Todos los capítulos de Say That You Love Me: Capítulo 41 - Capítulo 50

“Kanina mo pa akong hindi kinakausap,” he stated as a matter of factly nang maibaba ang mga gamit namin sa couch ng kanyang bahay. Yet again, we’re here at Tagaytay to stay for a couple of days, at umpisa pa lang ay hindi na ako agad nag-eenjoy!“Inaantok lang,” sagot ko at agad tinanggal ang jacket. Akma kong kukunin ang maleta ko at aakyat na papunta sa kwarto. Gusto kong magshower at umidlip muna bago siya kausapin. Pakiramdam ko wala na rin akong ganang kumain dahil sa pagod at sama ng loob. Maybe when I wake up in the middle of the night due to some sort of miracle, just maybe I will talk to him.Pero sino bang niloko ko? Hindi ko ‘yata matatakasan ang isang ‘to. “Hey,” kaagad niyang hinawakan ang maleta ko at pagod na tumayo mula sa couch. I glared at him at hinila pabalik ang maleta ko pero hindi niya naman iyon binitawan.“Bitaw. Inaantok na ko, Chester.” Pero sa halip na sumunod, tumayo lang siya at hinarap ako. Ako tuloy itong nanlilisik ang matang nakatingala sa kanya!“Wh

“Love,” I called him nang makarating kami sa bahay. Kanina pa siyang tahimik at walang kibo sa biyahe dahil sa nangyari. He look tensed, frustrated, angry in fact, dahil sa nangyari kanina. Hindi ko na tuloy naintindi ang maraming bulaklak sa likod ng pickup niya.Instead, I tried to follow him inside the bedroom kung saan alam kong didiretso siya.“Is that any way to greet your mother?” the woman asked.My lips parted. I was about to look at Chester gamit ang matang mapagtanong, nang bigla niya akong hilahin papunta sa kanyang likuran. And that alone answered my questions. She really is his motherPero bakit siya nandito?After all that Chester said kanina, hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Hindi ko rin alam kung anong dapat kong gawin dahil sa paraan pa lang ng paghawak niya sa akin ay ramdam ko na kung gaano niya kaayaw sa presensya ng kaniyang ina.Damn, why is she here? I mean, I don’t mean anything bad, pero gusto ko sanang mag-relax kaming mag-asawa ngayon. My husband’s

“You’re stupid,” umiiling kong sambit. “You’re stupid, Chester.” Halos matawa ako sa narinig mula sakaniya.“Paris–!”“Sa tingin mo talaga papayag ako?” I asked. “Nang ganon-ganon lang? Do you think I’m that stupid and narrow-minded that I would just divorce you while you’re in the middle of… while we’re in the middle of something that I do not understand?!” I exclaimed as my tears started to fall. Hindi ko na napigilan ang pagtaas ng aking boses. Kung iniisip niyang ganoon ako kababaw at tatanggapin na lang ang hinahamon niyang divorce, nagkakamali siya!Unless…“D-Did I do something wrong?” My voice broke. “Did she tell you something about me k-kaya gusto mo akong hiwalayan?”I saw how his eyes widened and his lips parted. Parang tinakasan ng dugo ang kaniyang mukha dahil sa sinabi ko.Stupid stupid boy.Kahit sinabi niyang gusto niya ng divorce, halatang halata ko sa reaksyon niya na hindi niya gustong ganoon ang naiisip ko. See? He still doesn’t want me to believe that I’m in th

“Fiona,” I called to her to stop.“What?!” I shook my head. “That’s…That’s not Chester,” asi ko dahil alam na alam ko ang boses ni Chester. At sa lambot ng boses ng nagsalita, alam ko na kung sino iyon.“What are you saying?” Fiona asked.“That’s Chancellor,” I said. “Isa sa mga kapatid niya.”Bahagyang nagulat si Fiona roon. Pero kahit na, nanatili pa rin ang galit niyang ekspresyon. “Still! He bears the same face and probably the same stinking attitude—!”“Fiona,” marahan kong saway muli sa kanya.“Please,” muling pagtawag ni Chancellor mula sa labas. “I… I just want to talk to Paris. Alam kong mabigat ang nangyari and… I want to help.”Fiona’s teeth gritted as she looked at me angrily. Parang sa paraan ng pagkakatingin niya, alam niya na agad ang iniisip ko. “Don’t tell me you’d let him in?” she asked.I breathed heavily. A part of me doesn’t want to dahil para akong minumulto ng lahat ng sakit. But funnily, there’s still a part of me that wanted to see him. To see his face in per

After 3 years…“Mommy, play!” Tumalbog talbog si Parker palapit habang hawak ang bola. It’s kinda cold outside dahil sa kakaunting snow kaya balot na balot siya. Pero kahit ganoon, ayaw pa ring papigil.“Are you sure you don’t want to play instead? Malamig sa labas,” sabi ko.“It’s not lamig!” he said while pouting. “I have a jacket. And Tito Chance with me!”Nilingon ko si Chance na nasa likod ng bata. Kinakamot niya ang ulo at parang siya pa ang napilitan sa anak ko. Halos matawa ako sa isiping iyon.“Pwease?”I giggled. Paiyak na.“Pagbigyan mo na. Kahapon pa namang nag-aaya si Parker,” Chancellor said. I smiled and nodded. Wala rin naman akong magagawa at baka umiyak pa ang bata. That’s the least I can do for today since I already took his gadgets for a time out.“Be good, okay?” I told Parker. Masaya syang tumango at tumakbo na papunta sa Tito Chance niya.As I watch him run, the winter breeze blows, sending shivers down my spine. Kung kaya hinawakan ko ang door knob at marahang