ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / THE FIFTY-BILLION BRIDE / บทที่ 11 - บทที่ 20

บททั้งหมดของ THE FIFTY-BILLION BRIDE: บทที่ 11 - บทที่ 20

28

CHAPTER 11

ELEANOR POV:“Bakit ngayon ka lang, Eleanor?” Tita Michelle asked me, her eyebrow slightly raised.Napataas naman agad ang isang kilay ko. “Why? Did I ruin your party?” sagot ko.Umirap naman agad ito. “Ipaalala ko lang sayo na hindi para sayo ang party, para ito kay Cheska so stop your delusion,” wika nito.Natawa naman agad ako ng mahina. “What do you mean? Nag-delusyon ako na para sa akin ang party na ito? Really?” I said, my eyebrow raised again. “Naapakan ko ba ang ego mo, because some of the visitors talk to me? Or ikaw ang nag-delusyon na parang kinuha ko ang atensyon nilang lahat?”Namula naman ang kanyang mukha at mukhang natamaan sa sinabi ko. “Don’t worry, aalis rin naman agad ako. Hindi naman sana ako pupunta dito kung hindi mo pinilit ang ama ko,” ani ko at umalis na.Nakihalubilo ako sa mga bisita ng bigla na lang lumapit si Kenneth sa akin. My ex-boyfriend, no, my ex-fiancé. Hindi ko ito pinansin at nagkunwari lang na hindi ito nakita.“Hey, how are you?” tanong nito sa
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 12

ELEANOR POV: Nakatingin ako sa sarili ko sa malaking salamin, nakasuot ako ng puting bestida, simple lang pero lumilitaw ang natural kong ganda. Nakabuhayhay ang buhok ko at light make up lang ang nilagay ko sa mukha. Ang stiletto ko naman ay kulay silver na may diamond na design. I feel like I'm ready to take on the world! “Ms. Del Rosso, naghihintay na po si Mr. Volkovitch sa labas,” ani ng staff. Nandito kami sa hotel at ang harapan ay ang chapel kung saan ang kasal. I don’t know kung sino ang gagawa ng kasal, nagbago kasi ang plano. I really thought na ang kanyang kaibigan ang gagawa sa kasal namin. Ngayon ko lang nalaman na isang pari ang magkasal sa aming dalawa. Marahan akong tumango sa staff bago tumayo, bitbit ang handbag ko na kulay puti ay lumabas ako sa hotel room. “May mga bisita na ba?” tanong ko sa staff na sumabay sa akin sa paglalakad. Umiling naman agad ang staff. “Wala naman po kayong masyadong bisita. Puro mga naka-business suit lang po ang mga nandoon,” m
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 13

Eleanor POV:Parang sasabog na ang puso ko sa dibdib ko, halo-halo ang takot at kaba na nararamdaman ko. Nakatayo ako sa tabi ni Dickran sa altar, at feeling ko mawawala na ako sa sarili ko. Ang kapilya ay amoy na amoy liryo, ang tamis ay halos nakakasakal. Napatingin ako sa paligid at nakita ko ang mga nakangiting mukha ng mga kaibigan ni Mr. Volkovitch. Wala ang pamilya ko, ayokong malaman ang tungkol sa kasal. Ayoko rin na isipin nila na sobrang desperada na ako. Ang mga mata niya ay puno ng emosyon, pero kahit na nakaramdam ako ng init mula sa kanyang tingin, naninindig ang mga balahibo ko sa batok. Ito ay isang negosyo lang, isang kinakailangang hakbang para sa kumpanya, at hindi ko dapat pag-isipan ito ng ibang rason.Sinulyapan ko si Mr. Volkovitch. Mukhang seryoso siya, nakatuon ang mga mata niya sa pari. May isang mahinang linya ng pag-aalala sa kanyang noo, parang hindi siya sigurado sa ginagawa niya. Iginiit niya ang isang kasal sa simbahan, kahit na sinabi ko sa kanya na h
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 14

ELEANOR POV:The air in the meeting room was thick with anticipation. I sat across from Nelmie as we faced our client, Mr. Buenavista, a man who seemed to radiate power and an aura of authority. He was our new client, a car shop owner, and this was the first time he was going to order from us, so he was the one who initiated this meeting. Now, I was showcasing my latest design – a sleek, innovative electric car I called the "Aether.”"So, Ms. Del Rosso, tell us more about this new model,” sabi ni Mr. Buenavista at sumandal, ang kanyang tingin ay matalim. He was the CEO of a large automotive company, and I desperately wanted him on board."Mr. Buenavista, The Aether is a revolutionary electric car designed to appeal to a new generation of drivers.” Tinuro ko ang makinis na prototype na ipinapakita sa screen, ang , hismga linya nito ay elegante na parang isang piraso ng sining. "It's designed to be stylish, efficient, and, above all, fun to drive.”Alam kong naging maayos ang presenta
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 15

ELEANOR POV:“Teka, nananaginip ba ako? O nakikita ko talaga ang suplado kung boss?” lasing na ani ni Gina habang nakaturo sa isang direksyon.Nangunot naman agad ang noo ko at tinignan ang banda kung saan nakaturo ang kaibigan ko, at doon ko nakita ang isang grupo pero ang nakakuha ng atensyon ko ay ang madilim na anyong mariing nakatingin sa akin. “Dickran ang asawa ko,” bulong ko sa sarili ko.Ang katabi nito ay ang boss ni Trina na si Eross habang ang kabilang silya ay ang boss naman ni Gina na si Drake, prente itong nakaupo habang nakatingin din sa banda namin. Napatingin ako kay Gina na namumula ang mukha, hindi ko matimbang kung dahil ba sa alak o dahil sa amo nitong ex-boyfriend din ng kaibigan ko.“Beb, you okay?” mahinang tanong ko habang kumurap-kurap. Umiikot na ang paningin ko at mukhang tinamaan na nga ako ng alak.Umiling-iling naman agad ito. “P-paano ako maging okay? Hindi ko siya makalimutan at mas lalong hindi ko makalimutan ang kanyang ginawa,” may lungkot na tonon
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 16

DICKRAN POV;Mahigpit kong naikuyom ang mga kamao ko ng makita ko ang tatlong lalaki na lumapit sa mesa ng asawa ko.“I-is that G-gina?” Drake asked. Habang pilit na inaninag ang banda ng mga babae.Si Eross naman ay nakapikit at lasing na, “T-trin…” ungol ni Eross habang nakapikit.Bumuga ako ng hangin bago tumayo at naglakad patungo sa pwesto ng asawa ko. Nakita ko pa ang pa-simpleng pag-yapos nito sa bewang ni Eleanor.“Bagay tayo miss, maganda ka gwapo naman ako, hindi ka na lugi sa akin. Ang kaibigan ko na din bahala sa mga kasama mo, sisiguraduhin kong hindi mo makakalimutan ang gabing paliligayahin k—”“At sisiguraduhin ko rin na hindi ka sisikatan ng araw,” malamig kong sabat.Tumingin naman sa akin ang lalaki at hambog akong hinarap. “Problema mo pre? Nauna ako sa kanya, maghanap ka ng say—”“She’s my wife, you idiot!” malamig kong pagputol sa kanyang pagsasalita.“And that girl wearing a black skirt is my fiance,” segunda ni Drake.“Also, that girl wearing a pink dress is my
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 17

ELEANOR POV; Dahan-dahan kong binuksan ang mga mata ko. Inilibot ko ang tingin at napansin na ang silid ay puti, na hinaluan ng ginto. Matinding sakit ang tumitibok sa ulo ko, kaya napailing ako at sinubukan kong umupo. Agad kong napansin ang kumot ng kama, na tila sobrang lambot. Ang buong silid naman ay amoy panlalaki, at… may kakaiba pa. Kumurap ako, sinusubukan na magpokus. Parang ang lahat ay…sobrang bongga. Nasaan ba ako?Pinilit kong maalala ang nangyari kagabi bago ako makatulog, pero wala akong naaalala kundi ang lalaking lumapit sa amin at si Dickran... Dickran?Tumayo ako mula sa kama, nanginginig ang mga binti ko. Lumapit ako sa bintana, ang mga paa ko ay lumalakad sa isang marangyang karpet. Nakita ko ang malawak na tanawin ng maayos na hardin at ang kumikinang na pool. Hotel ba ito? Inilibot ko ang tingin ko sa silid, at nahinto ang mata ko sa isang napakalaking aparador na puno ng mga mamahaling damit. Ang buong silid ay mukhang mamahalin, pero hindi ito pamilyar
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 18

ELEANOR POV:Matapos naming kumain, pinapunta ako ni Dickran sa kanyang library. Ang mabangong amoy ng lumang papel at kahoy ay sumalubong sa akin nang buksan ang pinto. Napakunot ang noo ko nang makita ang malaking mesa sa gitna, puno ng mga nakasalansan na libro, at ang malambot na sofa kung saan ako pinaupo. Nakaupo siya sa isang malaking leather chair, ang mga mata ay nakatuon sa isang dokumento. "Anong pag-uusapan natin?" tanong ko, di ko na napigilan ang sarili.Parang mas malakas na ngayon ang tiktak ng orasan sa dingding. Ilang minuto na kaming tahimik. Ni isang salita ay wala siyang sinabi. Sa wakas, tinanggal ni Dickran ang kanyang suot na eyeglasses at mariin na tumingin sa akin. “Nasabi ko na sa 'yo ang tungkol sa flight natin ngayong araw. Pero eto ka may hangover dahil sa pag-inom mo kagabi O baka kaya ka uminom dahil kinalimutan mo?” “I'm a busy person, wala akong panahon sa mga ka-ek-ekan mo, Mr. Volkovitch.” mariin kong sagot. “Dahil nakuha mo na ang gusto mo, ito
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 19

ELEANOR POV; “El, wake up.” boses ni Dickran ang narinig ko at matalim ngunit malinaw rin sa pandinig ko kahit na sobrang ingay ng eroplano. Napakurap-kurap agad ako at sinusubukan na i-adjust ang mga mata sa sinag ng araw. "Anong oras na?" mahinang tanong ko, inaantok pa rin kahit na halos tatlong oras ang naging byahe. Habang naghihintay kasi kami kanina na lilipad ang eroplano na sinakyan namin ay nakatulog ako. "Malapit na tayong lumapag sa airport,” sagot naman ni Dickran sa akin, ang mga mata niya ay nakatuon sa mga ulap sa labas. Tumayo ako at nag-unat at bumalik rin sa pag-upo. Lutang pa rin ang buong pagkatao ko. "Lalapag na pala, ambilis naman..." mahinang usual ko.Tumango naman si Dickran sa akin, tsaka niya inilabas ang isang maliit at makintab na telepono mula sa kanyang suot na black jacket. Binuksan niya ito, hindi pinapansin ang mga pasahero sa paligid na nakatingin sa amin.“9:12 na ng umaga,” sabi pa niya, ang tingin ay nakatuon pa rin sa screen ng telepono. “
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 20

ELEANOR POV; Huminto kami sa isang malawak na fountain circle, akala ko ay simpleng rest house lang ang pupuntahan namin di naman ako na inform na mala-palasyo pala itong pupuntahan namin. “We're here, breathe Del Rosso.” bulong ni Dickran sa akin. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko, pakiramdam ko ay na suffocate ako dahil sa lapit ni Dickran sa akin. Nagsimula nang manginig ang mga kamay ko. Napalunok pa ako dahil sa kaba na nararamdaman ko ngayon. "Don't be afraid. I'm here. My family can't do anything to you. Just stay close to me,” ani niya sa akin. Tumango ako ng tumango. Parang bata na sumusunod sa nanay niya. Kahit na kinakabahan ako, pilit kong kinokontrol ang sarili ko. "O-okay," sabi ko at marahan na kinurot ang sariling palad. "Good," sabi niya. "Now let's get out." At agad na lumayo na siya sa akin. Palihim akong huminga ng malalim, takot na mapansin ni Dickran ang tunay kong nararamdaman. Paglabas ni Dickran ay sumunod naman agad ako, ang tuhod ko ay marahan na
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status