All Chapters of ทัณฑ์แค้นบ่วงพิศวาส: Chapter 21 - Chapter 30

“หนูไอซ์น่ารักจังเลยค่ะ ฉันก็แค่สงสัยว่าพ่อของเด็กทอดทิ้งแม่ลูกสองคนนั้นไปได้ยังไง ปล่อยให้ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ลำพังและลำบากถึงขนาดต้องมาอาศัยคนอื่นอยู่อย่างนี้”                “เรื่องนี้ผมก็ยังไม่ทราบรายละเอียดอะไรมากนัก...ขอโทษทีที่วันนี้ผมต้องรีบไปที่บริษัทเพราะมีนัดประชุมตอนสาย”                ร่างสูงผุดลุกขึ้นและทำให้แครี่รู้สึกแปลกใจกับกิริยาท่าทางนั้น เธอเป็นหมอด้านจิตวิทยาที่ต้องพบกับกรณีของคนไข้ในหลากหลายลักษณะและงานของเธอคือการมองลึกเข้าไปถึงจิตใจของบุคคลเหล่านั้น มันทำให้เธอกลายเป็นคนช่างสังเกตและพิจารณาซึ่งการคบกับคนที่เธอรักก็ไม่ได้แตกต่างไปจากการได้พบคนพวกนั้นสักเท่าไหร่ แม้ไม่ถึงขนาดที่อ่านใจคนออกได้ถึงแก่นแต่ก็พอจะสังเกตถึงความไม่ปกติหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับเฮเดนได้...เขาดูแปลกเปลี่ยนไปจากที่เธอเคยเห็น ใบหน้าของเขาเข้มเครียดขึ้นทั้งน้ำเสียงก็ดุดันไม่นุ่มนวลเหมือนเก่า เธอไม่ได้ตั้งใจจับผิดแต่มีอะไรบางอย่างกำ

คำถามนั้นทำให้คนฟังสะอึก มนัสวีนิ่งอึ้งเหมือนไม่สามารถหาคำตอบให้แก่คำถามอันบริสุทธิ์นั้นได้และก่อนที่หยดน้ำตาของเธอจะไหลก็ได้ยินเสียงบานประตูถูกผลักเข้ามา“คุณลุงเฮเดน”ไอสวรรค์เรียกชื่อที่เริ่มคุ้นเคยด้วยความตื่นเต้นหากแต่มนัสวีกลับชาดิกที่ปลายนิ้ว หญิงสาวนั่งนิ่งโดยไม่ยอมหันกลับไปมองแม้รู้ว่าใครก้าวเข้ามาในห้อง ได้แต่รับรู้เสียงฝีเท้าที่สืบเข้ามาเชื่องช้าแต่หนักหน่วงในความรู้สึก“ทำอะไรกันอยู่หนูน้อย...วันนี้หนูไอซ์ทานมื้อเย็นหรือยังคะ?”“ทานแล้วค่ะ”“เก่งมาก...มานี่สิจ๊ะ วันนี้ลุงเฮเดนซื้อชุดมาให้หนูไอซ์หลายชุดเลย ลองมาใส่ดูว่าพอดีหรือเปล่า?”พอได้ยินดังนั้นไอสวรรค์ก็รีบผละจากอ้อมแขนของมารดาแล้ววิ่งตัวปลิวเข้าไปหาเจ้าของเสียงห้าวหนักที่มนัสวีแทบไม่อยากหันไปมองหน้าเขา เธอยังเจ็บลึกต่อสิ่งที่ได้เห็นเมื่อเช้า ยังเจ็บปวดเหมือนเลือดกำลังตกในและหายใจขัดเมื่อนึกถึงภาพที่เฮเดนยืนจูบกับจิตแพทย์สาวอย่างดื่มด่ำ“เย้ ๆ...ชุดลายการ์ตูน...สติ๊ทช์...สติชท์!”เสียงเจื้อยแจ้วแสดงความดีใจและตื้นเต้นของเด็กหญิงนั่นเองที่ทำให้มนัสวีข่มความรวดร้

            เสียงเพลงกล่อมเด็กที่ดังซ้ำไปซ้ำมาค่อยเบาลงเมื่อมนัสวีรู้สึกได้ถึงการหลับใหลของลูกสาวจากเสียงลมหายใจและมือน้อย ๆ ที่เกาะกุมอกของเธอไว้เลื่อนลงไปอยู่ข้างลำตัว หญิงสาวค่อย ๆ ขยับตัวเพื่อวางศีรษะของแม่หนูตัวเล็กลงบนหมอนและจัดท่าของไอสวรรค์ให้นอนเหยียดยาวก่อนดึงผ้านวมขึ้นมาห่มคลุมให้เมื่อบรรยากาศเริ่มดิ่งตัวลง และสิ่งที่เธอต้องทำหลังจากนี้คือต้องทำตามที่รับปากเฮเดนเอาไว้                ไปที่ห้องของเขา...                แค่คิดหญิงสาวก็เยือกเข้าไปถึงกระดูก เธอก้มลงมองรอยแผลที่ยังอยู่บนข้อมือทั้งสอง มันยังไม่จางหายดีแล้ววันนี้เขาจะมีเกมอันตรายอะไรมาทำให้เธอต้องเจ็บตัวอีก แม้หวั่นกลัวหากมนัสวีคิดว่าเธอทนได้ถ้าความเจ็บจะแลกกับความรักสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ตอนนี้                ไอ

มนัสวีหลับตาปี๋ทั้งที่น้ำตายังไหลเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เงื้อแส้ในมือขึ้นซึ่งมันทำให้หญิงสาวไม่มีโอกาสได้เห็นกล้ามเนื้อที่ขมวดแน่นบนร่างกำยำ เฮเดนบิดเกร็งไปหมดในช่องท้องขณะที่เขาทำท่าเหมือนจะฟาดแส้หนังลงบนร่างแน่งน้อยที่นั่งตัวสั่นบนเตียง เขาตั้งใจจำทำให้เธอเจ็บเจียนตาย ให้รับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างสาสมซึ่งมันไม่มีวันเทียบได้กับความผิดหวังของเขาที่เคยพังครืนเพราะความไว้ใจที่มีให้ครอบครัวของเธอ ชายหนุ่มเกร็งข้อมือตัวเองจนเจ็บเข้าไปถึงกระดูก แล้วเขาก็ตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายสำหรับเกมอันตรายที่หากพลั้งมือก็อาจทำให้อีกฝ่ายถึงตายได้จากอารมณ์ชั่วแล่น“เฮเดน...อ๊ะ!”มนัสวีร้องอย่างตระหนกพร้อมทั้งลืมตาขึ้นเมื่อเธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ แต่กลับเห็นเฮเดนเหวี่ยงแส้หนังทิ้งไปและโถมร่างเข้าหาหญิงสาวแทนที่จะหวดมันลงบนร่างของเธอ“อ๊ะ!...เฮเดน...อย่า...”หญิงสาวอ้าปากเพื่อจะส่งเสียงร้องแต่กลับถูกริมฝีปากหยักหนาประกบปิดไว้แน่นพร้อมกันนั้นที่ร่างเล็กถูกร่างสูงใหญ่กำยำดันลงไปนอนหงายบนเตียง เขาอยู่เหนือเธออีกครั้งและจูบอย่างกระหาย ลิ้นหนาฉกลึกเข้าไปในโพรงปากเล็ก จูบเธอด้วยปากชุ่

ชายหนุ่มเป็นฝ่ายส่งเสียงครางบ้างเมื่อเขาเริ่มขยับตัวตนด้วยจังหวะเร้าเร่งขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อเขาปล่อยริมฝีปากของมนัสวีให้เป็นอิสระหญิงสาวจึงประสานสายตากับเขาในระยะประชิด มันเป็นความชิดใกล้ที่แม้อาบด้วยพิษของความเจ็บปวดหากก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันช่างเย้ายวนเหลือเกิน หญิงสาวลืมความปวดร้าวของตัวเอง แค่ได้สบนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มราวประกายเพชรคู่นั้นเสมือนดึงเธอให้ดิ่งลึกลงสู่ห้วงมืดที่ไร้จุดสิ้นสุดนั่นเพราะความรักของเธอที่มีให้เฮเดน...ลึกล้ำยิ่งกว่าที่เขามองเห็นเธอรักเขาด้วยหัวใจของเธอและมันกำลังส่งผ่านสัมผัสและภาษากายที่เขาคงรับรู้ได้ในเวลาที่ความปรารถนาเข้าครอบงำสัมปชัญญะเท่านั้น“เฮเดน...เฮเดน...อา...อา”มนัสวีควบคุมตัวเองไม่ให้เคลิ้มตามเฮเดนไม่ได้ จังหวะที่เขาขยับโยกและทะยานลึกเข้าไปในตัวเธอทำให้หญิงสาวสยิวซ่านและวาบหวิว ความเป็นชายของเขาเหยียดขยายและเสียดสีกับเนื้อนิ่มหนึบแน่น การสอดประสานระหว่างเธอและเขาเสมือนความชิดใกล้ที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หญิงสาวมีความสุขอย่างที่สุด“วีนัส...พระเจ้า...อูว...พระเจ้า”เฮเดนกระชับสะโพกผายของเธอด้วยมือสากหนา เ