Mr. Del Real Wants Me Back のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

Chapter 21Hindi ko alam kung gaano katagal na akong natutulog pero ang alam ko lang, nagising ako dahil sa impit na tili na pilit pinipigilan. Gumaalw ako mula sa komportableng pagkakasandal kay boss, unti unti akong nagmulat ng mata. Medyo malabo pa ang paningin ko dahil hindi pa nakakapag adjust. Nasabi ko na ba sa inyo na may salamin ako? Kung hindi pa, pwes ngayon alam niyo na. Malabo kasi ang mata ko e, pero minsan ayaw kong mag salamin dahil nakakasira ng ootd kaya nagsusuot na lang ako ng contact lense. Nang unti unti nang luminaw ang paningin ko ay saka ko nasilayan kung sino ang hanggang ngayon ay impit pa ding tumitili. Si tita Cole pala, kasama si tito Diego. Nakatakip ang dalawang kamay ni tita sa bibig niya kaya naman pala parang naiipit ang boses niya. Agad akong bumitaw kay boss nang maalala ang pwesto namin, iyon marahil ang dahilan kaya nagtititili ang kaniyang ina. Pero ang damuho, hinapit pa ako palapit sa kaniya at hindi man lang ina

Chapter 23Naka park na ang kotse ni boss sa harap ng isang malaking mansyon. Hindi pa lang kami bumababa dahil nahihiya pa ako. Siyempre, mga kakilala nila ang nasa loob tapos biglang merong outsider? Kaya itong boss ko ay hindi pa din makapasok, hindi daw siya papasok hanggat hindi rin ako pumapasok. Lakas din talaga ng tama e."Ano na? Hindi pa ba kayo bababa diyan?" siguro ay nainip na si Justine sa paghihintay kung kelan kami bababa kaya kinatok niya na ang bintana ng kotse."Hindi ka ba makapag hintay? Mauna ka na kung gusto mo." iritang sagot ni boss nang hindi ito binabalingan ng tingin."Tch, bahala na nga kayo diyan. Mauuna na akong pumasok sa loob." naglakad na ito papasok sa mansyon kaya naiwan na lang kaming dalawa."Are you ready?" "Yes, Cameron. Tara na, nakakahiya dahil paniguradong kanina ka pa nila hinihintay." tumango naman siya at nauna nag bumaba ng kotse. Inayos ko na

Chapter 25Mahimbing pa sana akong natutulog kung hindi lang ako binulabog ng dalawa kong kapatid. Hindi ko sila pinansin at muli na sanang babalik sa pagtulog ngunut hindi talaga nila ako tinitigilan. "Ano bang problema niyong dalawa?" tanong ko kanilang dalawa dahil ang aga aga talaga nilang manggulo. Linggo ngayon kaya day off ko, isang linggo na din ang lumipas mula nang magsabi si boss na manliligaw siya. And so far, okay naman siya. I mean, hindi naman halatang hindi siya marunong manligaw. He gave me flower everyday, we always eat lunch together, hatid niya ako pauwi sa gabi. He's also sweet and caring, sobrang clingy niya kapag kaming dalawa lang kaya aliw na aliw talaga ako sa kaniya. Kapag naman kaharap ang ibang tao, akala mo kung sinong siga. Maangas siya sa mga taong nakakasalamuha niya lalo na sa mga hindi niya gusto."E ate, nasa baba yung manliligaw mo po. Yung boss mo." "Shit, sige na lumabas na kay

Chapter 27Nauuna siyang maglakad habang nasa huli naman ako. Ang hirap kasing sabayan ng lakad niya e ang laki ng hakbang. Ano ba namang laban ng mga binti ko sa mahaba niyang binti diba? Isang hakbang niya dalawa ko na, paryida nagmamadali pa hakbang ko non samantalang siya parang pinaka mabagal niya na nga atang lakad yon e. Napapalingon na nga siya sakin kasi siguro nababagalan sa paglalakad ko pero sinesenyasan ko lang siya na magpatuloy sa paglakad. Naiiling naman siyang nasunod pero hindi na yata siya nakatiis at sinabayan na ang paglakad ko. "Hala, ang lapit na ah? Bakit hinintay mo pa ako?" nasa pinaka dulo kasi yung room namin kaya medyo malayo din ang nilakad namin mula sa elevator. Malapit na sana kami e sinabayan niya pa ako. "I want you beside me pero ang tagal mo maglakad. Mas gusto mo pa sa likod ko." may pagtatampo sa boses nito, hinawakan pa niya ang kamay ko na hinayaan ko na lang.

Chapter 29Magkatabi na ulit kaming nakahiga sa kama. Ako na naka tihaya habang siya ay padapang nakahiga, nakayakap ang isang braso sa bewang ko at nakasiksik ang mukha sa leeg ko. Kakatapos lang naming mag kuwentuhan ng kung ano ano. At ngayon ay mahimbing na siyang natutulog, samantalang ako ay dilat na dilat pa.Di ko kasi maiwasang hindi masaktan sa tuwing nakikita ko si nanay kasama ang bago niyang pamilya. Palaging naglalaro sa isip ko ang mga katanungan na hanggang ngayon ay wala pang kasagutan. At siya lang ang tanging makakasagot sa lahat ng yon. Pero paano niya masasagot lahat ng yon kung ayaw ko naman siyang kausapin? Hindi ko pa kasi talaga siya kayang kausapin. Ni ang harapin nga siya kahit ilang minuto lang ay hindi ko matagalan.Hindi ba sapat ang pagmamahal ni tatay para hanapin niya sa iba? Hindi ba sapat ang mga sakripisyo ni tatay para hindi siya makuntento at humanap ng iba na kayang maibigay ang mga luho niya? Hindi ba sapat ang pagmamahal niya saming pamilya par