All Chapters of ฟาร์มร้อนอ้อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ปูรณ์ยังจำคำที่พ่อสอนเขา ‘ถ้าเจอคนที่ใช้ใจทำงาน จงรักษาเขาไว้ให้ดี’ เหมือนที่พ่อเคยพยายามรักษา ‘พิภพ’ ผู้จัดการฟาร์มคนก่อนเอาไว้ แต่เมื่อรักษาไม่ได้ก็จำต้องปล่อยไป คอยดูแลอยู่ห่างๆ จนพิภพตาย พ่อก็ยังตามดูแลครอบครัวของพิภพ ซึ่งตอนนี้ถ่ายโอนมาเป็นหน้าที่ของเขาต้องคอยดูแลทั้งเมียและลูกของพิภพ เมื่อฟ้ารุ่งเข้ามาปรึกษาเรื่องทำร้านนวด เขาก็เห็นด้วย ให้คนไปปรับปรุงบ้านปรับให้เป็นร้านนวดตามที่ฟ้ารุ่งต้องการ แต่ฟ้ารุ่งร้ายกาจอย่างที่พ่อบอกไว้จริงๆ หากไม่เพราะหล่อนทะเยอทะยานจนเกินพอดี พิภพก็คงไม่คิดออกไปทำกิจการด้วยตัวเอง ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนไม่ได้พักผ่อนขับรถหลับในจนเกิดอุบัติเหตุ ทั้งที่เขาคิดว่าฟ้ารุ่งจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นได้ เพราะหล่อนมีลูกสาวต้องดูแล แต่ไม่ใช่เลย ฟ้ารุ่งทำตัวฟุ้งเฟ้อ คบหาผู้ชายมากหน้าหลายตา โดยเฉพาะผู้มีอิทธิพลหลายคนในตัวอำเภอ ฟ้ารุ่งเปลี่ยนร้านนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้กลายเป็นนวดผ่อนคลายอารมณ์อย่างชนิดผู้ชายอย่างเขาต้องการ แต่เขาก็ไม่คิดจะเตือนหล่อน ยังคิดว่าฟ้ารุ่งควรจะเรียนรู้การอยู่รอดด้วยตัวเอง แม้ธุรกิจของหล่อนจะสีเท

เมื่อเดินเข้าใกล้ระยะ 1 เมตร หล่อนย่อกายลงเดินด้วยเข่าเข้าไปด้านข้างเขา ฝ่ามือสั่นเล็กน้อยขณะค่อยๆ วางถาดเครื่องนวดกับพื้น ระยะที่ใกล้กันขนาดนี้ส่งผลให้หัวใจหล่อนเต้นรัวเร็ว ร้อนวูบวาบไปทั้งร่างกาย โดยเฉพาะที่ใบหน้า แต่ก็ต้องสะกดกลั้นไว้ให้ได้ เม้มริมฝีปากแน่น ผ่อนลมหายใจเบาๆ ค่อยๆ ชำเลืองมองเขาที่หันหน้าไปอีกทาง เพียงแค่เห็นด้านหลังตั้งแต่เรือนผมดำขลับตัดสั้นสะอาด ต้นคอแข็งแกร่ง บ่ากว้าง ไหล่หนา และแผ่นหลังมีกล้ามเนื้อ หัวใจหล่อนก็ยิ่งสั่น ทว่าไม่ใช่สั่นด้วยความกลัว แต่เป็นสั่นจากสัญชาตญาณที่ต่อยอดจากเมื่อคืน หล่อนอยากลูบไล้ผิวกายของเขา อยากบีบคลึงความเข้มแข็งตึงแน่นของมัดกล้าม อยาก... แตะริมฝีปากสัมผัส เฮือก... แต่ทุกความคิดต้องสะดุดลงเมื่อเขาขยับกาย เอื้อมดาวจ้องเขม็ง เตรียมตัวเตรียมใจหากเขาหันมา ทว่าเขายังนอนนิ่ง หล่อนเองเสียอีกที่ทั้งตื่น ทั้งสั่นไปทั่วร่าง หล่อนกลัวใจตัวเอง กลัวว่าหล่อนจะเป็นฝ่ายเสนอและเรียกร้องให้เขาช่วยกินหญ้าอ่อนต้นนี้ หากชีวิตที่เป็นอยู่ในขณะนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความหวาดหวั่น เกรงว่าสักวันคงต้องตกเป็นของเล่

อย่างนั้นเหรอ หล่อนอยากให้เขากินใช่ไหม ถึงได้เสนอตัวเชิญชวนมากมายอย่างนี้ ทั้งเนื้อตัวอวบอิ่มน่ากินน่าฟอนเฟ้น ทั้งกลิ่นหอมที่เขาแยกไม่ออกว่ามาจากกลิ่นน้ำมันหอมระเหย หรือมาจากตัวหล่อนกันแน่ รู้แต่ว่าทุกส่วนในร่างกายเขาตื่นไม่ยอมหลับ และไม่เป็นผลดีต่อเอื้อมดาวแน่ เพราะขืนอยู่นานกว่านี้ หล่อนต้องเป็นคนทำให้มันหลับ “ว่าไงเอื้อมดาว ไม่รู้หรือไงว่านวดแบบนี้สุดท้ายแล้วจะจบยังไง หืม...” เสียง ‘หืม’ นั่นคือเขาอยากรู้เหตุผลที่หล่อนทำตัวไร้ยางอายแบบนี้ใช่ไหม หล่อนอยากตอบออกไปแต่ไม่กล้า คำพูดเหล่านั้น หล่อนเคยแค่คิดแต่ไม่เคยเอ่ยออกไป แม้แต่พูดกับตัวเองก็ไม่เคย แล้วเขาจะให้หล่อนพูดได้อย่างไร “หืม... เอื้อมดาว ถ้าไม่บอก... ฉันจะกลับ” ดวงตาสวยหวานเปิดขึ้นทันทีที่เขาพูดจบ เล่นเอาหัวใจแกร่งอ่อนยวบ เพราะหยาดน้ำเครือคลอในนั้นหมายความว่ายังไง หล่อนฝืนใจหรือว่าหล่อนเต็มใจ อย่างไหนกันที่เอื้อมดาวเป็น “จะบอกได้หรือยัง” เขาอยากรู้จนต้องถามหล่อนซ้ำ “หนู... หนูรู้ค่ะ” “รู้แล้วทำไมยังทำ ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ หรือเธอเห็นฉันชื่อ

“คุณปูรณ์คะ ช่วยกินหนู หนูขอเป็นหญ้าอ่อนให้คุณปูรณ์กินนะคะ ไม่ว่าคุณปูรณ์จะกินหนูครั้งเดียวแล้วไม่กลับมากินอีก จะกินทิ้งกินขว้าง หรือจะทำยังไงกับหนูก็ตาม หนูก็เต็มใจค่ะ หนูอยากให้คุณปูรณ์ เพราะตั้งแต่วันนี้ไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หนูก็จะได้ชื่อว่ามอบความสาวให้กับผู้ชายที่หนูรักไปแล้ว หนูจะไม่เสียใจอะไรอีก” “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง เอื้อมดาว... ฮะ! เธอหมายความว่ายังไง ใครจะกินเธอต่อจากฉัน พูดมาเดี๋ยวนี้! ของที่ฉันกินแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครกินอีก จำเอาไว้! และเธอเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!” แรงบีบที่ต้นแขนสร้างความเจ็บ แต่เอื้อมดาวกลับยิ้ม ‘เธอเป็นของฉัน’ นั่นหมายความว่าคุณปูรณ์เองก็หวงแหนหล่อน เขาจะปกป้องหล่อน “ค่ะ หนูเป็นของคุณปูรณ์ ของคุณปูรณ์คนเดียวเท่านั้น หนูจะไม่เป็นของใครอีก” เอื้อมดาวหลับตาพริ้มยามที่ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดร่างของหล่อนแนบอกก่อนที่เขาจะโอบอุ้มหล่อนและเดินกลับไปยังทิศทางของที่นอนนุ่ม จากนั้นน้ำมันที่หกเลอะหน้าอกของหล่อนก็ได้ใช้งาน เมื่อฝ่ามือร้อนรุ่มหยาบใหญ่นั้นทาบทับลงมา “คุณปูรณ์...” เอื้อ

เอื้อมดาวบิดกายไปมาคล้ายกำลังอยู่ในเรือช่วงฤดูมรสุม เขากำลังทำให้หล่อนสำลักความซ่านเสียวจนหัวหมุน “คุณปูรณ์... อื้อ... คุณปูรณ์ขา...” เอื้อมดาวยังคงครวญครางไม่ได้ศัพท์ เพราะความร้อนวูบวาบจากฝ่ามือของเขาแตะต้องลงที่ส่วนใด หล่อนก็ผวาเข้าหาเขาทั้งตัว และตอนนี้คุณปูรณ์กำลังทำให้หล่อนสั่นเป็นเจ้าเข้า เมื่อฝ่ามือร้อนๆ ของเขากำลังไต่สำรวจดอกไม้งามที่ให้ความรู้สึกร้อนผ่าวจนหล่อนอยากจะอ้าขาออกกว้างๆ เพื่อให้ความร้อนได้ผ่อนบรรเทาด้วยแรงลมพัดผ่าน ความสากร้อนที่รู้ว่าเป็นฝ่ามือของผู้ชาย ค่อยๆ ลูบไล้ต่ำลงมาเบื้องล่าง เอื้อมดาวรู้สึกคล้ายลมหายใจจะติดขัด จนหล่อนต้องผ่อนลมหายใจกระหืดกระหอบด้วยความเสียว เมื่อรับรู้ว่านิ้วมือของเขาแตะไปตามขอบบิกินีตัวจิ๋ว หล่อนก็ต้องสะท้านแอ่นกายเข้าหา อยากให้เขากระชากสิ่งขวางกั้นนี้ออกให้สิ้น อย่าได้มีอะไรมากั้นกลางระหว่างเขากับหล่อนเลย แต่เขาไม่ได้กำจัดมันทิ้ง นิ้วมือสากๆ นั้นลากอยู่บนลวดลายอ่อนโยน เสียดสีปลายนิ้วกับความอ่อนนุ่มของหล่อน “อา... คุณปูรณ์ขา...” เขาทำเหมือนลูบไล้ หยอกเย้า และพร้อมจะก