All Chapters of สัมพันธ์ลับ(รัก)ประธานพันล้าน: Chapter 101 - Chapter 110

ห้องทำงานเป็นห้องเก็บเสียง เสียงด้านนอกไม่เข้าไปรบกวนด้านใน ชายหนุ่มในชุดดำเปิดประตูห้องเข้าไปได้ยินเพียงเสีนงเครื่องปรับอากาศทำงาน เขากวาดตามองแต่ไม่เห็นคนที่สั่งให้รอนั้นทำให้เขาขมวดคิ้ว หรือว่าเธอจะออกไปแล้ว? ดื้ออะไรขนาดนี้ เขาเองก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นนักหรอก แต่เกรงว่าถ้าปล่อยให้ออกไปเจอเพื่อนอะไรนั้น จะถูกดักทำร้ายเอานะสิ ยัยเด็กคนนี้ยิ่งซื่อบื้ออยู่ด้วย ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อด้วยความเคยชินแล้วเดินไปหมายจะนั่งเก้าอี้ทำงานและเปิดกล้องวงจรปิดดูว่ายัยตัวปัญหาหายไปไหน ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กนอนขดตัวบนโซฟาทำให้เขาชะงักแล้วเปลี่ยนทิศทางไปยังเป้าหมายที่หลับอยู่ จากที่หงุดหงิดรำคาญใจกลับกลายเป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ นั่งลงบนส้นเท้า จ้องมองใบหน้าของคนที่หลับอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอย้ำให้รู้ว่าเข้าสู่นิทราแล้ว หลับจริงๆ ด้วย เขากะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าเธอจะหลับไปจริงๆ มือใหญ่ยื่นไปหมายจะปลุกแต่ชะงักค้างในอากาศ ผิวแก้มเนียนใสราวกับแก้มของเด็กน้อยทำให้เขาเปลี่ยนใจเกลี่ยเส้นผมเธอเบาๆ นึกอยากสัมผัสแก้มนุ่มด้วยจมูกของ

แพรดาววางเจ้าเสือดำลงแล้วมองหน้าจอมือถือ เมื่อครู่รับสายไม่ได้ดูว่าใครโทรเข้ามา พอเห็นชื่อของผู้ชายที่มีรอยยิ้มอยู่เสมอก็ทำให้เธอยิ้มไม่รู้ตัว“พี่ดิน” “ดีใจจัง” เธอถามแล้วก็รู้สึกเขินๆ พิกลที่คุยโทรศัพท์กับผู้ชายต่อหน้าแม่ จึงเดินเลี่ยงออกมาหน้าบ้านแทน “ดีใจเรื่องอะไรคะ” “ก็ดีใจที่รับสายพี่ไงครับ” ทั้งๆที่เขาไม่ได้อยู่ตรงหน้า แต่เธอก็เขินจนหน้าแดงก่ำ ดีนะที่เดินออกมาพ้นสายตาของแม่จ๋าแล้ว “วันนี้ว่างไหมครับ” “วันนี้วันหยุดของแพรค่ะ” “ดีเลย พี่อยากขอความช่วยเหลือจากน้องแพรหน่อยครับ” “มีอะไรให้ช่วยค่ะ” เธอพูดอย่างเต็มใจ “พี่ลองทำขนมสูตรใหม่ อยากได้คนช่วยชิมค่ะ ช่วยคอมเม้นต์จะได้มั่นใจก่อนวางขายหน้าร้าน” “อย่างแพรจะช่วยได้เหรอคะ” “ได้สิ แต่ถ้าน้องแพรสะดวกใจนะครับ” “ถ้าช่วยพี่ดินได้ แพรเต็มใจค่ะ จะให้ไปชิมที่ไหนคะ” “พี่อยู่ที่ร้าน Sugar Haven” หัสดินบอกพิกัดร้านและเฝ้ารออีกฝ่ายอย่างใจจดจ่อ “ได้ค่ะ อี

แพรดาวฝืนยิ้มและทำร่าเริงเหมือนปกติ แต่หัวใจยังหวิวๆ อยู่ ทั้งที่บอกตัวเองไว้แต่ใจก็ยังเจ็บๆ รู้ก็รู้ว่าคิดไปเองฝ่ายเดียว จะโกรธหรือโทษใครก็ไม่ได้นอกจากตัวเอง หญิงสาวยอมรับว่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน จะเรียกว่าอาการ ‘แอบรัก’ ก็คงไม่ผิดแล้วก็ดันสำคัญตัวเองเกินไป คิดว่าเขาคงมองเธอเป็นคนพิเศษ แต่จริงๆ แล้วเขาใจดีกับทุกคน ถึงใจเจ็บจี๊ดแต่ก็ยังต้องมาทำงานเป็นปกติ ตราบใดที่ยังหางานตำแหน่งอื่นไม่ได้ก็ต้องกัดฟันทำงานนี้ต่อไป “ดื่มด้วยกันสิ ถ้าดื่มแก้วนี้พวกพี่ให้ห้าพัน” ไม่ใช่ครั้งแรกที่แพรดาวถูกลูกค้าชวนดื่ม แต่ไม่ว่าจะหลอกล่อด้วยเงินมากเท่าไหร่ เธอก็ปฏิเสธทุกครั้งไป เพราะหน้าที่และกฎของที่ทำงานและที่สำคัญ เธอก็ไม่ใช่คนชอบดื่ม ช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยก็เคยไปดื่มในงานวันเกิดของเกรซ แต่เธอคออ่อนฟุบหลับไปตอนไหนไม่รู้ ดีที่มีเกรซอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้น...เธอไม่อยากจะคิดเลย “ขอบคุณค่ะ แต่ต้องขอโทษจริง พนักงานไม่สามารถดื่มร่วมกับแขกได้ค่ะ” “ไม่ดื่มกับพวกพี่ พี่เสียใจนะ” บรรดาลูกค้าเริ่มเมาได้ที่ แพรดาวถูกอบรม

ชายหนุ่มที่สวมชุดดำราวกับเป็นเครื่องแบบประจำตัวเดินตรงไปด้านใน ร้านขนาดเล็กมีโต๊ะชุดแค่ 4 โต๊ะ เป็นโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เจ้าของร้านมองทาทางเขาแวบหนึ่งแล้วพยักหน้าให้เด็กเสิร์ฟที่อายุราวๆ20กว่าปี เด็กหนุ่มย้อมผมสีทองเดินเข้ามาแล้วหยิบถ้วยชามที่ว่างเปล่าแล้วออกแล้วใช้ผ้าที่พาดบ่าเช็ดโต๊ะอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาโต๊ะก็พร้อมต้อนรับแขกผู้มาใหม่แล้วแพรดาวมองคนตัวสูงเลื่อนเก้าอี้ไม้ให้เธอนั่ง เขาปลดกระดุมแขนเสื้อแล้วพับขึ้นถึงขึ้นก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเธอ"ทำไมคุณไม่นั่งฝั่งโน้นล่ะ""ไม่เห็นเหรอมีแค่สี่โต๊ะ เราก็ต้องแบ่งที่ให้คนอื่นด้วยสิ""เอ่อ..""นั่งใกล้ผมไม่ได้หรือไง""ได้ค่ะ""แพ้อาหารอะไรไหม?""ไม่มีค่ะ""อยากกินอะไรก็สั่ง" เขาเลื่อนเมนูบนโต๊ะไปทางเธอ หญิงสาวเปิดดูอย่างสนใจตามประสาคนชอบทำกับข้าว ครู่หนึ่งเด็กเสิร์ฟผมทอง้ดินเข้ามาพร้อมสมุดจด"ข้าวต้มสามถ้วย ผักแขนงหมูกรอบ ยำไข่เยี่ยวม้า ผัดหอยลาย แล้วเธอล่ะ"เขาสั่งของเขาคนเดียวใช่ไหม?และเหมือนเขาจะรู้จึงพูดต่อ"ผมสั่งของผมคนเดียว”"ถ้าอย่างนั้นขอข้าวต้มหนึ่งถ้วยค่ะ ไส้ทอด ผัดกุยช่ายขาวเต้าหู้หมูสับ เอ่อ..ฉันกินกับผักแขนงกับคุณด้วยได

‘ฝืนเข้มแข็งทั้งที่หน้าซีดไร้สีเลือด ใช้ได้’ ไม่บ่อยนักที่ชายหนุ่มชื่นชมคนอื่นในใจ โดยเฉพาะ ‘ผู้หญิง’ และอาจเพราะเข้าใจความรู้สึกที่อยู่ในสภาพนี้ของแพรดาวได้อย่างดีเพราะตนเองเคยผ่านมาก่อน เขาจึงไม่สามารถปล่อยเธอให้เผชิญทุกอย่างเพียงลำพังได้ “คนไข้ต้องแอดมิด ญาติสะดวกไหมคะ” พยาบาลถามทำให้แพรดาวนึกขึ้นได้ โรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชนแต่ใกล้ที่สุด แต่สิทธิ์การรักษาต้องไปใช้บริการโรงพยาบาลรัฐ “สะดวกครับ คุณพยาบาลจัดการได้เลย” หญิงสาวหันไปตามเสียงที่ได้ยิน เขามองเหมือนเข้าใจความหมายจึงพูดขึ้นมาทันที “เรื่องค่าใช้จ่ายผมจัดการเอง” “แต่นี่โรงพยาบาลเอกชนนะคะ” “แล้วยังไง” เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามแล้วดันไหล่ให้เธอเดินตามพยาบาลไปเซ็นเอกสารเพื่อรับการรักษา “คิดเสียว่าเป็นสวัสดิการจากเจ้าของร้านอย่างผมก็ได้” “ถ้าอย่างนั้น...ขอรบกวนด้วยนะคะ ยังไงแพรจะทำงานใช้หนี้คุณแน่นนอนค่ะ” ‘ใช้หนี้’ ว่าที่เจ้าหนี้กระตุกยิ้มมุมปาก เขาได้ยินคำนี้มาบ่อยแล้วและครึ่งหนึ่งหนีหนี้ไปเสียส่วนใหญ่