga nakanselang date, ang mga pangakong napako dahil may biglang kinailangang operahan sa emergency room.

Naintindihan ko ang lahat ng iyon. Hindi ako kailanman nagreklamo. Ako ang naging tahimik niyang sandigan. Ako ang naghahanda ng plantsado niyang coat, ang nagpapaalalang kumain siya, ang nag-aayos ng buhay niya sa likod ng mga p***o para wala siyang ibang isipin kundi ang maging pinakamagaling na siruhano.

Pero ngayong gabi, nangako siya.

"Ave, matatapos ang awarding nang alas-otso. Diretso ako diyan sa condo. Pagalitan mo ako kung late ako nang kalahating oras, pero sisipot ako. I-ce-celebrate natin 'to nang tayong dalawa lang," sabi niya kaninang umaga bago niya ako halikan sa noo at mabilis na umalis.

Ngunit nag-isang dibdib na ang gabi at madaling-araw, wala pa ring Cyprian Legaspi na dumadating.

Mabagal kong kinuha ang telepono ko sa ibabaw ng mesa. Wala man lang isang text. Walang missed call.

Pinindot ko ang pangalan niya at itinapat ang telepono sa aking tainga.

Ringing... ringing...

Pangatlong subok ko na ito ngayong gabi. Sa pang-apat na ring, gumana ang linya.

"Ave?"

Boses ng isang babae ang sumagot. Kintab ng boses na pamilyar na pamilyar sa akin—si Dr. Clara Serrano, ang kanyang surgical resident at anak ng isa sa mga stockholder ng ospital.

Napatigil ang paghinga ko. Bago pa ako makapagsalita, narinig ko ang maingay at masayang tunog ng mga basong nag-uumpugan sa kabilang linya. May tumutugtog na jazz music, at narinig ko ang mahihinang tawanan ng mga doktor.

"Clara," mahinahon at walang emosyong salita na lumabas sa labi ko. "Nasaan si Cyprian?"

"Aah, Ave! Sorry, hawak ko kasi ang phone ni Dr. Legaspi," medyo mabilis na paliwanag ni Clara, bagamat bakas ang bahagyang pagmamay-abang sa boses nito. "Nasa Victory Party kami ngayon sa Grand Hyatt. Ang daming VIPs at board members na gustong makipag-toast sa kanya. You know how important network is for his new position as Chief, right? Sobrang busy niya, hindi niya hawak ang phone niya."

Naramdaman ko ang malamig na hangin mula sa aircon na pumalo sa aking balat.

"I see," mabilis kong sagot. "Kasama ba niya ang fiancé niya sa party?"

Natahimik si Clara nang ilang segundo bago sumagot. "Uhm... hindi ka naman niya nabanggit na isasama ngayong gabi, Ave. Besides, strictly medical executives and press lang ang nandito. I’m sure maiintindihan mo naman bilang fiancé niya. Wait, gusto mo bang ipawagayway ko sa kanya na tumawag ka?"

"No. Don't bother."

Ibinaba ko ang telepono.

Hindi ako umiyak. Walang luhang lumabas sa mga mata ko. Ang naramdaman ko lang ay isang matinding panginginig sa loob ng aking dibdib—isang uri ng panginginig na hindi galing sa galit, kundi sa isang napakalalim at napakalamig na pagtanggap.

Sa nakalipas na limang taon, inakala ko na kapag narating na ni Cyprian ang tuktok, sa wakas ay bibigyan na niya ng espasyo ang buhay naming dalawa. Inakala ko na ang pagiging pangalawa ko sa kanyang karera ay pansamantalang sakripisyo lamang.

Pero ngayong gabi, habang nakatitig ako sa mesang pinagpuyatan kong iayos para sa amin, habang marahang namamatay ang huling patak ng kandila... narealize ko ang katotohanan.

Hindi pala ako pangalawa.

Wala pala akong pwesto sa mundo niya. Ginawa ko lang palang komportable ang kwarto niya habang naghihintay siya sa sarili niyang tagumpay.

Mabagal akong tumayo mula sa upuan. Naramdaman ko ang bigat ng limang taon sa aking mga balikat, ngunit sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, malinaw ang isip ko. Walang sigawan. Walang pagmamakaawa. Walang eksena.

Tinitigan ko ang brilyanteng singsing na nakasuot sa aking daliri—ang engagement ring na ibinigay niya sa akin tatlong taon na ang nakararaan, na nangakong pakakasalan niya ako kapag naging Chief Surgeon na siya.

Dahan-dahan ko itong hinubad.

Inilagay ko ang ringside sa gilid ng malamig na beef bourguignon, katabi ng basong hindi man lang nabawasan.

Tinalikuran ko ang hapag-kainan at naglakad patungo sa kwarto. Oras na para mag-empake.