Lahat ng Kabanata ng Writings of Kybelle (Tagalog): Kabanata 21 - Kabanata 30

May mga gabi talagang parang ayaw matulog ng mundo. 'Yung tipong kahit anong pikit mo, kahit ilang ulit mong sabihing “mamaya na lang,” paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip mo ang lahat—mga tingin, bulungan, screenshots, headlines, at mga pangalan ng taong minsang naging simpleng estudyante lang pero ngayo’y para nang mga karakter sa isang madugong balita at ngayong gabi, isa ako sa mga taong hindi dalawin ng antok. Nakatutok lang ang mata ko sa ilaw ng laptop habang unti-unting lumalamig ang kape sa tabi ko. Tahimik ang kwarto, maliban sa mahinang tunog ng electric fan at sa sunod-sunod na tunog ng notifications mula sa groupchat namin. Media Convergence. Nakakatawa. Dati, simpleng subject lang 'yun para sa'min at isang bagay na hindi namin naranasan 'nung mga panahon namin. Ngayon, para na 'yong salamin ng buhay naming lahat dahil lahat nagkakagulo. Lahat may opinyon. Lahat may tinatago at lahat gustong marinig. Huminga ako nang malalim bago muling tumipa sa keyboard. "Dr

Maingay sa Starbucks. 'Yung tipong halo-halo ang tunog ng espresso machine, tawanan ng mga estudyante, at mga kantang masyadong romantic para sa isang taong wasak ang love life.Nakaupo kaming apat sa pinakadulong couch—ako, si Ahmad, si Miggy, at si Kang—habang punong-puno ng baso, cake wrappers, at emotional damage ang mesa namin.“Ako na talaga nagsasabi sa’yo, Ky,” sabi ni Ahmad habang hinihigop ang iced americano niya na parang galit sa mundo, “kapag bumalik ka kay Jedrick, sasampalin kita gamit cheesecake.”“Strawberry cheesecake ba?” tanong ko.“Oo.” sagot niya.“Tempting.” sabi ko pa ng may pagkindat.“Gaga!" at inirapan niya ako.Tumawa si Kang habang halos mahulog sa upuan niya. Samantalang si Miggy naman tahimik lang sa gilid pero halatang invested na invested sa tsismis.“Ano ba kasi meron kay Jedrick?” tanong ni Kang. “Mukha lang naman siyang walking red flag na marunong mag-smirk.”“Exactly!” sabat ni Ahmad. “Iyon ang problema. Poging red flag.”“Masama ba kung gusto ko

Tanghali na ako nagising.'Yung klase ng gising na lutang pa rin ang isip mo habang nakatitig sa kisame, pilit inaalala kung anong araw na ba at bakit parang may kaba agad sa dibdib mo pagkadilat mo pa lang.Tapos naalala ko...Si Sean!Date namin ngayon!Napabalikwas ako agad ng bangon habang kinukuha ang phone ko sa side table. May tatlong missed calls si Mama, dalawang memes mula kay Ahmad, at isang message mula kay Sean."Good morning, sleepyhead. Lunch na lang tayo? I’ll pick you up."Shuta. 'Yung simpleng message niya parang may sariling paraan para painitin mukha ko!Napangiti ako habang nakahiga pa rin sa kama, hawak 'yung phone sa dibdib ko na parang teenager na unang beses kinilig. Nakakahiya aminin pero buong gabi ko talagang inisip 'yung usapan namin kahapon. 'Yung paraan ng pagsabi niyang tutulungan niya ako. 'Yung boses niyang kalmado kahit magulo na utak ko at 'yun 'yung problema kay Sean.Hindi siya dramatic at hindi siya maingay pero marunong siyang manatili at fuck,

Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil may alarm kundi dahil buong gabi akong hati sa pagitan ng kilig at takot. Kilig dahil hanggang ngayon, dala-dala ko pa rin 'yung lambing ng boses ni Sean kagabi. 'Yung paraan ng pagsabi niyang "pretty girl" na hanggang ngayon parang nakaukit pa rin sa balat ko... at takot dahil paggising ko pa lang, bumalik agad 'yung realidad. 'Yung kaso. 'Yung mga screenshots, statements, at article drafts na parang granada na pwedeng sumabog anumang oras. Napabuntong-hininga ako habang nakaupo sa gilid ng kama ko. Mainit na 'yung araw sa labas pero malamig pa rin pakiramdam ko. Sa totoo lang, hindi ko alam kung handa ba talaga ako para rito pero wala na ring atrasan, e. Kapag nagsalita ka na laban sa mga lalaking sanay protektahan ng sistema, hindi ka na pwedeng umatras nang basta-basta. Nakakatakot hindi 'yung possibility na matalo kami kundi 'yung possibility na kahit magsabi kami ng totoo, baka hindi pa rin sapat. Nag-vibrate ang phone ko sa

Pagdating namin sa Antipolo National High School, parang sabay-sabay kaming natahimik.Hindi dahil walang energy kundi dahil biglang naging totoo lahat.'Yung Media Convergence, 'yung contest, 'yung buwan ng pagpupuyat, revisions, brainstorming, breakdowns, at mga gabing halos sa publication room na kami natutulog para lang matapos lahat ng outputs namin.Sa labas ng bus, tanaw ko agad 'yung malawak na campus na puno ng estudyante mula sa iba’t-ibang schools. May mga nakasabit na tarpaulin sa covered court, may students na bitbit 'yung DSLR cameras nila, tripods, laptops, folders, at press IDs.Parang buong paligid amoy journalism.Amoy pressure, amoy pangarap, at shuta, bigla akong kinabahan!“Uy,” bulong ni Ahmad mula sa likod ko habang nakasilip sa bintana. “Ang daming campus crushes!”“Wala ka talagang focus,” sagot ni Kang habang inaayos ang bag niya.“Journalist ako pero tao rin!”Tumawa ako nang mahina habang nakasandal pa rin sa upuan. Sa tabi ko, tahimik lang si Jedrick haban