Lahat ng Kabanata ng Mine ang Baklang CEO : Kabanata 61 - Kabanata 70

RHIAN HOFREY Feeling prinsesa ako sa loob ng kulungan. I am not a typical inmate. Actually, natutuwa pa nga ako na naranasan ko ang makulong at madama ko ang pakiramdam na I am above anyone. Syempre, unlike anyone else, I am treated with extra special care. The news about what happened sa house nina Xavier at Janina reached me. I rolled my eyes dahil sa stupidity ni Lolo at ng parents ko. Anyways, hindi pa pala ako nadadalaw ng aking pamilya simula nang nakulong ako. Hindi pa raw kasi ako gustong makita ni Lolo dahil na-highblood ito nang nalaman niyang nahuli ako. Subalit binigyan nila agad ako ng security sa loob ng kulungan. Gayunpaman, tiyak ko ang walang katapusan na sermon ni Lolo dahil sa nangyari sa akin. Nabalitaan kong muntik patayin ng mga bayaran ni Lolo ang mga katulong nina Xavier at Janina pero hindi sila nagtagumpay. According sa informant ko, lumaban ang mga tauhan ni Janina. “Pwede bang palabasin n'yo na ako rito?” inis na sabi ko sa isang police na binabayaran

XAVIER WESLEY Janina and I met in the hospital. She was crying nonstop. Worried kasi siya sa kalagayan ng kaibigan niya. Habang ako naman ay daig pa ang sumali sa long distance foot race run dahil sa bilis ng tibok ng puso ko nang nalaman ko ang nangyari sa kaniya. Iniwan ko ang napaka-importanteng meeting just to be with my wife. Matinding pag-aalala ang nararamdaman ko para sa aking asawa na ngayon ay nagsusuka na dahil sa matinding nerbyos. I begged the doctors na kung pwede ay tingnan din nila ang asawa ko lalo na at nahihirapan itong huminga. I held her hands and massaged it para kahit paano ay kumalma siya. “Loves, alalahanin mo ang anak natin. Please, stay calm,” I told her. Tumango si Janina habang panay ang pakawala niya ng malalim na buntong-hininga. Umiiyak na yumakap siya sa akin. “Si Jake… Si Jake ang may gawa nito,” she said while gasping for breath. Napatiim-bagang ako. Nakuyom ko rin ang aking kamao. Ang pag-aalala sa puso ko ay napalitan ng matinding galit

JANINA MARIE Sa panahon na kailangan kong maging matatag ay hindi ako nagpakita ng kahinaan kahit kanino. Ngunit deep inside ay para akong pinapatay knowing na ang mga bata ay posibleng dumaan sa matinding trauma dahil sa nangyaring pamamaril ng kung sino sa tinutuluyan nila sa Baler. “How is it going there? I want a report as soon as possible!” parang bomba sa lakas ang boses ni Xavier. “Call the pilot. Lilipad kami ngayon papuntang Baler.” “Sir, under maintenance daw po ang chopper," natatakot na sabi ni Gemma. “Dámn! What kind of employees are they? Bakit hindi nila tinapos agad ang pag-aayos sa sasakyan na iyan?” Habang nagagalit si Xavier ay nagpapalakad-lakad siya sa harapan ko. Nahihilo na ako dahil sa kaniya kaya bigla ko siyang hinila sa kamay. “Calm down, please,” pakiusap ko sa kaniya. “Gemma, tawagan mo ang personal assistant ko. Sabihin mong magpadala siya ng chopper na maghahatid sa amin ng Sir mo sa Baler.”“I’m so sorry, Loves. Nag-aalala ako para sa mga bata.

JAKE ADMERSONHalos paliparin ko ang kotse sa express way. Panay ang tili ni Rhian habang ako naman ay panay ang mura. Sunod-sunod ko rin na sinusuntok ang manibela. We both wanted to explode and ruin those who will block our way. I wasn't expecting na darating bigla ang mga tauhan ni Xavier or maybe tauhan iyon ni Janina. I don't care anyway. Sira na rin naman ang mga plano ko for today. Tumunog ang cellphone ko. Tumatawag ang babaeng kinausap ko para sirain sana ang reputation ni Xavier sa event na dinaluhan nila. "Sir, iyong bayad ko, akala ko ba ay ibibigay ninyo agad pagkatapos na pagkatapos ng trabaho ko. Nasaan na kayo?" tanong ng babae. "Fûck you! Huwag kang umasa na babayaran pa kita pagkatapos mong hindi gawin ng maayos ang trabaho mo!""Pero, sir, hin-"Inis na pinatay ko ang cellphone at ibinalibag iyon sa dashboard ng sasakyan. "What are we gonna do next?" tanong ni Rhian. "I still do not know," singhal ko kay Rhian. "May naiisip ka ba? Bwisit na Xavier na iyon, pina

JANINA MARIEHalos liparin ko ang papuntang Cavite. Habng nakasakay ako sa mamahalin na sasakyan ay panay ang dasal ko na sana ay walang mangyaring masama kay Xavier. Sa bawat intersecion na dinadaanan namin ay gusto ko nang magmakaawa sa mga ilaw para magpalit na sila ng kulay. "Xavier, hindi mo ako pwedeng iwan. Humanda ka talaga sa akin," banta ko habang nasa biyahe. Paraan ko iyon para mawala ang kabang nararamdaman ko. "JM, magpakahinahon ka. Wala pa naman sinasabi ang mga doctor kaya kumalma ka muna," payo ni Nanay Elsa. Napalingon ako sa mga bata. Si Yna ay abala sa kaniyang cellphone habang si Jude ay tahimik lang na nakatingin sa labas ng bintana. Huminga ako ng malalim. Hindi pwedeng makita ni Jude na nakakaramdam ako ng matinding nerbyos. Pinilit kong umupo ng tuwid at nagdasal na lang. Nang marating namin ang Tanza, pinahatid ko muna ang mga bata sa bahay namin ni Xavier. Naroon na si Althea na tinawagan ko bago pa man kami dumating. Siya na muna ang bahala sa mga bata