บททั้งหมดของ Mahirap hanapin ang Ex-Wife Ko: บทที่ 2101 - บทที่ 2110

Noon pa man ay gusto ni Jim ang magiliw, elegante, ngunit matatag na kababaihan tulad ni Number-9 o si Charlotte.Si Bonnie ay napakarilag at kaakit-akit, hindi tulad ng isang rosas na may mga tinik sa tangkay nito. Kahit na siya ay napakaganda, tila may iba pang nakatago sa ilalim —isang bagay na makamandag at posibleng nakamamatay.Habang iniisip niya ito, narating niya ang gilid ni Bonnie at biglang napagtanto na sa sandaling ito, si Bonnie ay nakatitig sa isang larawan, pinalaki ito sa kanyang telepono at pinagmamasdan ito ng husto.Larawan iyon ng isang lalaki.Ibinaba ni Jim ang kanyang ulo at sinulyapan ang larawan, sinusubukang alamin kung sino iyon. Tapos, nagdilim ang ekspresyon niya.Nakita na niya ang lalaking ito dati.Si Sean iyon, ang bagong mekaniko at driver na kinuha ni Joshua.Ang parehong lalaki na nagkaroon ng kapansin-pansing pagkakahawig sa kanya at na-admit sa isang ospital noong nakaraang gabi dahil sa kanilang pag-aaway.Sa sandaling ito, sinisiyasat n

Kumunot ang noo ni Bonnie nang marinig ang pangalan ni Christopher. "Kumusta... si Christopher ngayon?"Hindi na niya nakita si Christopher mula noong huling beses na nagpunta ito sa lugar ni Joshua kasama si Jim, na hinihiling sa kanya na umuwi siya kasama nito.Sinabi ni Joshua na nagkasakit si Christopher at ipinadala niya ito sa ibang lugar upang magpagamot.Gayunpaman, hindi alam ni Bonnie na ipinadala ni Joshua si Christopher sa Lincoln City upang makasama si Rosalyn."Mas lalong gumanda ang kalagayan niya ngayon." Isang bakas ng awa ang bumungad sa mga tingin ni Rosalyn sa pagbanggit kay Christopher. "Gusto pa niyang humingi ako ng tawad sa iyo para sa kanya…”"Sinabi niya sa akin na marami siyang nagawa sa iyo na hindi niya dapat gawin noong siya ay may sakit.”"Hindi niya sinasadyang gawin ang alinman sa mga bagay na iyon para saktan ka, ngunit hindi niya makontrol ang sarili sa kanyang psychotic na estado."Pagkatapos, sinulyapan niya ang daliri ni Bonnie na nakabalot

"Pero Bonnie, dahil pumayag ka na na maging boyfriend niya, hindi mo siya dapat pinagtataksilan."Ngumiti si Jim kay Rosalyn at Charles ng maganda at idinagdag, "Tatay, Nanay, sa tingin ko mas mabuti na kumalma muna kayong dalawa.”"Hinding-hindi po ako magpapakasal kay Bonnie."Pagkatapos, tumalikod siya at lumabas ng kwarto.Nanatiling hindi gumagalaw si Bonnie, nakakuyom ang kanyang mga kamao habang pinapanood siyang umalis.Nasanay na siya sa pagiging malamig at pagkapoot ni Jim, ngunit...Hindi niya maiwasang malungkot nang marinig niyang sabihin nito sa kanyang mga magulang ang mga bagay na ito.Alam niyang masunuring bata si Jim, at bihira nitong tanggihan ang mga kahilingan ni Rosalyn.Kahit na hindi partikular na mahal ni Jim ang kanyang ama, bihira niyang kausapin si Charles ng ganoon at palaging magalang sa kanya. Ang tanging pagkakataon na hindi siya magpapakita ng kawalang-galang kay Charles ay kung si Jim ay nasa ilalim ng matinding emosyonal na stress o kaguluhan

"Well, kung may tiwala ka sa akin..."Isang buntong hininga ang pinakawalan ni Rosalyn. "Gusto kong sabihin sayo ang totoo."Tinitigan niya ang likod ni Bonnie at nagpaliwanag nang mabuti, "Ako ang lumikha ng gamot na pinanglason ni Charlotte kay Jim, kaya mas alam ko kaysa sa sinuman kung paano gumagana ang gamot.”"Maraming taon na ang nakalilipas, inimbento ko ang gamot na ito upang makalimutan ni Charles si Lucy at hindi maranasan ang labis na pagdurusa pagkatapos ng kanyang kamatayan.”"Ang gamot na ito ay gumagana sa utak sa paraang...binubura ang lahat ng alaala ng pinakamahalagang bagay sa buhay ng isang tao."Nanigas ang buong katawan ni Bonnie nang marinig ito.Dahan-dahan siyang lumingon, tinitigan si Rosalyn, at nagtanong sa nanginginig na boses, "Ano... Ano po ang ibig mong sabihin, Mrs. Landry?""Ang ibig sabihin nito ay..." Bumuntong-hininga si Rosalyn, napahawak sa kanyang mga kilay sa pagod, at sinabi ng may bakas ng pagkakasala sa kanyang mukha, "Ang sinumang u

"Sagutin mo na lang ako."Sa totoo lang, hindi alam ni Bonnie kung bakit itinanong niya ito sa kanya.Parang biglang pumasok sa utak niya ang tanong na ito nang walang babala nang sabihin sa kanya ni Jim na alam nito ang tungkol sa kanya at kay Harvey.Kahit na wala siyang pakialam kung payag si Jim na pakasalan siya o hindi…gusto niyang marinig ang sagot na lumalabas sa bibig nito."Tama ka," matipid na sagot ni Jim sa kanya, na wala ring balak na i-sugarcoating ang katotohanan. "Bonnie, hindi laro ang pag-ibig. Hindi kita gusto, at walang magbabago sa katotohanang iyon.”"Hindi kita pakakasalan dahil lang sa nanay ka ni Harvey; hindi ito makatarungan sa iyo o sa akin.."Nanigas ang buong katawan ni Bonnie nang marinig ito.Pagkaraan ng mahabang panahon, napangiti siya at sinabing, "Sige."Natuwa siya sa sagot niyang ito.Hindi niya kailangan ang simpatiya nito. Kahit na hindi niya kusang-loob na ipinanganak si Harvey, hindi niya naisip na tama para sa isang bata na maging ka