Início / Romance / The Billionaire's Rebound Wife / Capítulo 141 - Capítulo 150

Todos os capítulos de The Billionaire's Rebound Wife: Capítulo 141 - Capítulo 150

150 Capítulos

SEVENTY SIX

KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW Mabilis na lumipas ang mga araw. Masiyado kaming naging abala ni Dylan sa pag-aayos ng adoption papers ni Paige. We have to move fast and process it as soon as we can para hindi na magkaroon ng butas ang mga papeles ni Paige. Paige also moved in with Dylan and I. Of course, the first few days were hard. We had to adjust because it’s the first time that Paige got to live with Dylan. Even Dylan’s mother had a very hard time to adjust dahil nasanay na siya na kasama si Paige. Sa ilang taon ba namang walang bata sa kanila, of course, they’d grew fond of my daughter. Kaya ayun at sa mga unang ilang araw ay halos nandito sila araw-araw para bisitahin si Paige. But so far, I think we’ve adjusted well enough. Pa

SEVENTY SEVEN

KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW Even if two years had already passed, hindi pa rin mawawala sa isip ko kung gaano ako nasaktan sa ginawa niya. I was devastated because I thought Dylan really cheated on me. I was so insecure and she fed into it. Kaya mas masakit sa akin kasi alam kong naiinsecure ako sa kaniya noon. Nagbaba siya ng tingin sa akin. “I know. I’m sorry.” Her voice was almost inaudible. Ramdam kong halos kinakain na siya ng lupa sa hiya. I know Brielle. Hindi siya kumportableng humingi ng tawad. But I guess motherhood really changed her. At least, she knows how to apologize and repent now. “But

SEVENTY EIGHT

KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW I have spent most of my days just lurking around. Unti-unti ay nararamdaman ko nang bumabalik na ang lahat sa normal. Every Friday, pumupunta kami sa mansion ng mga Fontanilla para mag-dinner. Minsan ay sumasalo sa amin ang iba pang mga pinsan at mga tito’t tita ni Dylan. It was fun. Kahit si Paige ay alam kong nasisiyahan na rin. Tinulungan din kami ng tito ni Dylan na si Tito Damon sa pag-aayos ng mga papeles ni Paige. Medyo marami pang mga kailangang ayusin but I can say that we’re getting there. Kahit papaano ay umuusad na. Every Saturday naman ay lumalabas kami nina Danielle at Maurice… minsan ay kasama rin sina Dylan at Iverson. At some point, nawawala sa isip ko ang mga bagay-bagay. It was fun sp

SEVENTY NINE

KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW The days followed passed more peacefully than I ever thought they would. Minsan, kapag nagigising ako sa umaga ay hindi ko mapigilang mamangha. Akala ko ay panaginip lang ang lahat. Pero hindi. Wala na ako sa panaginip. I am home. I am finally safe. And little by little, we were finally rebuilding the life that had been taken away from us. Paige started going to school again. Mom and Lance personally took care of her enrollment as they insisted that Dylan and I focus on helping her adjust emotionally instead of worrying about paperwork. The Fontanillas treated Paige as if she had always been a part of the family, and seeing how naturally she blended into the Fontanillas

EIGHTY

KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW “I… I didn’t mean to…” “You did. It happened so many times for it to be a coincidence. Nilayo mo ako kay Mom noon. Tapos ngayon, nilayo mo ako kay Lola… even to my husband! For two years, nabuhay ako kasama ng kung sino. I thought they are my family. Turns out.. T-turns out my husband was waiting for me to come home. I didn’t even know. You took advantage of me. Ginawa mo ‘yun kasi gusto mong ilayo na namana ko sa lahat. For what? I don’t understand you, Dad.” Namayani ang katahimikan sa pagitan naming tatlo. Nanatiling nakayuko si Dad habang ako naman ay pinipilit na kontrolin ang paghinga ko. Dylan stayed beside me as his thumb gently stroked my hand.

EIGHTY ONE

KAIA FONTANILLA POINT OF VIEW Six months later… Hindi ko na namalayang napabuntong hininga ako nang tuluyang huminto ang sasakyan sa loob ng memorial park. Tahimik lang ang buong biyahe namin papunta rito. Paminsan-minsan ay nagkukuwento si Paige tungkol sa mga nangyayari sa bagong school na pinapasukan niya. Nakikinig lamang kami ni Dylan at tumatawa sa bawat kuwento niya. Ilang buwan na ang lumipas simula nang mawala si Tres. Marahan kong hinubad ang seatbelt ko bago bumaba ng sasakyan. I heaved a deep sigh as my eyes roamed around the memorial park. “Mama, dali na.”

EIGHTY TWO

KAIA FONTANILLA POINT OF VIEW Six months later… "Ano pong mas maganda, Mama?" Tanong ni Paige habang sabay na itinataas ang dalawang dress na hawak niya. "Ito po..." Itinaas niya ang pink na dress na may maliliit na embroidered flowers. "...o ito?" Sunod naman niyang ipinakita ang lavender dress na may ribbon sa may baywang. Kung tama ang natatandaan ko, galing kay Danielle ang pink na dress samantalang sa tatay naman ni Dylan ang kulay lavender na dress. Napangiti ako habang pinagmamasdan siyang pabalik-balik ang tingin sa dalawang damit. Halos limang minuto na yata siyang hindi makapagdesisyon. "Pareho namang bagay sa'yo, anak,"

EIGHTY THREE

KAIA FONTANILLA POINT OF VIEW Halos buhay na buhay ang buong mansion nang makarating kami. May mga staff na abalang naglalabas ng pagkain sa dining room, habang sa sala naman ay may ilang kasambahay na nag-aayos ng mga bulaklak na bagong dating. Kahit ilang beses na akong nakapunta rito, hindi pa rin ako nasasanay sa ingay at init ng tahanan ng mga Fontanilla. It never felt like one of those intimidating mansions owned by rich families. Somehow, it always felt... lived in. Pagkababa pa lang namin ng sasakyan agad nang sumalubong sa amin si Lance na tatakbong lumabas ng bahay. Na para bang kanina niya pa hinihintay ang pagdating namin. "There you are!" nakangiti niyang bati kay Paige. "Come here! May ipapakita ako sa'yo." Hindi pa man ako nakakapag-react ay karga na niya agad ang anak namin. "Lance—"

EIGHTY FOUR

KAIA FONTANILLA POINT OF VIEW Pagkauwi namin galing sa mansion ng mga Fontanilla, halos wala nang marinig sa loob ng sasakyan kundi ang mahinang ugong ng makina at ang pantay na paghinga ni Paige mula sa backseat. Hindi man lang siya umabot sa kalahati ng biyahe bago siya tuluyang nakatulog. Halata namang napagod siya sa buong araw dahil halos wala siyang ibang ginawa kundi tumakbo sa garden kasama si Lance, makipagkulitan kina Danielle at Iverson, at yakapin ang lahat ng makasalubong niya matapos naming ibalita ang tungkol sa baby. SHe was too happy and proud to tell everyone na she is going to be a big sister now. Napangiti ako habang sinisilip siya sa rearview mirror. Nakayakap pa rin siya sa maliit niyang stuffed bunny at bahagyang nakabuka ang bibig habang mahimbing na natutulog.

EPILOGUE

DYLAN FONTANILLA POINT OF VIEWI used to think weddings were overrated.Lumaki akong uma-attend ng kung anu-anong kasal dahil sa pangalan ng pamilya namin. Politicians, business tycoons, old money families… I've seen almost every kind of extravagant wedding there was. Pare-pareho lang naman ang nakikita ko. A beautiful venue, expensive flowers, a long walk down the aisle, then a promise that not everyone could keep.Back then, I honestly couldn't understand why people became so emotional over one ceremony.Now, standing in front of the altar with my hands tucked inside the pockets of my suit just to hide how restless they were, I finally understood why.Hindi pala tungkol sa kasal ang pinaghahandaan ng mga tao. It's everything that happened before it.I slowly looked around the chapel. Soft music echoed through the room while the guests quietly settled into their seats. White roses lined both sides of the aisle, and warm candlelight made everything feel calmer than it actually was. Out

ANTERIOR

...

10 11 12 13 14 15

PRÓXIMO

ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

DMCA.com Protection Status