All Chapters of ทัณฑ์แค้นบ่วงพิศวาส: Chapter 11 - Chapter 20

“ฉันขอโทษค่ะเฮเดน” เธอลืมตาขึ้นและกล่าวเสียงแผ่วอยู่กับปลายคางสากระคาย “ฉันขอโทษที่ทำให้คุณพอใจไม่ได้ ถ้าอยากจะฆ่าฉันก็ทำเสียเลยตอนนี้แต่อย่าทำอะไรลูกของฉัน”“นี่แหละที่ผมต้องการ ทำให้คุณรู้สึกว่าอยากจะตายทั้งที่ตายก็ไม่ได้และอยู่ไปก็มีแต่ความทรมานอยู่ใต้อาณัติของผม”เฮเดนกระซิบด้วยน้ำเสียงไร้ความปราณีราวกับมันดังมาจากหุบมืดของซาตาน มนัสวีขยับตัวไม่ได้แต่รู้สึกว่าเรียวขางามถูกท่อนขาแกร่งแทรกลงไปให้แยกจากกันก่อนที่ความแข็งชันของเขาจะดิ่งลึกเข้าไปในตัวเธอ”เฮเดน...”เรียวปากอิ่มฉ่ำอ้าค้าง เฮเดนรุกล้ำร่างกายของเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวร้องขอใด ๆ มนัสวีปวดหน่วงใต้ท้องน้อย กลีบบางถูกเสียดสีรุนแรงและช่องรักบนกายสาวก็ยังคับมากเกินกว่าที่เขาจะแทรกผ่านเข้าไปได้ง่าย แม้ต้องพบความแปลกใจอีกครั้งแต่ร่างหนาก็ทำเหมือนเขาไม่ยี่หระต่อความรู้สึกของเอแม้แต่น้อย เขาโจนจ้วงเข้าไปทั้งที่ร่องชื้นนั้นบีบรัดแก่นกายอวบหนาที่เหยียดขยายอยู่ในตัวหญิงสาว เฮเดนครางลึกเมื่อรู้สึกถึงความเสียวซ่านเหมือนเขากำลังร่วมรักกับสาวบริสุทธิ์อย่างไรอย่างนั้น“วีนัส...พระเจ้า...ทำไมมันถึง.

มนัสวีเจ็บแปลบในอกกับคำพูดของเขา ปลายนิ้วของเธอสั่นและเกร็ง และมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดมาตลอดเช่นเดียวกันว่าเฮเดนน่าจะมีผู้หญิงคนใหม่แล้ว แม้เขาจะใช้คำว่า เพื่อน สำหรับผู้หญิงคนนั้นแต่มันก็เป็นการประกาศชัดแจ้งและเหมือนจะตอกย้ำว่าเธอไม่มีความสำคัญกับเขาอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวไม่คัดค้านคำสั่งของเขา เธอสวมชุดนั้นแทนชุดเก่าที่สวมใส่ตอนเดินทางมาที่นี่และดูเหมือนรูปร่างของเธอจะพอดีกับชุดเสียด้วยหากมันก็ไม่ได้ทำให้มนัสวีรู้สึกดีแม้แต่น้อย ตรงข้ามเธอยิ่งเจ็บช้ำที่ต้องอยู่ในชุดของผู้หญิงคนใหม่ของเฮเดนตามคำบัญชาของเขา และในขณะที่ร่างแน่งน้อยกำลังจัดแต่งชุดอยู่นั้นก็อยู่ในสายตาของร่างสูงที่จ้องมองเธอตลอดเวลา“มันก็พอดีกับตัวคุณ”“แต่มันไม่ใช่เสื้อผ้าของฉัน” หญิงสาวกล่าวขณะยืนหลังตรงและก้มลงมองข้อมือตัวเองก่อนเงยหน้ามองเขา “เดี๋ยวฉันจะกลับไปเปลี่ยนชุดของฉัน เพื่อนของคุณคงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ถ้าเธอมาเห็นฉันใส่เสื้อผ้าของเธอแบบนี้”“แคลร์เป็นคนเปิดกว้างและผมก็แคร์ความรู้สึกของเธอเสมอ”ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว เขาหรี่นัยน์ตาสีอำพันลึกล้ำและเลื่อนปลายนิ้วขึ้นมา

“ฉันทำแผลเองได้ค่ะ บอกมาเถอะค่ะว่าห้องที่จะให้ฉันกับลูกอยู่น่ะ อยู่ตรงไหน”มนัสวีเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอไม่ดีสักเท่าไหร่เพราะความเครียดที่กำลังเกาะกินหัวใจหวาดหวั่น“เดี๋ยวผมจะพาคุณไป”เฮเดนกล่าวสั้น ๆ ก่อนช้อนร่างของไอสวรรค์ขึ้นอุ้ม เด็กน้อยยิ้มร่าพร้อมทั้งตวัดแขนเล็กรอบคอบุรุษที่พึ่งรู้จัก“คุณลุงเฮเดนทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก”เด็กน้อยที่อยู่ห่างใบหน้าคร้ามเข้มพูดขึ้นและทำเอามนัสวีสะอึกแต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะร่วนชอบใจ“ห๊า...จริงเหรอจ๊ะ...ลุงเฮเดนนี่หล่อเหรอ หล่อมากมั้ย?”“มากค่ะ...มาก ๆ”“พูดดีแบบนี้ลุงจะให้อะไรหนูไอซ์เป็นรางวัลดีน๊า”ไอสวรรค์ทำท่าคิดด้วยการเอานิ้วชี้ถูบนขมับก่อนนึกอะไรได้“ถ้าอย่างนั้น คืนนี้คุณลุง...ดูการ์ตูนกับหนูไอซ์...นะคะ”คำร้องขอนั้นทำให้มนัสวีอึ้ง เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก เด็กหนอเด็ก ความไม่ประสานั้นกำลังเปิดทางให้จอมซาตานอย่างเฮเดนทำร้ายคนเป็นแม่ได้ง่าย ๆ  หญิงสาวรีบเอ่ยขึ้นว่า“คุณลุงไม่ว่างหรอกนะคะ คืนนี้มีมี๊ดูการ์ตูนเป็นเพื่อนหนูไอซ์เองค่ะ”“ลุง

แล้วเฮเดนก็ทำตามที่สัญญากับไอสวรรค์ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนดูการ์ตูนด้วยกันเมื่อเวลาค่ำมาถึง มนัสวีได้แต่นั่งมองชายหนุ่มและลูกสาวของเธอที่นั่งบนพื้นพรมหน้าจอโทรทัศน์ในขณะที่เด็กหญิงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และหัวเราะร่วนกับการ์ตูนเรื่องโปรดโดยมีร่างสูงใหญ่อยู่ข้าง ๆ ร่างบางนั่งนิ่งบนเตียงและมองทั้งสองจากเบื้องหลังกับความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถอธิบายได้ ทั้งเศร้าใจ หดหู่ทว่าลึก ๆ กลับเกิดความตื้นตันขึ้นมาเมื่อเห็นภาพที่เธอใฝ่ฝันจะได้เห็นมานับแต่ไอสวรรค์ลืมตาดูโลกในช่วงเวลานั้นเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเปล่าเปลี่ยวและใช้ชีวิตอย่างเดียวดายกับทารกน้อยเพียงลำพัง ทั้งยังเป็นห้วงเวลาแห่งความหวั่นวิตกต่อความไม่แน่นอนที่จะเกิดขึ้นเพราะเธอเหลือเงินก้อนสุดท้ายในชีวิตและต้องอยู่อย่างหลบซ่อนเพราะกลัวว่าคนของเฮเดนจะตามไปพบ เธอต้องปกป้องดวงใจของเธอไว้เพราะอย่างน้อยที่สุด ลูก คือสิ่งสุดท้ายที่ช่วยต่อลมหายใจแห่งความวาดหวัง หญิงสาวจ้องมองคนทั้งสองที่ต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันทั้งที่ความจริงนั้นขวางกั้นแค่เส้นบาง ๆ ระหว่างกลางเท่านั้นเองร่างบางก้มลงมองที่ข้อมือซึ่งยังมีรอยช้ำจากบาดแผล รอ

คำพูดนั้นอาจสั้นห้วนหากชายหนุ่มก็อดที่จะปรายยิ้มกับเด็กหญิงไม่ได้ ร่างสูงเดินออกไปจากที่ตรงนั้นในขณะที่มนัสวีหันไปกอดลูกสาวไว้แน่น“หนูไอซ์...ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ มีมี๊ใจจะขาดแล้วรู้มั้ย”“หนูไอซ์มาดูต้นไม้เองค่ะ...มันเปลี่ยนสีแล้วมีมี๊เห็นมั้ย”“แต่ลูกต้องบอกมีมี๊ ลูกจะไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้”ไอสวรรค์ไม่ตอบ สายตาไร้เดียงสานั้นยังจับจ้องไปรอบ ๆ บริเวณสวนป่าที่ต้นไม้เสียดยอดขึ้นฟ้าเต็มไปด้วยสีสันสดใสและใบไม้หลากสีหลุดร่วงลงกองบนพื้นดูราวกับภาพวาดมีชีวิต สักครู่มนัสวีจึงจูงมือลูกสาวของเธอเดินออกไปจากที่นั่นเพื่อตรงไปยังคฤหาสน์หลังงามหากก็ต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเฮเดนกำลังยืนคุยอยู่กับใครคนหนึ่งที่ด้านหน้าบริเวณน้ำพุ และเมื่อเดินเข้าไปใกล้เธอจึงเห็นว่าผู้มาใหม่นั้นเป็นหญิงสาวร่างบอบบางผมยาวสีน้ำตาลแดงซึ่งก็หันมาทางสองแม่ลูกและแสดงสีหน้าแปลกใจเช่นกันกระทั่งเฮเดนเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น“วีนัส...นี่แครี่ หรือแคลร์ ทำความรู้จักไว้สิ เธอเป็นแขกประจำของที่นี่”พอเขาแนะนำมนัสวีทำสีหน้าแทบไม่ถูก มือของเธอเย็นมากกว่าปกติขณะจับมือเล็ก ๆ ของไอสวร