Inubos ni Gary ang mangkok ng sabaw at humiga. Ilang sandali pa ay pumikit ang mga mata niya."Pwede ka ng lumabas! Gusto kong mapag-isa kasama ang aking ama," sabi ni Ruby kay Paul.Agad na lumabas ng kwarto si Paul at ang yaya.Pagkasara pa lang ng pinto ay tumulo ang luha sa mukha ni Ruby.Nilason niya ang sarili niyang ama, at ngayon, patay na ito.Hindi pa siya nakakapagdesisyon sa kanyang pagpunta sa ospital. Maaari pa rin niyang piliin na huwag ihain sa kanyang ama ang sabaw, ngunit nang marinig niya ang sinabi nito, sa wakas ay natagpuan niya ang kanyang motibasyon.Walang kwenta ang tingin sa kanya ng kanyang ama, at sino ba naman ang handang umamin na isa silang tanga na walang kahit anong kayang gawin, di ba?Kung iyon ang opinyon ng kanyang ama sa kanya, hindi na niya kailangang maging malambot pa ang puso.Nang matanggap ni Edward ang tawag mula kay Ruby na nagsasabing namatay na si Gary, humagalpak siya ng tawa."Ruby, Alam kong kaya mo iyong gawin! Sandali lang,
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
