บททั้งหมดของ The Bride From Auction (Tagalog): บทที่ 61 - บทที่ 70

Hindi ko alam kung ano ang nangyari, basta nakita ko lang ang sarili ko na sumunod sa sinabi ni Javier na sumakay sa kotse niya at hindi na pumasok ngayong araw. Hindi ko rin nagawang magpaalam kay Aaron o kahit kay Lara manlang dahil agad niya na akong pinasakay sa kotse niya na hindi ko rin namamalayan na ayos lang sa akin. Kaya ngayon, nagsisisi ako sa ginawa ko.“I should go back there and talk to them, Lara and Aaron.” Seryoso kong sabi kina Javier at Liam. Liam is the who was driving at nasa likod kami ni Javier nakaupo. “Hindi ka na babalik doon,” sagot naman ni Javier na tila hindi nagdadalawang isip na sabihin iyon kay Janiyah. Bumagsak ang balikat ni Janiyah dahil sa sinabi ni Javier sa kanya, ayaw niyang magalit sa kanya si Lara at Aaron lalo na kawalang respeto iyon dahil boss niya si Aaron at Manager niya si Lara, naging mabait pa rin silang dalawa sa kanya kahit papaano.“Wala naman silang ginagawang masama sa akin, hindi nila deserve na hindi ako magpakita sa kanila a

“Javier…” Gulat na sabi ni Janiyah nang makita niya si Javier sa harap ng bahay nila.    “Hi, nagising ba kita? I’m sorry kung sobrang aga ko dumating, I am just excited to be with you today.” Nakangiting sabi ni Javier.    Tila nahiya naman si Janiyah dahil sa sinabi ni Javier, inasahan niyang darating si Javier ngunit hindi niya inasahan na ganito kaaga. “Ayos lang naman. Please come in. Maagang umalis si Mom and Lucy, hinatid niya sa school while Dad, maaga rin sa trabaho niya kaya hindi mo na sila naabutan,” paliwanag ni Janiyah. “How about Liam? Hindi mo ba kasama?” tanong ni Janiyah at tumingin pa sa labas kung nariyan si Liam ngunit kahit anino ni Liam ay hindi niya nakita.   “I asked him something kaya ako lang ang mag-isa ngayon. Hmm, remember what I said

Natapos ang isang buwan na hindi sinasabi ni Angela ang nalaman niya tungkol kay Javier na nakikipagkita siya kay Janiyah. Hindi na rin umulit si Angela na pumunta sa lugar kung saan niya nakita si Aaron. Isang buwan na rin ang negosyo ni Janiyah, Javier build a coffee shop for her in her town. Masayang ginagawa iyon ni Janiyah dahil bata pa ay pangarap niya na magkaroon ng sariling negosyo. “Liam!”  Agad na bumaling si Liam sa taong tumawag sa kanya, ngumiti siya habang pinagmasdan ang babaeng matagal niyang hindi nakasama. “Periyah…how are you?” he asked. Niyakap niya si Periyah.  Isang buwan niya ring hindi nakita si Periyah dahil dinala siya sa Japan ng pamilya niya nang nalaman ang nangyari sa kanya. 

Umaga na nang umuwi si Javier sa bahay niya at saktong naabutan niya pa si Angela na kakalabas lang ng kwarto at handa na para pumasok sa trabaho. Napahinto silang dalawa nang makita nila ang isa’t isa, seryosong nagkatinginan hanggang sa ngumiti si Angela sa kanya at naglakad papunta kay Javier. “Good morning, inumaga ka na ng uwi? Where did you sleep? I am sure you have not slept in your office since I went there last night to check on you.” Nakangiting sabi ni Angela.  “Marami akong ginawa sa opisina kaya hindi na ako nakauwi kagabi—” “I also called in your office, buong araw kang wala roon, Javier.” Nakangiting sabi ni Angela.  Seryoso namang tumingin si

Umuwi si Janiyah sa kanilang bahay na hindi masaya, natapos ang pag-uusap nilang tatlo nina Angela at Cecille nang umalis bigla si Cecille at sumunod si Angela para kausapin ang ina niya habang naiwan naman si Janiyah na hindi alam ang gagawin. “Bakit ganyang ang mukha mo? May nangyari bang problema sa shop mo?” tanong ng nanay ni Janiyah na si Laura.  Bumuntong hininga si Janiyah at bumaling kay Lauro. “It’s nothing, Mom. Hindi naman malaki—” “Hindi malaki pero ganyan ang mukha mo. Para kang ninakawan ng ilang milyon…” sabi naman ni Laura. Lumapit siya kay Janiyah at tumabi. “Tell me, sweety. What’s bothering you?” she asked.  Dahil