บททั้งหมดของ SPIN THE BOTTLE: บทที่ 41 - บทที่ 46

"Say hello to your f*ck*ng friends!!!" Pagkasabi niya nun ay iniharap niya sa akin ang screen ng hawak niyang portable laptop. Kung hindi ako nagkakamali ay kuha iyon sa sa iba't-ibang CCTV cameras, napansin kong pamilyar ang mga lugar na iyon, at ng bigla kong napagtanto..., napanganga ako sa nakita ko, silang ngang lahat ang nasa video, at nabigla ako sa sitwasyon nilang lahat, bumuhos na lahat ng emosyon sa akin, tuloy-tuloy na pag-agos ng mga luha ko. "Hayop ka Leigh! Anong balak mong gawin sa kanila??"  Halos wala nang lumabas na boses sa bibig ko dahil sa halo-halo na ang emosyong nararamdaman ko. Ang sitwasyon nila ang lubhang nakabahala sa akin, sa obserbasyon ko sa video na pinakita niya sa akin nasa magkakaibang silid sila at tama ako na pamilyar ako sa lugar dahil nadito parin sila sa abandonadong bahay nina Zhelle na kinaroroonan din namin ni Leigh, pero ang kaibahan namin ng sitwasyon ay kung ako nakatali parin sa kinauupuan

Annie’s POV Bago ko pihitin ang seradura ng pinto ay makailang ulit kong tinanong ang aking sarili kung tama ba ang desisyon at plano na gagawin ko. Nang makita ko ang natitirang oras sa relo ko ay pinagsawalang bahala ko na lamang kung ano man ang gumugulo sa isip ko, hindi dapat ako mag-aksaya ng oras, kailangan kong doblehin ang kilos ko, lalo na at hindi ko kakayanin mag-isa na mailigtas silang lahat. Bahala na, yun na lang ang tanging nasabi ko nang buksan ko ang pinto ng kwarto. Pagkabukas ko nito ay bumungad agad sa akin ang ang isang taong nagpupumilit makalabas sa loob ng aquarium, sinusubukan nitong basagin ang malapad na salaming nakapalibot dito sa pamamagitan nang pagbangga nito nang kanyang katawan sa tila rehas na pinakukulungan nito, hindi pa man ganun kadami ang tubig sa loob ay kita sa kilos niya ang kagustuhang makaalis doon. Agad naman niyang napansin ang presensya ko. Nang magtama ang kanyang mata sa mga mata ko ay nakita ko na sumilay doon ang pag-asang may

“Vico! Nagawa ko, Nabuksan ko!” tawag ko sa pangalan niya, walang paglagyan ang saya ko nang mga oras na iyon. “Oh my God, Thank you!” dinig kong sabi ni Vico. Hindi na ako nag-aksaya pa nang oras at agad ko namang binuksan ang takip nang aquarium at tinulungan makalabas si Vico. “Kailangan natin magtulungan, para mapabilis ang pagliligtas natin sa kanila, dalhin mo ito para alam mo kung saan sila pupuntahan.” paliwanag ko sa kanya habang inabot ko ang portable tablet. Pinag-aralan muna naming dalawa kung sino ang susunod naming pupuntahan, napagdesisyunan naming maghiwalay para mas mapabilis ang oras at magawa naming na mailigtas silang lahat. Matapos iyon ay lumabas na kami sa loob ng silid na iyon, si Louie ang unang pupuntahan ni Vico at ako naman ay papunta sa silid kung saan nandon si Yosef. Pagkalapit ko sa pintuan ng silid na pinaglalagakan ni Yosef ay buong pwersa ko itong binuksan, at sa ginawa ko ay nakuha ko agad ang atensiyon niya. “Annie!!!” tulad nang reak