Todos os capítulos de A Night with the Billionaire: Capítulo 11 - Capítulo 20

Hindi pa kailan man naranasan ni Lilliane ang sumakay ng bus at bumyahe nang malayo, ito pa lang ang unang pagkakataon niya.Aminado siya sa sarili na kinakabahan at natatakot siya dahil pakiramdam niya’y patungo siya sa kawalan.Nang makarating sa bus terminal sa Pasay kanina’y hindi niya alam ang gagawin. Nagtanong-tanong siya kung may bus ba na patungong Norte—ang siste’y kakaalis lang daw ng bus na byaheng Dagupan, Pangasinan. Ang kasunod na raw na byahe na papuntang Norte ay sa Tuguegarao na at sa ganap na ala una nang hapon.Hindi niya alam ang lugar na iyon at hindi pa kailan man narating pero magandang lugar iyon para sa kagaya niyang may tinatakasan.Hindi mapigilan ni Lilliane ang magsimulang mabalisa. Kaya nang mag-anunsyo ang kundoktor ng bus na papuntang Tuguegarao na maaari nang sunakay ay nakipag-unahan na siya.Pinili niyang maupo sa dulo at tabi ng bintana. Ang aviator at baseball cap na suot ay hindi niya hinu bad. Ayaw niyang makampante.Alas diez na nang gabi nang

“Arnulfo, my love, I'm here!” malandi at mataas ang tinig na bungad ni Scarlet pagpasok pa lamang niya sa mataas at malaking double doors ng mansyon.Mapang-akit at kumekendeng itong naglakad sa malawak na living room. Suot ay isang kulay pulang dress na may mababang neckline, ang malulusog na mga dib dib ay nagmamalaki. Humahakab din sa malaki nitong balakang ang tela ng suot na damit na ang haba ay hanggang sa ilalim ng tuhod. Ang tatlong taas na takong ng suot na nude strappy stilletos ay nagbibigay taas sa hindi katangkarang babae.Huminto si Scarlet sa gitna ng living room at maarteng hinawi ang mahabang buhok na bahagyang tumabing sa gilid ng mukha. Pinaarte rin ang buhok nitong orihinal na deretso dahil ngayon ay nakakulot iyon.Iginala niya ang paningin. Napakatahimik ng mansyon na tila walang nakatira. Mayamaya ay lumabas ang isa sa mga katulong ni Arnulfo at hindi mapigilan ni Scarlet na taasan ito ng kilay at kutyain gamit ang mga mata. Sa pagkakaalam niya ay ito ang pinaka

Hindi kaya buntis ka?Tila alingawngaw ng sirena ang mga salitang iyon buhat kay Consuelo.Natigagal siya at napatitig dito matapos nito iyon sambitin. Kumakabog ang kanyang puso at ramdam niya ang pagyanig ng kanyang sistema dahil doon.Mahinang umiling siya habang nakatitig dito, hindi siya naniniwala. Akala lang marahil nito iyon at imposible rin namang mangyari iyon.Ngunit nang maalala ang isang gabi sa piling ng estranghero na hindi na niya maalala ang mukha, at ang maiinit na sandali na ilang beses nilang pinagsaluhan ay lalong nagpatibay na maaaring tama ang hinala ni Consuelo.Pero isang gabi lang ‘yon! Giit ng isang bahagi ng isip niya.Isang gabi pero ilang ulit ka niyang inangkin! Sikmat naman ng kabila.Bumaba ang mga mata ni Lilliane sa sink.Katatapos lang niyang dumuwal. At gaya nang dati ay wala naman siyang inilalabas kundi puro laway.Nagsimula siyang makaramdam nang panginginig.Paano nga kung totoong buntis siya? Anong gagawin niya? Paano niya ipaliliwanag kay Con

Nasapo ni Lilliane ang panga ng lalaki habang parehas nilang dinarama ang marahang haplos ng mga labi sa isa’t isa, ang kanilang mga mata’y pikit. Tila nilalasap ang lambot at tamis ng bawat halik. Naramdaman niya ang kamay nitong masuyong gumapang mula sa makinis niyang balikat, sa pisngi ng kanyang kaliwang dib dib, sa kurba ng kanyang baywang hanggang sa kanyang hita at pumirmi roon. Ang haplos nito’y nakapagdudulot sa kanya ng masarap na kiliti habang lumalandas din ang labi nito kanina sa kanyang pisngi pababa sa kanyang panga. Hindi mapigilang umungol at dumaing ni Lilliane sa bawat hagod ng bibig at kamay nito sa kanyang makinis na balat. Ang kamay nitong gumagapang kanina sa kanyang katawan ay pumirmi at tila nanggigigil na humawak sa kanyang mabilog na hita. Umaarko ang kanyang katawan, ang mga mata’y nananatiling pikit, ang bibig ay naglalabas nang mahihina at masasarap na daing at ungol, ang kanyang gitna at mga dib dib ay naghahanap nang matinding atensyon. Tila kakapusi

Tahimik ang conference room. Hindi iyon ang normal na katahimikan na dala ng isang normal na pagpupulong—ito ang uri ng katahimikan na puno ng naipong galit, ng mga matang nag-aapoy sa paghihintay, at ng tensyon na parang isang pinipigilang pagsabog. Ang tanging maririnig ay ang tick-tock ng relo sa dingding at ang tunog ng malamig na aircon na tila hindi kayang tapyasin ang init ng diskusyon. Ilang shareholders ang pasimpleng nagpupunas ng noo, hindi dahil sa init kundi sa matinding inis. Biglang tumindig si Mr. Briones nang hindi na makapagtimpi, isa siyang kilalang shareholder dahil sa pagiging masigasig sa pamumuhunan. Matagal na rin siyang may kinikimkim na hinanakit sa pamunuan ng kumpanya magmula ng iba na ang humawak nito. Napakuyom ang kamao ng matanda sa ibabaw ng mesa, at ng magsalita ay halos dumagundong ang boses sa silid. “You made a huge mistake, Mathilda!” Dahil sa mga binitawang salita na iyon ng matandang lalaki ay tuluyang pumutok sa hangin ang kanina lamang ay