เข้าสู่ระบบ
年越しの夜、ネット恋愛相手との初対面は罠でした
18
แชร์:
รายงาน
ネット恋愛の彼と年越しの約束をしてから、私は準備万端で臨んだ。 お気に入りの服に身を包み、彼へのプレゼントも用意済み。 だけど、まさかあの人が双子の弟まで連れてくるなんて思いもしなかった。 しかも予約した部屋は一部屋だけ。 目の前に並ぶそっくりな二人を見て、私は思わず笑みを浮かべた。
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
第1話
ผ้าห่มแพรมันลื่นถูกกระชากออกพร้อมกับรู้สึกได้ว่ามีการขยับเขยื้อนทั้งที่ตนยังนิ่งทำให้ผู้ที่หนักศีรษะรวมไปถึงร่างกายพยายามลืมตาพร้อมได้ยินเสียงกร้าวลั่น
“หญิงโฉดชายชั่ว บังอาจนัก!”
ร่างอรชรสะดุ้งเฮือก เปลือกตาที่กำลังปรือปรอยเปิดขึ้นแล้วก็เห็นคนผู้หนึ่งถูกยันตกลงจากเตียง ส่วนตนรีบคว้าผ้าห่มปกปิดเรือนกายด้วยรู้สึกโล่งจนน่าหวั่นใจ
“ฝ่าบาท ข้าน้อยมิบังอาจ ขอฝ่าบาททรงเมตตา”
ผู้ที่ตกไปด้านล่างเหมือนจะตื่นเต็มตาในทันใดแล้วรีบโขกศีรษะลงพื้นเมื่อเห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านใบหน้าถมึงทึง
สายตาหญิงสาวกระจ่างชัดแล้วในตอนนี้ ร่างอรชรตัวสั่นเทา สองมือกุมผ้าแพรแน่นกระชับลำคอ ขณะสบกับดวงตาคู่คมดุกร้าวของผู้มาเยือน นางส่ายหน้าปฏิเสธให้อีกฝ่ายขณะศีรษะปวดร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
แม้จะยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ทว่าตื่นขึ้นมาโดยมีชายอื่นอยู่บนเตียงตนเช่นนี้อย่างไรนางก็มีความผิด
มุมปากได้รูปงามบนใบหน้าขาวคมคายกระตุกหยัน แววตาไร้ซึ่งความไว้เนื้อเชื่อใจทำเอาหญิงสาวใจหายวาบ
“ข้าน้อยไม่รู้ว่ามาอยู่ในห้องบรรทมของพระสนมได้อย่างไร ขอฝ่าบาททรงเมตตาไต่สวนหาความจริงด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ชายผู้นั้นยังโขกศีรษะร้องขอความเมตตา ทว่าผู้มีอำนาจสูงสุดไม่ได้แยแสและกลับเอ่ยดังขึ้น
“จางชุน”
กงกงผู้ถูกเรียกเร่งรีบกุลีกุจอเข้ามา ฝ่าบาทพยักหน้าเพียงครั้งเดียวผู้รับใช้ใกล้ชิดก็รีบไปเรียกผู้อื่นเข้ามาอย่างรู้ใจ และรีบปิดม่านหน้าเตียงของหญิงสาวลงหากนางก็ยังมองเห็นความเป็นไป ทหารสองนายเข้ามากระชากผู้ที่คุกเข่าโขกศีรษะให้ลุกขึ้น
“ไม่ ฝ่าบาท ข้าน้อย...อึก!”
ร่างอรชรบนเตียงตัวสั่น ลมหายใจชะงัก เมื่อเห็นกับตาผ่านม่านบางเลือนรางว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่ดึงดาบจากทหารนายหนึ่งมาแทงเข้ากลางอกชายผู้นั้นจนทะลุกลางหลัง ทั้งยังดึงออกแทงซ้ำอีกสองครั้งและยังฟาดฟันซ้ำหลายครั้ง เลือดกระเด็นมาจนถึงม่านทำเอาหญิงสาวหน้ามืดวูบ
“เอาออกไป”
กงกงเป็นผู้สั่งเมื่อนายตนหยุดมือแล้วทิ้งดาบลงพื้น
ทุกคนออกไปด้านนอก ร่างสูงใหญ่ก็ตรงกลับมาหานางยังเตียง ร่างอรชรผงะถอยกรูดเมื่อม่านถูกกระชากอย่างแรงจนขาดหลุดลงมา
“เจ้ากล้าทรยศข้าได้อย่างไร”
“หม่อมฉันเปล่าเพคะ”
ร่างสูงใหญ่โถมมาใกล้ฉุดแขนของนาง ใบหน้าคมคายโน้มมาไม่ห่างนัก
“ข้าเห็นกับตาตนเองเช่นนี้ ยังปฏิเสธอีกหรือ”
ดวงตาคู่คมดุกวาดมองใบหน้าและเนื้อตัวทั้งที่นางยังกุมผ้าห่มไว้แต่ก็ราวถูกเปิดเปลือย ก่อนคางเล็กจะถูกบีบด้วยมือหนา
“อีกเพียงคืนเดียว ข้าก็จะมาหาเจ้าแล้ว รอไม่ได้เชียวหรือ”
หญิงสาวหน้าร้อนวาบเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยราวดูถูก
“หม่อมฉันถูกใส่ร้าย”
นางเข้านอนเพียงลำพังคนเดียวในค่ำคืนที่ผ่านมา ทว่าตื่นขึ้นมากลับมึน ปวดไปทั้งศีรษะและร่างกายราวถูกวางยา
“หม่อมฉันไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นใคร มาจากที่ใด”
“มันเป็นทหารเลวที่เข้าเวรยามในตำหนักเจ้า จำไม่ได้หรือ”
ใบหน้างดงามส่ายไปมา นางย่อมไม่มองใบหน้าทหารคนไหนจนถึงขั้นจดจำขึ้นมาได้อยู่แล้ว
“หม่อมฉันหมดสติราวถูกวางยา ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเข้ามาได้อย่างไร หม่อมฉันเป็นของฝ่าบาทเพียงผู้เดียว”
นางพยายามยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตน
“หึ เจ้าเปลือยเปล่าบนเตียงที่มีชายอื่น เพียงเท่านี้ก็หยามเกียรติข้ายิ่งนัก มีหรือชายหญิงชิดใกล้จะไม่เกิดสิ่งใด หากเจ้าถูกทหารเลวนั่นวางยาจริง มันก็คง...”
อีกฝ่ายหยุดพูดแล้วปล่อยคางของนางอย่างแรง สันกรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกถึงความโกรธจัด
“ฝ่าบาท...”
ร่างอรชรรีบถลามาคว้าข้อมือหนา ทว่ากลับถูกสะบัดออก เพราะร่างกายยังปวดร้าวและหนักเพราะพิษของยา นางจึงล้มลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง
“ข้ารีบร้อนมาที่นี่ทันทีที่ฟ้าสว่างเพราะเป็นห่วงเจ้า สนมเอกบอกข้าเมื่อคืนนี้ว่าดูเจ้าไม่ค่อยสบาย แต่ไม่คิดเลย...”
ฝ่าบาทหลับตาถอนหายใจยาวก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาคมเข้มฉายแสงอ่อนลง ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้หญิงสาวน้ำตาไหลพราก
“ความผิดเจ้า ข้าไม่อาจละเว้น อย่างไรเจ้าก็มีมลทิน แต่จะให้ประหารเจ้าข้าก็ทำไม่ลง ถึงอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ใช่คนของข้าอีกต่อไปแล้ว”
เอ่ยจบเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็หันหลังจะเดินจากไปทว่าร่างอรชรรีบใช้กำลังที่พอมีอยู่ลุกตามไป แม้จะล้มลุกคลุกคลานหากก็คว้าชายเสื้อคลุมยาวของอีกฝ่ายจนได้ กระนั้นตนก็ถึงกับทรุดลงคุกเข่า
“ฝ่าบาท ได้โปรด หม่อมฉันไม่ได้ทำสิ่งใดผิด”
“เจ้าเองย่อมรู้ดีว่าข้าปวดใจเพียงใด”
ฝ่าบาทเอ่ยโดยไม่ได้หันกลับมามองนาง
“แต่ถึงอย่างนั้น ข้าก็จะไม่ส่งเจ้าไปตำหนักเย็น ข้าทำร้ายเจ้าไม่ลง อยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิตของเจ้าเถิด”
ราวตัดเยื่อใยแล้ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินต่อไปโดยไม่สนใจแรงฉุดของนาง และหญิงสาวก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากนักจึงรั้งอีกฝ่ายไม่ได้
“ฝ่าบาท”
นางมองร่างสูงใหญ่ก้าวตรงไปยังประตูพร้อมน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย พลันเหลือบเห็นดาบตกอยู่ไม่ห่าง
หญิงมีมลทินและถูกสวามีทอดทิ้งจะมีหน้าอยู่ต่อไปได้อย่างไร แม้จะมั่นใจว่าตนยังเป็นของฝ่าบาทเพียงผู้เดียว ทว่าฝ่าบาทยังไม่เชื่อแล้วผู้อื่นมีหรือจะเชื่อ นางกลายเป็นสนมผู้คบชู้สู่ชายไปแล้ว ฉะนั้นอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย
มือบางเอื้อมไปคว้าดาบมาประชิดคอตนทั้งที่สั่นไปทั้งร่าง หากนางก็เลือกแล้ว
“ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลา”
ตายเสียยังดีกว่าทนอยู่ให้คนประณาม จบคำหญิงสาวก็กลั้นใจดันมีดเข้าปาดคอตน เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าของร่างสูงใหญ่หันกลับมา
“ฉูฉู่”
ฝ่าบาทก้าวรีบพรวดมายังร่างอรชรพร้อมสีหน้าตระหนกทว่าช้าไปแล้ว
ความแปลบปลาบร้าวลึกที่คอทำให้ลมหายใจหญิงสาวรวยริน ร่างอรชรล้มลงไปบนพื้นก่อนฝ่าบาทจะประคองขึ้นมา ในสายตาที่พร่าเลือนและหูเริ่มอื้ออึง นางรับรู้ได้ว่าฝ่าบาทโอบกอดอย่างทะนุถนอมและเรียกชื่อตนด้วยเสียงเข้มพร่าเจือสะอื้น มือบางพยายามยกขึ้นแตะใบหน้าคมคายด้วยแรงกำลังสุดท้ายพร้อมพึมพำเสียงเบาหวิว
“หม่อมฉันรักฝ่าบาท”
=====
เปิดเรื่องจะไม่ใช่ในดินแดนเทพ แต่เป็นแนวเทพเซียน เรื่องราว ลำดับที่ 4 ในเซต 'ชะตารักเทพสวรรค์' ค่า ^^
ฝากติดตามเป็นกำลังใจด้วยนะคะ
บทล่าสุด
年越しの夜、ネット恋愛相手との初対面は罠でした 第7話
私は目を細め、冷たく問いかけた。 「ねえ、この子の名前、覚えてる？」 彼女の名前は天城リン（あまぎりん）、私の妹。 一年前、彼女はビルの屋上から身を投げて自ら命を絶った。 私たち姉妹は幼い頃に両親を失い、ずっと二人だけで支え合って生きてきた。 「ずっと一緒だよ」――そう約束したのに、彼女はまだこんなに若いのに、私を置いて先に旅立ってしまった。 法律は、彼女を死に追いやった犯人を罰してくれなかった。だから、私がやるしかなかった。姉として、彼女のために復讐を遂げるのだ。 「お前たち、ネット恋愛を餌にして何人の女の子を騙したか、覚えてる？」 私は冷たくシオンを見下ろしながら続けた。 「まあ、覚えてるわけないよね。でも大丈夫、誰かが覚えてる。傷つけられた女の子たちの代わりに、ちゃんとお前たちを裁くから」 この兄弟はネット恋愛を利用して、顔を武器に次々と女性を騙してきた。彼らは女性を酔わせて手を出し、その後は兄弟二人で暴力を繰り返した。 例え被害者が異常に気付いても、証拠を残さず巧妙に逃げ続けた。 そんな二人の悪行に終止符を打ったのは、私の妹だった。 彼女は偶然彼らの悪事を見抜いたが、逆にそのことを利用され、容赦なく身体を傷つけられた。そして写真や動画で脅される日々が続いた。 「そういうことか……お前はあの子の姉で、二人は姉妹だったのか。どうりで……なんかお前、見覚えがあると思った」 シオンはようやく状況を理解したらしく、目を細めて毒々しい視線を向けてきた。 「それがどうした！」 彼は怒りに任せて声を荒げる。 「お前だって俺たちに抱かれただろうが！同じだよ、ただの尻軽女だ！兄弟二人にめちゃくちゃにされて、本当に惨めだっただろう？」 彼の顔は憎悪と狂気で歪み、笑い声を上げる。 「お前の妹は死んだ。でも俺たちはまだ生きてる！たとえ刑務所に行ったとしても、せいぜい10年かそこらだ。それが終わったら――またお前を探し出してやる！逃げられると思うなよ！」 私は冷静な表情で彼の暴言を聞き流し、淡々と告げた。 「あんたを死なせるつもりなんてないよ。時には、生きる方が死ぬより苦しいことだってある」 そして、私は静かに笑った。 「そういえば、あの日、あんたたち、ちゃんと対策してたっけ？してなかったと
年越しの夜、ネット恋愛相手との初対面は罠でした 第6話
彼の言葉が終わる前に、乾いた音が響いた。彼の手が私の頬を激しく叩いた音だった。 衝撃で息を呑む間もなく、彼は私の顎をつかみ、強引に上を向かせる。その手がそのまま喉元に移動し、力強く締め付けられる。 「こうやって……」 そう言うと、彼は冷たく笑いながら続ける。 「焦らないで。まだまだこれからだよ。他にも楽しいことがあるんだから、ちょっと準備させてくれよ」 私は無意識に後退しながら、助けを求めるようにシオンの方へ目を向けた。けれど、シオンは何の反応もせず、まるで面白い見世物を見ているような目でこちらを見ている。 「どうして……？どうしてこんなことをするの？」 涙声で訴える私に対し、彼の目は冷たく無表情なままだった。もはや、彼が私に「愛している」と言った時の面影など微塵も感じられない。 それどころか、シオンは時折レイに道具を手渡す始末だ。 「おい、彼じゃなくて僕を見て」 レイが私の顔を無理やりシオンから引き離し、再び頬を叩く。 「言っただろ？彼女は気に入るって。兄さんは信じなかったけど、これで分かっただろ？」 違う！そんなはずはない！ あの一杯の酒――あれに何かが入っていたせいで私は抵抗する力を失った。それだけだ。 それなのに、レイは私のこの状態を「自分から従っている」と楽しそうに笑いながら解釈しているようだった。 「ほら、兄さん。楽しいことはみんなでやるべきだろう？」 …… 「それ以降のことは……ほとんど覚えていません。 とにかく、逃げなきゃ、反抗しなきゃって思っていたのに、体が全然動かなかったんです」 病室のベッドで横たわりながら、私は目の前に座る女性警官に虚ろな声で答えた。 彼女は頷きながらメモを取ると、落ち着いた声で話す。 「あなたの頭部には強い打撃の痕があります。医師によると、一時的な記憶喪失を引き起こす可能性があるとのことです。もし何か重要なことを思い出したら、すぐに警察に知らせてください」 年越しの夜からすでに二日が過ぎていた。私は今朝になってようやく目を覚ました。気がついた時には、すでに病院のベッドの上だった。 私を看てくれている看護師は、以前から通院していた時の知り合いだった。彼女は私が運ばれてきた時の状況を教えてくれた。 「あんた、本当にギリギリだったのよ。
年越しの夜、ネット恋愛相手との初対面は罠でした 第5話
どうやって自分の部屋に戻ったのか記憶もあやふやなまま、ベッドの上に座り込んだ私はぼんやりとしていた。ここでようやく、シオンとの「初対面」の心の高鳴りから解放され、冷静に今夜の出来事を振り返り始める。けれど、考えれば考えるほど奇妙な気分が募るばかりだった。最初にシオンと会った瞬間から、何かがおかしかった気がする。ドアの前でのあのキス、そしてお化け屋敷でのあの強引さ――私は一度も、本当に目の前にいるのが誰なのかを確認したことがなかったんじゃないだろうか？シオンとレイ。この双子は、意図的なのか無意識なのか、どこか曖昧にその正体をぼかしている。もしかしたら、最初に私がキスしたのはレイだったのかもしれない。そして、兄弟でそのまま立場を入れ替えたのではないか――そう考えると妙に腑に落ちる気もする。特にお化け屋敷でのシオンの態度。あれは確かにいつもとは違った。さらにさっき廊下で聞こえた兄弟の会話。その内容を思い返すたびに、頭の中には疑問符が次々と浮かんでくる。深く考え込んでいると、突然ドアをノックする音がした。「リノ、起きてるか？外で夜食を頼んだから、一緒に食べないか？」シオンの声だ。私は数秒間沈黙してから、意を決して答える。「先に食べてて。すぐ行く」自分を落ち着け、もう一度兄弟を観察してどちらが誰なのか、そして本当に私の恋人がどちらなのかを見極める必要がある。リビングに向かうと、二人は既に飲み始めていた。テーブルには私の分らしいジュースが一杯用意されている。「飲む？」とシオンが声をかけてくるが、私は慌てて手を振った。「ダメ、私、柑橘アレルギーだから」テーブルには豪華な夜食が並んでいたけれど、私の胃は不安と疑念でいっぱいで、食べる気になれなかった。「リノ、何か気に入らない？リノが好きそうなものばかり選んだんだけど」そう言いながら、シオンは緑のジャケットを羽織っていた。区別をつけるためだろうか？けれど、どこから話し始めればいいか分からず、私はただ口ごもるばかり。そんな私を見かねてか、レイがビールの栓を抜き、新しいグラスに注いで差し出してきた。「姉さんがジュースを飲めないなら、ちょっとだけこれでもどうかな？」私は断るのも疲れてしまい、そのまま一気にグラスを飲み干した。麦の香ばしい味わい
年越しの夜、ネット恋愛相手との初対面は罠でした 第4話
次の瞬間、シオンが勢いよく私にキスをしてきた。 最初はふざけてじゃれ合っているのかと思い、笑って受け流していたけれど――彼の目が本気だった。 「ちょっ……シオン、なにしてんの！」 そう言って彼を止めようとするも、状況が飲み込めてくると急に緊張してしまう。 「やめてよ！ここ、お化け屋敷だよ！誰か来たらどうすんの！」 口ごもりながら必死に抗議すると、シオンは余裕の笑みを浮かべたまま答える。 「何を怖がってんだよ。ここは完全な死角、しかも監視カメラもない」 その言葉に、微妙な安心感と不安が入り混じる。彼の態度はいつもより強引で、さっきまでの穏やかな彼とはまるで別人だった。 薄暗い部屋の中、彼の熱っぽい仕草に応じようとしながらも、心のどこかに小さな違和感が残る。何が引っかかるのかは分からないけれど…… その様子を察したのか、シオンが低い声でささやいた。 「そんなに悩むことないだろ、リノ。今この瞬間を楽しまないと損だぞ。 ほら、外ではみんな鬼に追い回されてるのに、俺たちは壁一枚隔ててこんな贅沢を…… もう、いいから！」 私は彼の言葉を遮るように叫び、意識を切り替えることにした。この状況で頭を悩ませるなんて無駄だと思ったから。 「ねえ、ここ人通りは少ないけど、完全に誰も来ないわけじゃないんだから。少しは気をつけてよね」 結局、お化け屋敷を出たのは30分後のことだった。もし中のスタッフがメガホンで声を上げていなかったら、私たちはもっと長居していたかもしれない。 外に出ると、レイが待っていた。私たちの姿を見ると、彼の視線が私とシオンの間を何度も往復する。その目には何かを探るような色があり、気まずくなった私は思わずシオンの後ろに隠れた。 やがて、レイは柔らかい笑顔を浮かべながら、シオンに向かって一言こう言った。 「兄さん、ちょっと独占欲が強すぎじゃない？」 その言葉に、二人は顔を見合わせて同時に笑い出す。何かを共有しているような笑いだったが、私は軽く緊張していたせいであまり気に留めなかった。それに、レイの言葉の意味を深く考える余裕もなかった。 だが、その笑いの背後で、二人の目線がぶつかり合い、まるで火花を散らすような緊張感が生まれていたことには気づかなかった。 その後も遊園地を回ったけれど、私はどこか
ความคิดเห็น