جميع فصول : الفصل -الفصل 2010

Nakaligtaan na niya na ang trahedyang ito ay nagsimula nang lokohin ni Sean si Aino. Nakalimutan na niya, at inisip niyang nalimutan na rin ito ng bata. Sa mga sandaling iyon, nahiya si Sean.Tinangka niyang abutin si Aino. "Aino, anak, ako ang iyong lolo. Ang iyong totoong lolo. Aaminin kong marami akong pagkukulang. Ngayon, nandito ako para makita ka at ang iyong nakababatang kapatid. Kayo lamang ng iyong kapatid ang natitirang apo ng pamilyang Ford. Wala na akong ibang inaasahan sa hinaharap. Kayo lang ng iyong kapatid ang aking kayamanan."Basa ng luha ang mukha ni Sean at ang kanyang mga salita ay nagpapahayag ng matinding pagsisisi. Buong puso siyang nagmamakaawa. Ngunit hindi pa rin ito pinansin ni Aino.Lumayo si Aino. "Hindi. Huwag mo akong subukang linlangin muli. Hindi mo ba maipahayag nang diretso ang iyong layunin? Mahina pa ang aking ina ngayon. Tatlong araw pa lang mula nang isilang niya ang aking kapatid. Hindi rin naging maganda ang pakiramdam ng aking ama nitong mg

Ang lapidang nakatayo sa harap ni Sean ay kasing lamig ng yelo at walang anumang damdamin. Ang babae sa lapida, na may mahinahong ngiti, ay nanatiling mahinahon at nakangiti... ngunit walang kahit isang patak ng init sa ngiting iyon. Sa pagmamasid sa ngiti na iyon, naalala ni Sean ang mga araw noong sila ay mga bata pa, kung paano siya umasa sa kanya, at kung paano siya tuluyang nahulog sa pag-ibig sa kanya. Inakala siya ni Sean bilang asawa at pag-ibig ng kanyang buhay. Ngunit, hindi niya alam na si Sean pala ang lalaking nagdulot ng sakit sa buong pamilya niya.Hindi lamang niya nasaktan ang pamilya niya, ngunit hinayaan niyang mag-isa siyang walang asawa sa buong buhay niya, dala ang pangalan ng isang usurera at nagdusa magpakailanman. Kahit sa kanyang kamatayan, hindi niya nakuha ang tamang pagkilala sa kanyang tunay na katayuan. Sa pagbulay-bulay ni Sean sa mga ito, gaano nga ba kalupit ito sa isang babae?"Grace, sana ay buhay ka pa ngayon. Bakit hindi ka na lang nabuhay ng sam

Nang mga oras na iyon lamang napagtanto ni Sebastian na ang dalawang kamay ni Sabrina ay natatakpan ng makunat na tae ng sanggol. Agad na nagtawanan si Aino. "Grabe, nanay, tingnan mo ang mga kamay mo."Muling inilapit ni Sabrina ang kanyang mata sa kanyang anak na babae na may kaunting pagka-iritasyon. "Tumatawa ka, pero ganyan ka rin noong sanggol ka. Madami kang inuutot at madalas kang magtae. Ilan beses kang nagpopoop sa isang araw at ganyan ito ka-yellow."Agad na pinigilan ni Aino ang kanyang tawa. "Nay, amoy ba ang tae ng kapatid ko?""Hindi amoy. Amuyin mo at tingnan. Maasim ito. Ang tae ng sanggol na nagpapasuso ay hindi amoy," sabi ni Sabrina.Hindi makapagsalita sina Sebastian at Aino, lalo na si Sebastian. Kinurot niya ang kanyang ilong at nakakunot ang noo. "Tingnan mo ang sarili mo. Sa pinakakakaunti, propesyonal ka rin sa lungsod at isang kilalang arkitekto. Tingnan mo kung ano ang ginagawa mo. Natatakpan ng tae ng bata ang parehong kamay mo at inamoy mo pa malapit s

"Natawa!" Nang makita niya ang kanyang ama na ganyan, biglang sumabog ang tawa ni Aino at nagbalikwas sa gilid ng kama. "Tatay, ang nakakatawa mo..."Hinahagalpak ang tawa ni Sabrina hanggang sa masakit na ang kanyang tiyan. May mga luha ito nang siya'y manganak. Nang bigla siyang sumabog na tawanan, naramdaman niya ang kirot kaya't agad siyang napasimangot. "Aray!""Anong nangyari? Anong nangyari, Sabrina?" Hindi pinansin ni Sebastian ang ihi ng sanggol sa kanyang mukha, ngunit siya'y tumingin kay Sabrina na may alalahanin."Aray..." Ngumuya si Sabrina ang kanyang labi. "Masakit..."Hindi niya ito sinabi nang diretso, ngunit alam din ni Sebastian kung aling bahagi ng katawan niya ang sinasabi niyang masakit. "Huwag ka munang gumalaw. Huwag ka munang gumalaw. Aalalayan kita."Binuhat niya si Sabrina nang sobrang ingat at dahan-dahang inilagay sa kama."Masakit pa ba dito sa posisyon na ito?" ang tanong niya.Ngiti nang maayos si Sabrina. "Hindi na masakit, Sebastian.""Maganda

Maraming kaibigan ang nagkatipun-tipon sa paligid ni Aino, puno ng inggit. Nag-uusap sila at pare-pareho silang sumisingit sa isa't isa sa inggit."Aino, paano ganyan ka-guwapo ang tatay mo?""Aino, kamukha ng sikat na artista ang tatay mo.""Aino, sobrang inggit ako sa'yo dahil ganyan ang guwapo at matangkad na tatay mo. Wala talaga siyang tiyan."Tumawa si Aino nang puno ng karangalan. Tumingin siya sa kanyang ama. "Dad, papasunduin mo pa rin ba ako pagkatapos ng klase?""Gusto mo bang sunduin kita o gusto mo si Uncle Kingston ang sumundo?" pabirong tanong ni Sebastian."Siyempre gusto kita!" sagot ni Aino na puno ng kasakiman."Sa'kin ka nga!" Sa sandaling iyon, lubos nang nauunawaan ni Sebastian ang kahalagahan ng mga magulang na biological para sa isang bata.Kailangan ng mga bata ang kasamaan sa kanilang kabataan, lalo na mula sa kanilang ama at ina. Ang kanyang kompanya ay mahalaga, ngunit anuman, walang higit na mahalaga kaysa kay Aino."Sige!" pangako ni Sebastian. "S