CARIÑO ETERNO のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

CHAPTER 30 “Wala pa tayo sa tuktok ng bundok, pero kitang-kita na ang lahat dito” sambit ni Selestina. Nasa tabi kami ng umaagos na tubig na siyang bumabagsak sa talon. Nakaupo kami sa isang malaking bato habang tinitingnan ang napakagandang tanawin. Kitang-kita dito ang ilog na aming sinundan upang makarating sa lugar na ito. Napakahaba ng ilog na ito at mistulang itong ahas dahil sa kurbadang hugis nito. Puro kagubatan ang aming nakikita. May mga burol (hills) pero wala na kaming ibang nakikitang kabundukan. Sa halip ay dagat ang nasa dulo ng ilog pero napakalayo nito na halos hindi na namin makita ang mismong dagat. Nakikita na lang namin ang repleksyon ng araw at ang pagtama ng sinag nito sa dagat. Magkatabi kami ni Selestina dahil medyo malaki-laki naman ang batong aming kinauupuan. Magkahawak din ang aming kamay at nakasandal naman siya sa aking balikat. Paminsan-minsan ay hinahalikan ko siya sa kanyang noo

CHAPTER 32  “Bakit? B-bakit mo niligtas ang buhay ko?” nanginginig kong tanong kay Selestina. Nakahiga sa aking bisig si Selestina habang patuloy na umaagos ang dugo mula sa kanyang dibdib. Naramdaman ko naman ang paglapit ni Demetrio sa amin, pero hindi ko na siya pinansin. Narinig ko ang pagtutok ng kanyang baril sa aking ulo pero hindi niya ito ipinutok dahil sa mga sinabi ni Selestina sa kanya, “Hayaan mong mabuhay ang lalaking pinakamamahal ko… hayaan mong tuparin niya ang pangako niya sakin sa ibang tao.” Lumayo naman si Demetrio at ang iba pang mga sundalo. Pinatayo na nila ang iba pang mga nakaluhod at dinala paalis, palayo sa nasusunog na kapaligiran. “S-selestina… w-wag mo kong iwan, pakiusap.” Hinawakan naman ako ni Selestina sa aking pisngi at umusal, “M-mahal na mahal kita… alam ng Diyos kung g-gaano kita kamahal&hel

CHAPTER 33 Sophie’s Point of View Napakabilis ng oras, parang kanina lang na sa Japan pa kami ni Love. Tapos ngayon, back to reality na naman kaming dalawa. Pero hinding-hindi ko makakalimutan yung bakasyon na yun, dahil bawat detalye ng alaala ko ay di ko makakalimutan. Thanks to my Hypermensia. Ilang oras din ang tinagal ng byahe namin dahil sa traffic na di na bago dito sa Pilipinas.

CHAPTER 35   Ace's point of view   Ang saya-saya ng araw na to pero hindi yun ang nakikita ko sa mata niya. Parang kanina lang ay punong-puno pa ng pagkamangha ang bawat reaksyon niya. Pero ngayon halos tumulo na yung luha niya. Naging tahimik ako, at ganun din siya. Walang salita ang nagtangkang lumabas mula sa bibig naming dalawa. Buong byahe ay tahimik at sulyapan lang ang naibabato namin sa isa't-isa.   Lagi akong nakatingin sakanya, siya naman ay pasulyap-sulyap lang. Hindi niya ako magawang tingnan. At sa bawat titingin siya ay kitang-kita ko ang namumuong luha sa mata niya kahit na binibigyan niya ako ng ngiti.   Pabalik na kami ngayon sa Lazaro's Village, iuuwi ko na siya.   Gusto kong magtanong pero mas pinili kong manahimik. Gusto kong malaman kung ano ba ang problema niya. Gusto kong ilabas niya sa akin ang hinahakit na nararamdaman ni

CHAPTER 37 ~~~~~  Tanging pag-agos lang ng ilog ang aking naririnig. Pinapakalma nito ang buo kong pagkatao. Sa tabing ilog na lang ako nakakaranas ng kapayapaan. Ang sariwang hangin na dumadampi sa aking balat ang nagpaparamdam sa akin na ako ay nabubuhay pa. Kahit naman gustuhin kong mamatay, ay hindi ko magawa. Dumampot ako ng bato at muling naghagis sa ilog. Nasa malalim na bahagi ako ng ilog at mas malawak ito kumpara sa pinagtatambayan namin ni Selestina. Ilang dekada na ang nakalipas ngunit napakabigat pa rin sa dibdib. Humihinga nga ako, pero araw-araw naman akong pinapatay ng sakit at pagdadalamhati. Ilang beses kong sinubukang patayin ang aking sarili. Ngunit walang nangyari. Mahirap paniwalaan, ngunit totoo. Kung ano man ang kababalaghan na dulot nito, isa pa rin itong misteryo. At ang matandang nagbigay sakin ng biyayang ito ay hindi ko na muli pang