บททั้งหมดของ ลวงรักใต้เท้ามาเฟีย[SETมาเฟีย]: บทที่ 41 - บทที่ 50

69

บทที่33 ยัดเยียดคิดครอบครอง

บทที่33ยัดเยียดคิดครอบครอง เสียงหอบหายใจยังคงดังรินรดอยู่ข้างๆ ใบหูเล็ก พร้อมแรงกระแทกที่สอดส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายเธอก็ต้องยอมจำนนเขาต้องการเธอเพียงแค่สนองตัณหาตอนนี้คงทำได้เพียงหลับตาฝืนทนให้เขาย่ำยีกันต่อไป…ส่วนความรู้สึกทั้งหมดที่มี เธอจะไม่แสดงออกให้เขาเห็นมันอีกต่อไป จากนี้จะมีเพียงความเฉยชา หมางเมินตอบแทนที่เขาหักหาญน้ำใจกันเช่นนี้…“หญ้าจะเกลียดคุณให้มากกว่านี้” เธอยังคงพึมพำบอกเขาให้เจ็บใจเล่น อัลฟ่ายกยิ้มทั้งที่เขายังหยัดกายเคลื่อนไหวกระแทกเข้าหากลางกายบางของเธอซ้ำ ๆได้เพียงฟังคำต่อว่าต่อขานจากเธอ เขารู้ว่าทุกอย่างที่เขากระทำ หักหาญน้ำใจเธอจนถึงขั้นหมดรักกันแล้ว แต่เขาเองก็ยังอยากตอกย้ำ อยากพิสูจน์ว่าความรู้สึกของเธอยังคงเดิม…มือหนาลูบไล้บีบเคล้นไปตามอกอิ่ม ทุกการกระทำเริ่มอ่อนโยนและพยายามไม่ทำให้บาดแผลที่ขาเรียวบอบช้ำ เจ็บปวดเพราะเขาอีกอัลฟ่าประคองเร
อ่านเพิ่มเติม

บทที่34 เราเข้ากันได้ดีแค่ไหน

บทที่34เราเข้ากันได้ดีแค่ไหน ร่างกายสองร่างหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน กายแกร่งขยับกายอยู่บนเหนือตัวของเธอ ดวงหน้าหวานหลับตาแก้มแดงฉ่ำ ดวงตาคมเฝ้ามองกอหญ้าอย่างชื่นชม หลงใหล…“เราแตกต่างกันยังไง? … หญ้าดูสิว่าตอนนี้เราสองคนต่างเข้ากันได้ดีขนาดไหน หญ้าไม่รู้สึกถึงมันเลยเหรอ…”“ไม่…” กอหญ้าส่ายหน้า พลางขยับริมฝีปากบวมฉ่ำที่ถูกอัลฟ่าจูบซ้ำ ๆ มาแทบทั้งวันแล้ว“เราแตกต่างกันเกินไป ชีวิตของคุณอันตรายและหญ้าไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ หญ้าอยากมีชีวิตที่สงบสุข มีความรักที่มั่นคงเหมือนกับพ่อกับแม่…ความรักที่เรียบง่าย ซึ่งคุณไม่สามารถมอบให้หญ้าได้…”“…” ขณะที่เขาเคลื่อนตัวกระแทกกระทั้นอยู่บนเรือนร่างของกอหญ้า เขาผสานเชื่อมต่อ ดันแก่นกายเข้าหาเธออยู่อย่างนั้นซ้ำ ๆ เขามีทุกอย่างที่สามารถมอบให้เธอได้ เขาเชื่อว่าหากเธอต้องการอะไรเขาก็หามาให้เธอ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่35 ไม่เคยก้มหัวให้ใคร

บทที่35ไม่เคยก้มหัวให้ใคร “ผมไม่เคยก้มหัวให้ใครแบบหญ้าเลยนะ เลิกทำหน้าเป็นยักษ์ได้แล้ว” อัลฟ่าเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ทำแผลให้เธอเสร็จ กอหญ้าที่จมอยู่ในความคิดจึงได้สติ“หญ้าไม่เคยขอ”“ผมเต็มใจทำให้ว่างัน?” เขายังคงยียวน แต่ก็อย่างที่พูด เขาเต็มใจทำให้เธอ“ก็ตามที่เห็นค่ะ”เหอะ!อัลฟ่ายกยิ้มก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเก็บกล่องปฐมพยาบาลไว้ที่เดิม พลางหมุนกลับมา ยืนอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง“ตั้งแต่นี้ไป หญ้าต้องย้ายมานอนกับผมในห้องนี้”“ค่ะ” ออกคำสั่งแบบนี้ เธอคงกล้าปฏิเสธให้ทะเลาะกัน เพราะสุดท้ายไม่ว่าเธอจะปฏิเสธหรือยอม เธอก็ต้องนอนที่นี่อยู่ดี…"เดี๋ยวผมเอาข้าวต้มมาให้ทาน กินยา พักผ่อนต่อได้" กอหญ้านั่งมองเขานิ่ง ๆ แววตายังคงเศร้าอยู่…"…" เมื่อกอหญ้ายังคงเงียบ ร่างสูงจึงเดินออกห้องไปเพื่อเอากับข้าวที่ทำจากเช
อ่านเพิ่มเติม

บทที่36 ความห่างไกล… 1/1

บทที่36ความห่างไกล…เช้าวันต่อมา…สุดท้ายก็ถึงวันที่เธอจะได้กลับบ้านแล้ว… กอหญ้ารู้สึกดีใจและโล่งใจมาก ที่เธอจะไม่ต้องทนทุกข์มองหน้าอัลฟ่าให้เจ็บหัวใจเล่นอีก…วันนี้เธอจะได้กลับไปหาพ่อกับแม่ และพี่สาวของเธอแล้ว…“ผมไม่ได้ไปส่งนะ แต่อาทิตย์หน้าเมื่อครบกำหนดผมจะไปรับหญ้ากลับมาเอง” อัลฟ่าเอ่ยขึ้น เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ กุมมือของเธอไว้บางเบา“…”“ผมโทรหาต้องรับสายด้วย และส่งข้อความมาด้วยเมื่อถึงบ้าน”“ค่ะ” กอหญ้ารับคำ เชื่อฟังในสิ่งที่เขาพูดทุกอย่าง อย่างเชื่อง ๆ“อย่าแอบไปเกาะแกะใครนอกจากผมล่ะ อย่าลืมว่าผมให้คนตามอยู่นะ” กอหญ้าเบะปากใส่เขาทันที“ไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องมาสนใจหญ้าค่ะ”“ผมแค่เตือน” อัลฟ่าเสียงอ่อนลง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง “รอผมไปรับนะ” กอหญ้าเกยคางไว้บนไหล่แกร่งนิ่ง ๆ เหม่อมองท้องในเช้าที่สดใสซึ่งต่างจากหัวใจของเธออย่างสิ้นเชิง“ค่ะ” มือบางยกขึ้นกอดเขาบางเบา หลับตาซึมซับอ้อมกอด กลิ่นกายของอัลฟ่าเงียบ ๆ อัลฟ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย แสนจะแปลกใจที่กอหญ้ากอดเขาคืนเพราะหลังจากที่เลิกรากันครานั้น เธอไม่เคยกอดเขาอีกเลยนอกเสียจากเวลาที่มีเซ็กส์ด้วยกันบนเตียง…...แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาก
อ่านเพิ่มเติม

บทที่37 การจากลา 1/1

บทที่37การจากลา “มึงว่าอะไรนะ!”“รถของคุณกอหญ้าเกิดอุบัติเหตุครับ ตอนนี้ไฟลุกท่วมทั้งคันเลยครับนาย คุณหญ้าอาจจะไม่รอด…ผมพลาดเองครับนาย!” รายงานไปเสียงตะกุกตะกักไป เพราะทั้งหมดเป็นความผิดพลาดของเขาที่ทำให้กอหญ้าคาดสายตาไป!“มึงมันโง่! กูบอกให้มึงดูแลกอหญ้าดีๆ ไง!!” อัลฟ่าแทบจะล้มทั้งยืน เมื่อได้ยินว่ากอหญ้าอาจจะไม่รอดมันแค่เพียงเวลาสั้นๆ ที่เธอเพิ่งกลับไปและอีกไม่กี่วันเธอจะกลับมาหาเขาแล้ว แล้วนี่มันคืออะไร!?มันไม่ใช่ความจริงใช่มั้ย!!“ขอโทษครับนาย ครั้งนี้ผมพลาดจริงๆ” เฟย์ต้ารู้สึกผิดมาก มาก ๆ เขาไม่เคยทำงานพลาดขนาดนี้มาก่อน เขาทำให้ผู้หญิงที่นายหวงแหนตายไปต่อหน้าต่อตา!!เสียงรถดับเพลิง รถพยาบาลวิ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุ เสียงทุกอย่างเข้าไปสู่ปลายสาย ทำให้อัลฟ่ารู้สึกตัวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง!ร่างแกร่งไม่มีแรงพอที่จะทรงตัว ทุกอย่างดูเบลอ มืด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่38 ใจที่แหลกสลาย 1/1

บทที่38ใจที่แหลกสลาย “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ฉันเชื่อว่ากอหญ้าอยากอยู่กับเรามากกว่า…” เรือนรองเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"ไม่! กอหญ้าเป็นของผมและเธอต้องอยู่กับผมเท่านั้น" และไม่ว่ายังไง กระดูกของเธอเขาจะต้องเก็บไว้ข้างกายเขา!“แต่พวกฉันคือพ่อกับแม่ของเธอ” เรือนรองไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะดื้อด้าน เอาแต่ใจขนาดนี้ สมแล้วที่กอหญ้าไม่อยากอยู่กับเขา และคิดอยากหนีไปด้วยวิธีแบบนี้!“ผมจะชดเชยทุกอย่าง จะดูแลท่านทั้งสองเหมือนพ่อแม่ของผมตลอดชีวิตนี้ ยังไงท่านทั้งสองก็คือพ่อแม่เมียผม ผมจะดูแลคุณลุงคุณป้าให้ดีที่สุด!” อัลฟ่าก้มหน้าให้พวกท่านทั้งสอง ใจอ่อนยอมให้เขาเอากระดูกของกอหญ้าไป"ได้โปรดนะครับ ผมรักกอหญ้ามากจริงๆ แค่ผมเสียเธอไป หัวใจของผมมันทรมานจนแทบไม่มีแรงจะเต้นต่อแล้ว " อัลฟ่าร้องไห้อีกครั้ง เขาเจ็บที่หัวใจจนแทบไม่รู้ว่าจะต้องจัดการกับมันยังไงเขาไม่เคยเสียใจมากขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต…
อ่านเพิ่มเติม

บทที่39 เหมือนตายทั้งเป็น 1/1

บทที่39เหมือนตายทั้งเป็น คฤหาสน์มาเวลลินนายหญิงใหญ่ 'ฮาน่า' นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาเงียบ ๆ แม้ตอนนี้เธอจะสงบสุขุมมากเพียงใด แต่ในใจกลับร้อนรนเป็นห่วงอัลฟ่ามากที่สุดตอนนี้ลูกสาวของเธอก็หนีไปต่างประเทศ ติดต่อไม่ได้ อัลฟ่าก็มาเป็นแบบนี้อีก… เธอเป็นห่วงลูกๆเหลือเกิน“นายหญิงใหญ่ คุณชายมาแล้วค่ะ” ฮาน่าหยัดกายลุกขึ้นทันที เธอรีบออกไปหาลูกชายของตนเอง มองเขาที่กำลังก้าวลงรถมาอย่างสุขุม สง่า เย็นชา ในมือยังคงกอดโถกระดูกไว้ในอ้อมแขน เธอมองสภาพลูกชายแล้วหัวใจคนเป็นแม่ยิ่งดิ่งลงมากเท่านั้นโถว่ลูกแม่…อัลฟ่าที่กำลังกลำกลืนฝืนทนเข้มแข็ง หากทว่าเจอแววตาความห่วงใหญ่จากแม่ ร่างแกร่งที่เดินเข้ามาอย่างแข็งแกร่ง เซเข้าหาแม่จนแทบทรุดมือบางของฮาน่ารีบโอบกอดลูกชายทันที“ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร” เธอปลอบทั้งน้ำเสียงที่สั่นเทา“ผมไม่เป็นไรครับแม่ ไม่เป็นเลย ฮึก!” อั
อ่านเพิ่มเติม

บทที่40 เรื่องที่ผิดปกติ 1/1

บทที่40เรื่องที่ผิดปกติ คฤหาสน์มาเวลลินอัลฟ่าอาการทรุดหนักลงเรื่อย ๆ หนึ่งเดือนเต็มที่เขาเสียกอหญ้าไป… และเป็นหนึ่งเดือนที่อาการของเขาไม่ได้ดีขึ้นเลย หลัง ๆอัลฟ่าตรอมใจหนัก ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเขาให้ดีขึ้นมาได้ไม่ว่าคนเป็นแม่ หรือลุงหมอ ไม่มีใครที่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เขาเข้มแข็งได้ดั่งเดิม…ฮาน่ายืนมองอัลฟ่าที่เอนตัวพิงกับหัวเตียงนิ่ง ๆ สายตาคมยังคงเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้า ใบหน้าซีดเซียวคิดถึงคนบนฟ้า เห็นทีว่าหากปล่อยเขาเป็นแบบนี้ต่อไป คงได้ตามกอหญ้าไปจริง ๆแน่ฮาน่ากอดอกมองลูกชายของตนเองเองข้าง ๆพี่หมอ พลางถอนหายใจลงหนัก ๆพอได้สติขึ้นมาเล็กน้อย เขาพยายามลดเหล้าลง และทำงานให้มากขึ้น ไม่หยุด อัลฟ่าทำงานอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองลืมคิดถึงกอหญ้า ช่วงหลังนอกจากร่างกายจะปฏิเสธอาหารแล้ว ที่ทานเข้าไปไม่กี่คำก็อาเจียนออกมาจนหมดเขายังนอนซมอยู่กับเตียงแบบนี้ทั้งวัน พองานมา
อ่านเพิ่มเติม

บทที่41 เราจะได้เจอกันอีกครั้ง

บทที่41เราจะได้เจอกันอีกครั้งคิงค์ยืนกอดอกมองเพื่อน พลางคิดในใจว่าเขาจะมีโอกาสมีสภาพแบบนี้เหมือนกับอัลฟ่ามั้ย พลันดวงหน้าหวานของยัยเด็กนั่นก็โผล่ขึ้นมาในความคิดไม่มีวันที่เขาจะหมดสภาพแบบนี้เพราะยัยนั่นแน่! คิดอะไรของมึงว่ะ!?คิงค์รีบสะบัดความคิดนั่นออกไป มาร์ตินที่ยืนข้างๆ เอียงตัวมาเอ่ยแซวเขา “คนต่อไปกูหวังว่าไม่ใช่มึงนะ ที่จะมีสภาพแบบนี้นะ”"ให้กูมีคนที่รักก่อนเถอะ""คนรักเท่ากับคนที่เกลียดอย่างเด็กที่มึงแกล้งตอนนั้นป่ะ!? ดูเหตุการณ์คุ้นๆ นะ ไอ้ฟ่าก็เริ่มต้นจากเกลียดเมียมัน สุดท้ายจุดจบก็ไม่น่าดูเท่าไร”“ก็มันเกลียดเพราะความเข้าใจผิด ไม่เหมือนกู ที่ตั้งใจเกลียด” ตั้งใจเกลียด คงไม่มีทางรักได้!“เหอะๆๆ หยุดแซวกูเถอะ!” คิงค์จบบทสนทนากับมาร์ติน เมื่อลุงหมอและนายหญิงใหญ่ของบ้านออกจากห้องไป"…"“แล้วลีโอมึงจะทำยังต่อไป?” มาร์ตินเข้าสู่โหมดจริงจังทันที อยากรู้ว่าเพื่อนจะจัดการมันยังไง เพราะสิ่งที่ลีโอทำเกือบทำทั้งชีวิตของอัลฟ่าพัง เพราะล้มป่วยตรอมใจจากการสูญเสียกอหญ้า“กูคงไม่ทำอะไรมันหรอก…" อัลฟ่าไม่คิดจะทำอะไรลีโออยู่แล้ว"…""อีกอย่างพ่อรักมันขนาดนั้น และชีวิตของแม่มันก็แย่พอแล้ว ใช่ว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่42 เจอกันจนได้

บทที่42เจอกันจนได้อัลฟ่าหันกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนเองอีกครั้ง มือหนาหยิบกระดาษขึ้นมาหนึ่งแผ่น อีกสามวันเท่านั้น หากมีอะไรผิดพลาดเขาอาจจะไม่ได้เจอกอหญ้าอีก…เช่นนั้นก็ควรทำอะไรสักอย่างไว้ให้เธอ และหวังว่าเธอจะได้อ่านมัน…จะได้รู้ถึงความในใจของเขาที่มันมีต่อเธอมานาน เนิ่นนานตั้งแต่วันที่เราคบกัน วันที่ได้เจอเด็กเฉิ่มเชยคนนั้นเขาก็กระโดดลงไปในหลุมพรางที่ตนเองสร้างไว้โดยที่ไม่รู้ตัวแล้วเขารักเธอมานานแล้วจริง ๆ…เขาเพียงแค่หวังว่าเธอจะได้อ่านความรู้สึกของเขาทั้งหมดผ่านกระดาษแผ่นนี้…เชียงรายใช้เวลาไม่นานอัลฟ่าก็เดินทางมาถึงเชียงรายแล้ว ตามที่รามิลรายงานเขายังไม่ได้ที่อยู่ที่แน่ชัดของกอหญ้า เขาจึงตามติดลีโอแทน ด้วยความที่ลีโอเดินทางมาเชียงรายต้องมีคนที่รู้การเดินทางของมันและอะไรหลายๆ อย่างทว่าน้องชายเขาคนนี้เป็นคนเก็บความลับเก่งมาก ทั้งที่ทุกอย่างไม่ควรคาดสายตาเขาไป แต่ลีโอทำได้มันเก่งและฉลาด ซึ่งมันทำให้เขายอมรับในการทำงานของมันและทุกอย่างที่มันทำเขาสามารถฝากฝังทุกอย่างไว้กับมันได้…เพราะเป็นเช่นนี้เขาจึงพยายามมองข้ามในสิ่งที่มันกระทำกับเขา… ไม่ว่าจะพรากเมียไปจากเขา ยืนมองดูเขา
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234567
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status