Semua Bab Breakin' heart ทลายหัวใจ ผู้ชายไร้ใจ: Bab 61 - Bab 70

พรึ่บ!ฉันเบิกตากว้าง ยูกิเข้าใจคำว่า ‘ยอม’ ของฉันคนละแบบแน่ๆ เขาถึงได้พลิกตัวขึ้นคร่อมฉันด้านบนอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้ร่างกายเปลือยเปล่าของเราทั้งคู่กำลังเสียดสีกันใต้ผ้าห่มผืนหนา“ไม่ใช่แบบนี้” รีบยกสองมือดันแผงอกแกร่งยูกิเอาไว้แล้วดูสายตาเจ้าเล่ห์นั่นสิ ยูกิกำลังสนุกกับอาการหวาดระแวงของฉัน“ว้า! ฉันก็นึกว่าเธอ ‘ยอม’ ฉันเรื่องนี้ซะอีก”ยูกิยกยิ้มมุมปากคล้ายพอใจที่ได้แกล้งกัน เขากำลังสนุกทั้งๆ ที่หัวใจฉันกำลังเต้นระรัวแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่รอมร่อRrrเสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้นอีกครั้งเหมือนเป็นระฆังช่วยชีวิตจากเสือผู้หิวโหยพรึ่บ!ยูกิลุกขึ้นเดินไปยังต้นตอของเสียงดังน่ารำคาญหู เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่เคยนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นพรมจากฝีมือเขาก่อนหน้าขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้าพร้อมกับขมวดคิ้ว มองมาทางฉันตาขวาง“ชู้เธอโทรมา กัดไม่ปล่อยจริงๆ ว่ะ สงสัยต้องเจอของจริง” พูดจบเขาก็ไม่รอฟังอะไรจากฉัน ถือวิสาสะกดรับสายที่กำลังแผดเสียงลั่นห้องทันที“…” ฉันไม่รู้ปลายสายพูดอะไร แต่ยูกิเลือกเงียบและจากนั้น“โทษทีว่ะ นี่ผัว ไม่ใช่ไฉ่หง” หน้าฉันถึงกับเห่อร้อนหลังจากคำหยาบคายนั้นหลุดออกมาจากปากเขา[กล้าดีนี่] เสีย

“สองเรื่องแล้วนะเฮีย รับปากผม ต่อไปจะไม่มีอะไรปิดบังผมอีก ไอ้เฮียม้ามึงก็เหมือนกัน” ใบไม้บอกผมในประโยคแรก และหันไปกระแทกเสียงใส่พี่มันในประโยคหลัง ผมกับมอม้าได้แต่พยักหน้าตอบใบไม้ไปส่งๆเอาเข้าจริงๆ คงไม่เล่าให้มันฟังหรอก เพราะเดี๋ยวมันก็ลืมไปเองผมกลับมาสนใจซองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า หยิบมันขึ้นมาเปิดดู ในนั้นเป็นภาพแอบถ่ายสองสามใบ ใบแรกถ่ายสถานที่ของตึกรกร้างเป็นโครงสร้างภายนอกแค่เห็นภายนอกผมก็รู้ทันทีว่านี่คือที่กลบดานของไอ้ดำ เพราะคราวก่อนใบไม้เคยเล่าให้ฟังคร่าวๆ แล้วทีนึงส่วนใบที่สองเป็นรูปหันหลังของตัวประกันที่สองพี่น้องนี้เคยบอกผม เห็นแค่ด้านหลังผมก็พอจะเดาได้ ถ้าพวกไอ้ดำไม่เล่นตุกติกคงสู้ไอ้คนนั้นไม่ได้แน่ๆ ดูจากร่างกายกำยำหน่วยก้านมันดีขนาดนั้น ไม่เก่งบู๊ก็ต้องมีฝีมืออยู่บ้างล่ะส่วนใบสุดท้ายเป็นรูปถ่ายหน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง เป็นโรงเรียนที่กรุงโซลส่งลูกชายมันไปเรียน“อย่าบอกนะมันคิดจะเล่นสกปรกใช้เด็กเป็นตัวล่อให้กูออกไป” ผมกำรูปใบนั้นแน่นจนมันยับคามือตัวเอง ไอ้สัสดำ ไอ้หมาลอบกัด ถ้ามันกล้ายุ่งกับหลานผมแม้แต่ปลายเล็บมันไม่เหลือลมหายใจบนโลกนี้แน่ ผมสาบานเลย“ผมส่งคนไปเฝ้

@สองชั่วโมงก่อนหน้าหลังจากที่ยูกิตอกหมุดตรวนฉันด้วยโซ่นั้นเขาก็ทิ้งฉันไว้ในห้องสี่เหลี่ยมนี้คนเดียว หัวสมองฉันขาวโพลนไปชั่วขณะ หลังจากนั้นไม่นานเสียงข้อความโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น โชคดีโซ่ที่เขาใช้กักขังฉันมันยาวพอที่จะเดินไปไหนมาไหนได้ไกลกว่าบริเวณเตียงนอนนี้ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ถูกคนใจร้ายปาทิ้งไว้แถวๆ โต๊ะนั่งเล่นที่อยู่กลางห้องนอนของเขาxxxx : send pictersเป็นเบอร์แปลกๆ ที่ฉันไม่ได้เมมไว้ในเครื่องส่งรูปมาให้ ไม่รอช้าแม้เคลือบแคลงใจอยู่ว่าเป็นใครกัน แต่ฉันมีลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าไม่ควรปล่อยผ่านข้อความนี้“อ๊ะ นี่มัน” ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นรูปคนที่ฉันตามหามาเกือบสามเดือน ‘ฉิงเฉา’ ลูกน้องคนสนิทของป๊าฉันยังไงล่ะเหมือนคนปลายทางจะรู้ว่าฉันกดดูรูปที่ส่งมาแล้ว เขาจึงส่งเป็นข้อความสั้นๆ แต่ได้ใจความกลับมาหาฉันอีกครั้งxxxx : ถ้าเป็นห่วงลูกน้องคนนี้มาหาฉันที่…และนั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ฉันได้รับ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้องกลับเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่ถูกพ่นด้วยสเปรย์สีดำอยู่ข้างกำแพงที่ฉิงเฉาถูกมัดร่างไว้กับเก้าอี้‘รูปฉลามดำ’ ฟันแหลมๆ ของมันเหมือนกำลังจ้องเขม

“เธอเป็นแผลตรงไหนอีกหรือเปล่า”สายตาโลมเลียพร้อมคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบถูกส่งออกมา มือไม้เขาไม่เคยหยุดนิ่ง ยังคงลูบไล้ไต่เต้าขึ้นมาเรื่อยๆ และคว้าหมับเข้ากับ…“อ๊ะ อื้อ เจ็บ” ยูกิเคล้นคลึงหน้าอกที่ล้นมือหนาใหญ่ของเขา ทำให้ขนในกายฉันลุกชัน ความเย็นของอุณหภูมิแอร์ไม่ได้ช่วยให้ฉันใจเย็นตามสภาพอากาศเลยสักนิด กลับทำให้ร่างกายฉันรุ่มร้อนและปั่นป่วนไปหมด“หยุดไม่ได้แล้ว ไฉ่หง” คำพูดเห็นแก่ตัวถูกส่งออกมาจากปากหนาเขาเอาแต่ลากไล้ริมฝีปากสะเปะสะปะไปทั่วเนินหน้าอกที่ตอนนี้เปลือยเปล่าเพราะเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตนั้นออกไปหมดแล้ว“อ้ะ ยูกิ หยุด อื้อ” เกลียดที่สุดเวลาจะหยุดเขาและมีเสียงน่าอายนั่นหลุดออกมาด้วยทุกครั้ง “บอกแล้วไง มันหยุดไม่ได้แล้ว”เขามันบ้า! ยูกิบ้าไปแล้วแน่ๆ ตอนแรกฉันคิดว่าเขาแค่จะจบลงที่ลิ้นตอนเลียแผลปริแตกในปากฉันเท่านั้น ไม่น่าหลวมตัวเลยไฉ่หง“อื้อ เจ็บ” เพราะแรงขบกัดที่ลำคอ ทำให้ฉันร้องท้วงยูกิอีกครั้ง“อ่า เธอจะช้ำ” นี่คือคำเตือน? ถ้ารู้ว่าฉันจะช้ำตายก็ปล่อยฉันสักทีสิ“ไม่นะ ยูกิ หยุด” สองมือยกขึ้นดึงทึ้งผมสีชมพูนุ่มสลวยของเขา ทำให้ใบหน้ายูกิยกขึ้นตามแรงดึงของฉันเล็กน้อย สายตาเร

เจ็บใจที่สุด!ฉันนึกว่ายูกิจะยอมปล่อยฉันแล้วเสียอีก เขาไม่ได้พันธนาการฉันด้วยโซ่ก็จริง แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยฉันออกจากห้องเขาเลยสักนิด เฮียเทียนก็ไม่รู้หายตัวไปไหน ฉันโทรไปเขาก็ไม่เคยรับสายไหนจะเฉินฮ่งอีกคน นี่ก็ผ่านมาจะเข้าวันที่สี่แล้วแต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะมาทวงฉันคืนตามที่บอกยูกิไว้เลย หรือว่า... เขาจะรังเกียจฉันไปแล้ว“เฮอะ!” เสียงหัวเราะสมเพชตัวเองดังขึ้นในลำคอแต่แปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บแทบปางตายเลยสักนิดที่เขาไม่มาทวงฉันคืนฉันเสียใจที่กลายเป็นผู้หญิงที่หักหลังคู่หมั้นตัวเองได้ลงคอแบบนี้ ถึงแม้ฉันจะเป็นฝ่ายถูกดึงให้กลายเป็นคนแบบนั้นก็เถอะแกรก!เสียงประตูห้องนอนยูกิถูกเปิดเข้ามา ไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร นอกจากเจ้าของห้องก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ย่างกรายเข้าหรือออกห้องนี้เป็นอันขาด“กินข้าว” และทุกครั้งที่เขาเข้ามาในห้องเวลาเที่ยงๆ แบบนี้ก็มีแค่นี้แหละ“...” ฉันนิ่งเงียบไม่สนใจแม้แต่ชายตามองถาดข้าวที่เขาถือเข้ามาวางโต๊ะข้างๆ เตียงนอน แม้กลิ่นมันจะหอมโชยแค่ไหน แต่ฉันก็กลั้นใจไม่สนใจมัน“อย่าดื้อ” เสียงติดหงุดหงิดถูกส่งมาอีกครั้งเอาเลยสิยูกิ ระเบิดมันออกมาเลย ฉันรอรับผ