All Chapters of NOT A SAINT (Filipino): Chapter 101 - Chapter 110

CELESTINE'S POV"MAGANDA itong bahay," puri ni Yaya Madel nang makapasok sa loob ng bahay.Ibinaba na nito ang mga gamit na dala habang ang pick-up van naman na kinuha namin ay driver na ang nagbaba na ng mga ilang gamit na galing sa dati kong bahay.Natuwan naman ang driver sa ibinayad ko at alam niyang sulit iyon. Umalis na rin ito nang matapos.Nang matapos ay nagsimula na rin kaming unti-unting ayusin ang bahay na nabili ko.Balak kong i-invest ang namana kong kayamanan. Wala akong balak hawakan o pamunuan ang kompanya ni Brent. Kung gusto ng mag-ama ang kompanya ay hinding-hindi ako kokontra."Ate… Ganda ganda ng kwarto ko! Yehey!" sabi ni Francine habang tuwang-tuwang nagtatatalon sa kama."Ano ang balak mo sa kanya?" Napatingin ako kay Yaya na nanonood din sa ginagawa ni Francine. Dahil magkakasama na kami ay hindi ko na puwede pang itago kay Yaya Madel ang totoong kong gender preference.Hinatak ko si Yaya malayo-layo kay Francine upang hindi marinig ni Francine ang pinag-uus

EZEKIEL BELLEVERA'S POV"PUMILA kayo nang maayos para sa rasyon ng pagkain," sigaw ng warden na abala sa paghampas ng batutang ipinagyayabang niya.Nagpagitna ako sa pila. I quickly dashed the plate, spoon, and fork, walked forward, and waited for the people serving a handful of food from each dish. Enough for a person, but I think no. It is not enough for a person starved to death.Naupo ako sa bakanteng table at naghila ng silya. Masasamang tingin ang pinupukol ko nang maraming magtangkang maupo. Napilitan silang sumunod nang makita ang mga mata kong nagbabanta ng gulo.'Hah! Dapat lang!' Alam naman nilang ayaw ko ng may kasalo, but they are still insisting on being with them. I am not part of their circle and not part of this jail as well.Everyone looks at me amazed and shakes their heads.Nang matiwasay na akong nakaupo ay dahan-dahan kong iniangat ang kutsarang nakasandok na ng kanin saka ko iniluwa ang kapirasong papel na binalutan ng powder.Inihalo ko iyon sa ulam at kanin. I

CELESTINE'S POVNAGYUKO ako ng ulo at napatingin din sa kanya. Masidhi. Binabasa sa mga mata niya ang totoong intensyon sa ginagawa niyang ito.I froze in my feet. There might be something weighing them down, it felt heavy, to stop me from moving. My mind can't even process what I heard.Masama ang tinging ipinukol ko sa kanya. "Hindi mo ba ako balak dispatsahin?"Pinanlakihan niya ako ng mga mata saka mabilis na umiling."Maghubad ka, Celestine. Ngayon na," mariing utos niya nang hindi ako kumikilos at wala sa mga mata niya ang pag-aalinlangan.Puno ng pagtatakang tinitigan ko siya. "B-Bakit?" Ngunit wala siyang balak sumagot. Kumabog ang dibdib ko, hindi sa takot kung hindi sa bagay na ikinababahala ko. Hindi ko pa siya nakitang ganito kaseryoso at kadeterminado. "Ano ang balak mo?"The shiver ran down through my spine. My stomach twitches. Imposible namang ipa-gang rap3 niya ako. Dahil mukha namang nasa kabaitan stage pa siya."Hubarin mo ang suot mo, Celestine," she repeated, decla

KARINA'S POVNAKATALI sa likod ang mga kamay ko, nakatalukbong ng sako, kaparehong anyo nang sapilitan naming isinama si Celestine.Hindi na ako puwedeng umatras. Narito na ako at inihatid na ako ng mga kakosa o katropa ko. Sila man ay nag-aalala sa puwedeng mangyari sa akin. Nabanggit ko naman sa kanila na isa rin itong paraan upang makakuha kami ng pera kay Zeke. Kahit gawa-gawa ko lang iyon at hindi ko sigurado kung makaliligtas ako sa bagsik ng aking mahal na si Zeke.Sa likod ng sako ay nagdarasal ako na hindi niya ako mabuko. Suot ang gloves na lalong nagpapainit sa mga kamay ko. Namamasa, may bahagyang panginginig. Alam ko kung paano magalit si Zeke. Alam ko na rin ang kahinaan o ang baho niya. Wala ng atrasan at hindi ako puwedeng mabigo.Naaaninag ko sa sako ang nakalatag na marriage contract nang sabihin niyang pirmahan ko iyon. Napangiti ako. Ito ang kanina ko pa hinihintay. Ngunit hindi puwedeng magpahuli. Dapat akong lalong mag-ingat at hindi ipahalatang hindi si Celestin

CELESTINE'S POV NAPATINGALA ako nang marahas na bumukas ang pinto ng kwartong kinalalagakan ko.Men in a police uniform armed with guns came to my rescue. Then two familiar faces arrived after them. Anne and Barbie.The tears kept running down my face when I remembered the last conversation Karina and I had."S-Si Karina... iligtas natin siya. "Nagmamakaawa ang tinig ko nang salubungin sila.Nagkatinginan ang dalawang magkasintahan na parang huli na ako sa balita.Napahagulgol ako ng iyak sa klase ng expression sa mga mukha nila. Huli na ba ang lahatHinubad ni Anne ang jacket na suot niya, isinampay sa likod ko, saka niya ibinalot sa akin. That jacket did not give comfort. Yes, it is warm, but it didn't do anything at all."Mabuti pang umuwi na muna tayo para kumalma ka," said Anne, trying to change the tension and the topic. Ano ba ang nangyayari at ayaw nilang sagutin?"No," mariing tugon ko. "Kailangan kong malaman kung ano na ang lagay ni Karina." Napasabunot pa ako sa sariling