เซียนหมอมังกรระห่ำเมือง의 모든 챕터: 챕터 271 - 챕터 280

ทันทีที่กระโจนขึ้นไปบนเตียง หลิวเย่าหมิงเตรียมถอดเสื้อผ้าของฉินโม่หนงก็ตกใจทันที รีบกระโดดลงจากเตียง“ใคร!”“ปู่ของแก!”หลินหยางค่อย ๆเดินเข้าไปในห้อง“ไม่ใช่ แกยังไม่มีสิทธิ์เป็นหลานชายของฉัน!” หลินหยางรู้สึกว่าไม่เหมาะสม รีบแก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง“แก! ไอ้สารเลว แกบ้าไปแล้วเหรอไงวะ ถึงกล้าบุกเข้ามาในห้องของฉัน แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”หลิวเย่าหมิงโมโหมาก ฉันถอดกางเกงแล้ว กำลังจะได้แสดงพลังของตนเอง แต่กลับถูกไอ้เด็กบ้ารบกวนอารมณ์สนุก เขาแทบอยากจะควักปืนมาเป่าหัวหลินหยางเดี๋ยวนี้เลย“แกเป็นใคร ฉันไม่สนใจเลยสักนิด! แล้วแกรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?” หลินหยางชี้ไปยังฉินโม่หนงที่อยู่บนเตียงหลิวเย่าหมิงมีกะจิตกะใจที่จะสนทนากับหลินหยางที่ไหนกัน ชี้ไปยังประตูกล่าว “รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะจับแกโยนลงไปข้างล่างจากตรงนี้ ให้แกตกลงไปตายซะไอ้เด็กนรก!”หลินหยางดีดนิ้วกล่าว “เป็นความคิดที่ดี!”หลิวเย่าหมิงรู้สึกว่าตนได้พบเข้ากับไอ้โรคจิตเข้าให้แล้ว เขาเตรียมที่จะควักโทรศัพท์ออกมาโทรหาคนขับรถของบริษัท ให้คนขับรถขึ้นมาจัดการกับไอ้หมอนี่หลินหยางแย่งโทรศัพท์มือถือมาจา

เมื่อหลินหยางเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของฉินโม่หนง ก็มั่นใจว่าเธอไม่ได้แสร้งอวดดี ที่พูดมาเป็นความจริงหัวสมองของเขาเกิดความคิด แล้วก็เข้าใจในทันที“คุณคิดจะล่อเหยื่อ? จงใจให้โอกาสเขา จากนั้นค่อยข่มขู่เขาใช่ไหม?”“ถ้าไม่อย่างนั้นละ? กินข้าวกับเขามื้อเดียวฉันยังรู้สึกสะอิดสะเอียน ฉันจะให้เขาได้สมปรารถนาได้ยังไง” ในระหว่างที่ฉินโม่หนงพูด ก็ควักเครื่องบันทึกเสียงอันหนึ่งออกมาจากตัวเมื่อครู่นี้เดิมทีเธอกำลังจะลืมตาเพื่อตอบโต้ แต่คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะบุกเข้ามากะทันหัน ทำให้เธอตกใจ“มีเสียงบันทึกนี้ ฉันก็สามารถใช้การที่เขาพยายามจะข่มขืนฉันมาตอบโต้และข่มขู่ให้เขาเซ็นอนุมัติเงินกู้ให้ฉันได้ ตอนนี้เป็นไงละ เขาตายแล้ว เครื่องบันทึกเสียงนี้ไม่มีความหมายบ้าอะไรแล้ว แกว่า แกทำลายเรื่องดี ๆของฉันไหมล่ะ?”ถึงแม้ว่าฉินโม่หนงจะกำลังตำหนิหลินหยาง แต่อันที่จริงในใจก็ยังรู้สึกอบอุ่นอยู่เล็ก ๆอย่างไรเสียเธอก็เคยผ่านฝันร้ายที่ถูกคนขืนใจมาแล้ว เป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเอามาก ๆแต่หลินหยางปรากฏตัวช่วยเธอเอาไว้ได้ทันเวลาถึงสองครั้ง ทำให้เธอค่อนข้างรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น“ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นห้อ

“ฉันกำลังพูดเรื่องจริงจังกับแกอยู่นะ ช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม!”ฉินโม่หนงรู้สึกว่าตนที่อยู่ต่อหน้าหลินหยางนี้ ช่างไร้ค่าเสียเหลือเกิน “ที่ฉันพูดอยู่ก็เป็นเรื่องจริงจังเหมือนกันนะ แม่ทูนหัว”"แกห้ามเรียกฉันว่าแม่ทูนหัวอีก!” ฉินโม่หนงชักจะทนไม่ไหวแล้ว จึงเปล่งเสียงสั่งห้ามออกไป“ทำไมล่ะครับ แม่ทูนหัว! ก็แกเป็นแม่ทูนหัวฉันนี่ ทั้งเมื่อก่อน ตอนนี้ แล้วในอนาคตก็ต้องเป็นสิ” รู้หลินรู้อยู่แล้วว่าทำไมฉินโม่หนงถึงหน้าแดง เดิมทีเพราะว่าชื่อเรียกนี้ทำให้เธอรู้สึกอับอาย แต่ตอนนี้มันเจ๋งสุด ๆ ไปเลยล่ะ! ทั้งสองมือของฉินโม่หนงยกขึ้นมาปิดใบหูเอาไว้ “แม่ทูนหัวครับ ฉันมีคำที่ไม่รู้จะพูดจะจาออกมายังไง”หลินหยางเดินไปกล่าวต่อหน้าฉินโม่หนง “มีอะไรก็รีบพูดมา! พูดจบแล้วก็รีบออกไปซะ อีกเดี๋ยวคนจากหน่วยตรวจการก็มาแล้ว มารับเรื่องไป ให้ฉันเข้ามาจัดการ ซึ่งเรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแกเลย” ฉินโม่หนงกล่าวออกมาอย่างน่าเกรงขาม “แม่ทูนหัว แกดีกับฉันจัง ฉันฆ่าคน แกก็ยังช่วยเช็ดก้นให้ฉัน ทั้งที่ความจริงแล้วไม่ได้ต้องการเลยก็ตาม แค่โทรกริ๊งเดียวก็จัดการได้แล้ว” หลินหยางลงมือสังหารหลิวเย่าหมิง ตาม

ดั่งคำกล่าวที่ว่าไม่เจอกันหนึ่งวัน เหมือนผ่านไปแล้วสามฤดูใบไม้ร่วง สองสามวันนี้ฉินโม่หนงไม่ได้สนิทแนบชิดกันกับหลินหยางเลย จึงมีความคะนึงหากันตามธรรมชาติ และแสดงท่าทางออกมาอย่างกระตือรือร้น ด้วยปฏิภาณอันยิ่งใหญ่คือกำราบหลินหยางไว้ในคราเดียว แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อหลินหยางมีร่างกายเป็นปรมาจารย์ระดับเบิกฟ้า ถึงแม้ว่าฉินโม่หนงจะเหมือนหมาป่าและแม่เสือ แต่ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้กันกับหลินหยางได้ การต่อสู้เข้าสู่รอบที่สาม ฉินโม่หนงแพ้ลง และยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจ เดิมทีที่อยากจะรีบคิดวิธีจัดการกับเรื่องการฆ่าหลิวเย่าหมิง แต่เมื่อคืนนี้บ้าบิ่นเกินไป มีความอ่อนล้าโรยแรงอยู่บ้าง ทำให้ฉินโม่หนงลอยหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกทีจนตะวันโด่งเมือลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นหลินหยางนอนอยู่ข้างกาย ฉินโม่หนงพอใจไปทั้งใจ ก่อนหน้านี้ หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาแล้ว บนเตียงนอกนอกจากกลิ่นกายที่หลินหยางหลงเหลือไว้แล้ว เรือนร่างของเขากลับไม่เห็น ฉินโม่หนงจ้องมองยังผู้ชายข้างกาย พร้อมทั้งอารมณ์สับสนไปหมด เธอคิดว่ากำลังมองดูการเติบโตของหลินหยาง เธอมองหลินหยางเป็นเสมือนหลานชายเสมอมา เคยคิดถึงขั้นอยากเป็นแม่สื่อ

เจี่ยฟู่เฉียงกล่าวด้วยความแค้นเคือง “ท่านประธานฉินคะ ด้วยเครดิตของคุณแล้ว เงินกองทุนนี้จึงกลายเป็นเรื่องง่าย ตลอดมาล้วนเป็นเพราะไอ้หมาหลิวเย่าหมิงที่คอยขัดขวาง ไม่ยอมเซ็นชื่อสักที พวกเราเองก็ทำอะไรไม่ได้ค่ะ”“แล้วหลังจากนั้นล่ะ? หลิวเย่าหมิงตายไปแล้ว ประธานธนาคารคนใหม่คงจะไม่ได้แต่งตั้งขึ้นเร็วขนาดนั้นนะ?” “แน่นอนค่ะ! เงินกองทุนของคุณ ผู้อำนวยการเฉาเป็นผู้อนุมัติด้วยตัวเองค่ะ จึงไม่ต้องไปหาประธานธนาคารที่ไหนมาเซ็น! ท่านประธานฉินคะ ท่านมีความสัมพันธ์อะไรกันกับผู้อำนวยการเฉาหรือเปล่าคะ ท่านรีบบอกมาเถอะค่ะ... ก่อนหน้านี้ที่ฉันมีทัศนคติที่ไม่ดี ก็เพราะถูกไอ้หมาหลิวเย่าหมิงบังคับทั้งนั้น โปรด่านให้อภัยฉันด้วยนะคะ” เจี่ยฟู่เฉียงไม่กล้าต้องโทษกับฉินโม่หนง ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอบยิ้ม“ผู้อำนวยการเฉาอนุมัติด้วยตัวเอง?” ฉินโม่หนงเกิดความสงสัยขึ้นในใจ เธอกับเฉาเค่อหมิงไม่ได้สนิทสนมกันเลยสักนิด เพียงแค่เคยพบกันบ้างไม่กี่ครั้ง แต่ก็อยู่ในสถานการณ์ทางการทั้งหมด จึงไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน เฉาเค่อหมิงจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องเข้ามาช่วยเธอสิ หรือจะเป็นไปได้ไหมว่าเฉาเค่อหมิงกับลังจับตามองเธออยู่?