All Chapters of อุ้มรักเจ้านายใจร้าย + อุ้มรักซุปตาร์ตัวพ่อ : Chapter 111 - Chapter 120

“คุณทำงานประสาอะไรเนี่ย!”“โครม!”แฟ้มเอกสารปึกใหญ่ถูกทุ่มลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงสาวที่นั่งก้มหน้างุดๆทำเอาเจ้าหล่อนถึงกับสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าสวยด้วยเครื่องสำอางซีดเซียวลงไปถนัดตา ริมฝีปากบางแทบไม่มีสีเลือด แถมตัวสั่นอย่างน่ากลัว หากทว่าชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะใส่ใจ“นี่อะไร...ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเอกสารพวกนี้น่ะสำคัญมาก คุณทำงานชุ่ยๆ ผิดพลาดนิดเดียว รู้ไหมว่าบริษัทจะเสียหายไปกี่พันล้าน คุณมีปัญญารับผิดชอบเหรอ คุณวัลภ....อ้าว!” ชายหนุ่มอุทานลั่น เมื่อหันไปพบว่าหญิงสาวผู้เป็นเลขาของตนตกใจกลัวจนเป็นลมล้มพับไปกับเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว“เฮ้ย...ว่านิดเดียวเป็นลมไปเลยเหรอเนี่ย บ้าชิบ” คนเป็นเจ้านายส่ายหน้าอย่างระอาแกมรำคาญหน่อยๆ ก่อนหันไปกดโทรศัพท์“คุณทับทิมเข้ามาพบผมที่ห้องหน่อยครับ”ไม่ถึง 2 นาทีต่อมา หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก็มาหยุดยืนหอบหน้าประตูห้องของ ‘ประธานกรรมการผู้บริหาร’ ที่ตอนนี้บรรยากาศหน้าประตูห้องคึกคักด้วยเหล่าไทยมุงจำนวนย่อมๆ ราวกับมีงานสังสรรค์อะไรซักอย่าง คุณทับทิมขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจแกมสงสัยนิดๆ “ทำไมเสียงเงียบไปแล้ววะแก” หนึ่งในไทยมุงตั้งข้อสงสัย“หรือว่าคุณวัล

“ฮัลโหลๆ... คุณชะ...เชอร์รี่...หระ...เหรอครับ” ชาริณีจำเสียงนั้นได้ทันที“ค่ะ น้าวง มีอะไรหรือคะ”“คะ...คุณ...คุณหนูครับ” คนปลายสายละล่ำละลักเสียงสั่น เหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที ทำเอาคนฟังใจหายวาบ“ยัยขวัญ...ทำไมคะ ยัยขวัญเป็นอะไรไปคะ ใจเย็นๆ นะคะ ค่อยๆ พูด” ชาริณีพยายามข่มเสียงตัวเองให้ปกติที่สุด“หะ...หาย...คุณหนู...หายไป...ปะ...ไปไหนก็ไม่รู้ครับ” น้ำเสียงขาดเป็นห้วงๆนั้นทำเอาคนฟังหัวใจแทบหยุดเต้นไปด้วย“คุณท่านให้ผมมารับคุณหนูที่สนามบินแต่ รออยู่นานก็ไม่มีวี่แววผมเลยไปเช็คกับทางสนามบินเค้าก็ว่าเครื่องลงนานแล้วแต่...ผมไม่เห็นคุณหนู...เลยครับ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ผมหาจนทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเลยครับ”“น้าวงทำใจดีๆ ก่อนนะคะ เดี๋ยวเชอร์รี่จะลองติดต่อยัยขวัญอีกครั้งละกันนะคะ แล้วถ้ายังไงจะโทรกลับไปบอกน้าอีกทีนะคะ ค่ะๆ สวัสดีค่ะ” แล้วไม่ถึง 10 นาทีต่อมา ชาริณี ก็ได้มานั่งตรงหน้า “ยัยคุณหนูตัวแสบ” ของน้าวง ที่ดันแอบดอดมานั่ง ‘โซ้ย’ ส้มตำตรงหน้าออฟฟิศของหล่อนสบายใจเฉิบเสียนี่ “นี่ไอ้ขวานฟ้า แกไปตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย” ชาริณีกระแนะกระแหนอย่างหมั่นไส้ที่สุด ก็ดูเอาเหอะ จ้วงเอาจ้วงเอา ไ

แสงแดดจ้าแทรกตัวผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีหวานสะท้อนเข้าตาทำให้หญิงสาวรีบพลิกหน้าลงซุกกับหมอนทันที มือและขากอดกระชับหมอนข้างแน่นราวกับไม่อยากจะหลุดจากห้วงแห่งนิทรารมย์แม้แต่วินาทีเดียว ทว่าแม้เจ้าหล่อนจะหลีกหลบอย่างไรก็ไม่พ้นอยู่ดี นัยน์ตาสวยหรี่ปรือ แพขนตางอนกระพริบถี่ๆ เพื่อปรับแสงสว่างรอบกายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ภาพห้องนอนที่แปลกตาทำให้หล่อนงุนงงไปชั่วขณะ“ที่ไหนกันนะ” หากเมื่อสมองเริ่มทำงาน ริมฝีปากงามก็เผลอแย้มยิ้มละมุนละไม “อ๋อ...คอนโดยัยเชอร์รี่นั่นเอง” เมื่อได้คำตอบแล้ว ไม่นานคำถามใหม่ก็ตามมาอีกเป็นชุด“แล้วเรามาทำอะไรอยู่ที่คอนโดยัยเชอร์รี่ล่ะ...”“แล้วตอนนี้ยัยเชอร์รี่เพื่อนรักอยู่ไหนล่ะเนี่ย...” คราวนี้กลับไม่มีคำตอบ ขวัญฟ้ารีบผวาจากเตียงทันที“เชอร์รี่จ๋า...เชอร์รี่...ยัยเชอร์รี่...ไอ้เชอร์รี่เน่า!” ไม่มีเสียงตอบจากเพื่อนสาว ขวัญฟ้าหันไปมองนาฬิกาปลุกที่ตั้งไปบนหัวเตียงที่ตอนนี้บอกเวลาเกือบ 10 โมง”จำได้ว่าก่อนจะนอน หล่อนจัดการตั้งเวลาปลุกไว้ที่ 7 โมงตรงนี่นา ม่านหน้าต่างทุกบานรูดปิดหมด จะมีก็เพียงรอยแยกนิดๆเท่านั้น จึงทำให้ไม่รู้ว่าข้างนอกสว่างแล้วหรือยัง...หรือว่า... นี่หล

ยกแรก...ขวัญฟ้า...ชนะ...เพราะคู่กรณีไม่ทันตั้งตัวเลยไม่ได้เตรียมกระบวนท่าไว้รับมือ ที่สำคัญคือเขากำลังรีบ...เมื่อประตูห้องประชุมบอร์ดบริหารใหญ่ของบริษัทเปิด สรรพเสียงทั้งหลายก็เงียบลงฉับพลัน ทว่าผู้มาใหม่กลับไม่ทันสังเกต การเข้าประชุมสายอาจไม่ใช่เรื่องผิดปกติใหญ่หลวงอะไรสำหรับคนทั่วไป หากแต่การผิดเวลาของท่านประธานกรรมการผู้บริหารบริษัทคนนี้ ต้องนับว่า แปลกประหลาดมหัศจรรย์ อย่างยิ่งทีเดียว สำหรับมิสเตอร์ On Time อย่าง ระพีวิชญ์ ที่ถือว่าเวลาเป็นสิ่งมีค่าที่สุด และการผิดเวลาถือว่าขาดความรับผิดชอบอย่างไม่น่าให้อภัย แต่วันนี้คนตั้งกฎเหล็กกลับแหกกฎซะเอง ทำไมจะไม่น่าแปลกล่ะ แต่ที่ น่าอะเมซิ่ง ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดนั้นคือลุกซ์ของท่านประธานที่ดูแปลกตาไปจากเดิมต่างหาก ดวงหน้าคมคาย บึ้งสนิท ถ้าใครสังเกตสักนิดก็คงได้เห็นรอยเขรอะๆ กระดำกระด่างของน้ำมันเครื่องจางตามใบหน้านั้น แถมร่างสูงใหญ่ที่มักดู สง่างาม ตลอดเวลาในชุดสูทสากลสีเข้มแต่ตอนนี้ก็ดู สง่า เหมือนกันแต่เป็น สง่าแบบแปลกๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าที่มีรอยยับๆตรงบริเวณแขน ซึ่งถ้ามองดีๆ ก็จะเห็นรอยด่างดำจางๆ ที่ตัวเสื้อ แถมเนคไทสีพื้น

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลก็กลับออกมาจากห้องทำงาน“เชิญทางนี้ค่ะ” หญิงสาวอีก 2 คน งง...คนหนึ่งงงว่าเชิญทางนี้ นี่มันทางไหน จะพาหล่อนไปไหน ก็ไหนว่าต้องรอสัมภาษณ์ แต่นี่ไม่เห็นถามอะไรซักนิด คำกล่าวนั้นจึงพาให้งงส่วนสาวน้อยอีกคนงง ทุกทีเห็นใครมาสมัครงานก็จะต้องสัมภาษณ์กับผู้จัดการฝ่ายบุคคลก่อนตามระบบระเบียบ แต่คราวนี้ ไม่มี ไม่ถามแม้แต่ชื่อเสียงเรียงนาม อย่างนี้น่าจะ ไม่ธรรมดาซะแล้วขวัญฟ้าเดินตามหญิงต่างวัยตรงหน้าขึ้นลิฟท์ไปชั้น 25 ไม่เข้าใจแค่สัมภาษณ์ทำไมต้องไปถึงชั้นนั้นด้วยก่อนที่หล่อนจะได้คำตอบ ผู้จัดการก็หยุดลงตรงหน้า...ห้องประธานกรรมการผู้บริหารถ้ำปีศาจ!ขวัญฟ้า คิดในใจก่อนพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก ทั้งที่รู้ตัวอยู่ก่อนแล้วว่าการจะทำงานร่วมกันยังไงก็ต้องพบเจอกับเจ้านายที่ดุเหมือนปีศาจคนนั้นแน่นอน แต่... วันนี้...เวลานี้...เดี๋ยวนี้...หล่อนยังไม่ได้เตรียมใจมาก่อนล่วงหน้าซักนิด ว่าจะต้องมารับมือกับเขาตั้งแต่วันแรกที่มาสมัครงานอย่างนี้ ความกดดันไหลบ่าเข้าท่วมหัวใจจนเต็มเปี่ยมเกือบล้น เมื่อผู้จัดการฝ่ายบุคคลหันมากล่าว...“คุณ...เอ้อ...” คุณจีรา