All Chapters of สามี ท่านหย่ากับข้าเถอะ: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 62มิอาจเก็บงำได้อีกต่อไป ภายในคุกใต้ดินของจวนชินอ๋องอันเงียบสงัด กู้ซีเฉินหรือว่าแท้จริงนั้นก็คืออดีตองค์ชายเซี่ยเฟยหง ผู้ที่โดนธนูยิงกลางหลังแล้วตกลงไปในแม่น้ำหายสาบสูญไป แต่วันนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้ในฐานะนักโทษกบฏ“เจ้า…. เจ้ารู้นามจริงของข้าได้อย่างไร”เซี่ยเฟยหงเอ่ยน้ำเสียงแข็งกร้าวออกมาด้วยความตกตะลึง กลิ่นอายของบุตรมังกรที่เคยเก็บงำไว้พลันกระจายออกมา ท่าทางองอาจห้าวหาญดั่งองค์ชายไม่ได้เก็บงำอีกต่อไป แม้ว่าจะถูกโซ่พันธนาการเอาไว้ ก็ไม่อาจลบเลือนกลิ่นอายของบุรุษผู้สูงศักดิ์เอาไว้ได้เลย“ข้าก็แค่ลองเอ่ยออกมาเล่นๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าท่านจะเป็นองค์ชายจริงๆ” หยางซูมี่ยิ้มบางออกมา“เจ้าโกหก ผู้ใดเป็นคนบอกเจ้า”เซี่ยเฟยหงตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ที่โดนสตรีรุ่นลูกกล้าพูดจาเล่นลิ้นกับเขาเช่นนี้“จะเป็นผู้ใดไม่สำคัญหรอกเพคะ เพียงแค่ตอนนี้หม่อมฉันสามารถกระชากหน้ากากของพระองค์ออกมาได้แล้ว”หยางซูมี่เอ่ยพลางยักไหล่หนึ่งข้างอย่างยั่วโมโหเขา“บัดซบ! ข้าจะฆ่าเจ้าซะ”เซี่

บทที่ 64อดีตขององค์ชายผู้สาบสูญ (ตอนต้น) คุกหลวงแคว้นเซี่ยเซี่ยเหวินหลิน เซี่ยเฟยหง และไป๋วั่งซูถูกพาตัวมาคุมขังในคุกหลวง ทั้งสามแยกห้องขังกันไม่ได้ขังอยู่รวมกัน แต่ก็สามารถพูดคุยเห็นหน้ากันได้ ภายนอกมีทหารกว่า 20 นายเฝ้าหน้าประตูไว้ และอีกกว่า 1,000 นายคอยเฝ้าอยู่รอบนอก“อาหลิน พ่อไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเจ้าเพียงแต่พ่อนั้นไม่กล้าสู้หน้าเจ้าได้” เซี่ยเฟยหงเอ่ยเสียงสั่น เขาหันไปพูดกับเซี่ยเหวินหลิน ซึ่งตั้งแต่ทั้งสามคนมาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ได้เอ่ยวาจาแม้เพียงครึ่งคำ“หึ ท่านมีเวลาอีกมากที่จะบอกเล่าเรื่องราวให้ข้าฟัง แต่ท่านก็ไม่ทำ ข้าคงจะเป็นตัวโง่งมสินะ”“ไม่จริงเลย เจ้าคือบุตรที่เกิดจากสตรีที่ข้ารักที่สุด ที่ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อให้เจ้าได้ขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร อยากให้เจ้าได้เป็นฮ่องเต้”“ข้าจะเชื่อท่านก็ได้ ถ้าหากว่าท่านเล่าว่าท่านแม่ของข้าคือผู้ใด”เซี่ยเหวินหลินเอ่ยถามเสียงสั่น ตัวเขารับรู้มาโดยว่าพระมารดาคือพระสนมขั้นผินนามว่า ฟางเหริน หลังจากคลอดเขาออกมาพระนางก็ตกเลือดตาย แต่วันนี้เขากลับไ

บทที่ 65 อดีตขององค์ชายผู้สาบสูญ (ตอนปลาย) แต่หลังจากนั้นเพียงหนึ่งปีก็มีข่าวออกมาว่าลี่เหมยผูกคอตายที่ตำหนักเย็น เขาเสียใจเป็นอย่างมากด้วยความมึนเมาในฤทธิ์สุราจึงลอบเข้ามาหามู่อิงฮวา เขาเข้ามาตัดพ้อต่อว่ามู่อิงฮวา แต่เพราะความเมาจึงทำให้เขาได้มีความสัมพันธ์กับมู่อิงฮวา นับจากนั้นเป็นต้นมาเขาจึงได้ลอบเสพสังวาสกับมู่อิงฮวาเรื่อยมา ส่วนหนึ่งก็เพื่อแก้แค้นเสด็จพี่ของเขา ลอบสวมหมวกเขียวให้พี่ชายของตนเองหลังจากที่ลี่เหมยตายไป จึงได้กลับไปหานายท่านตระกูลกู้ บอกเพียงว่าตระกูลของเขาได้ตายกันไปหมดแล้ว จึงกลับมาขอนายท่านกู้ทำงาน นายท่านกู้นั้นเห็นว่าเขาฉายแววฉลาดเฉลียวจึงสอนงานทุกอย่างให้แก่เขา เพียงไม่นานก็ได้ขึ้นมาเป็นมือขวาของนายท่านกู้ด้วยรูปโฉมหล่อเหลา และความสุภาพของเขานั้น จึงสามารถทำให้บุตรสาวของนายท่านกู้ ผู้มีนามว่าเฉินเย่วเล่อหลงรักได้ เหตุที่เฉินเย่วเล่อไม่ได้ใช้แซ่กู้เพราะว่ามารดาของนางได้ขอไว้ ด้วยความรักที่นายท่านกู้มีต่อภรรยา เขาจึงได้ยินยอมให้บุตรสาวใช้แซ่ 'เฉิน' ในที่สุดเขาจึงได้แต่งงานกับเฉินเย่วเล่อ มีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคนนามว่า กู

บทที่ 67 จุดจบ (ตอนปลาย) “ถ้าเช่นนั้น ท่านก็คงเป็นผู้ที่นำแท่งเหล็กรูปพระอาทิตย์ที่เป็นเครื่องหมายประจำเผ่าหูเจี๋ยน่ามอบให้ไทเฮาเช่นนั้นสินะ”“ใช่แล้ว เป็นข้าเอง นางอยากจะทำให้ร่างกายของเจ้ามีมลทิน ข้าเลยเสนอวิธีนี้และมอบแท่งเหล็กร้อนนั้นให้กับนางเอง ฮ่าฮ่าฮ่า”เซี่ยเฟยหงหัวเราะออกมาด้วยความสาสมใจ ชินอ๋องที่แกร่งกล้ากลับมีตราประทับอยู่บนร่างกาย ช่างน่าอดสู่ยิ่งนัก“ส่วนท่านก็เป็นคนคอยชื่นชมข้า เพื่อหวังให้ไทเฮาหวาดระแวงข้าใช่หรือไม่” เซี่ยเหวินหรงหันไปถามไป๋วั่งซู“ทุกแผนการต้องมีผู้เสียสละเสมอพ่ะย่ะค่ะ”ไป๋วั่งซูเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะอีกไม่นานศีรษะของเขาก็จะไม่อยู่บนบ่าแล้ว“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้หมดความสงสัยเสียที ทหาร! นำเข้ามา”เซี่ยเหวินหรงเอ่ยสั่งเสียงเหี้ยม ไม่นานก็มีทหารกว่า 10 นายเดินเข้ามา มีหนึ่งนายถือกระถางไฟ และอีกหนึ่งนายถือแท่งเหล็กที่ตรงปลายหล่อหลอมเป็นรูปพระอาทิตย์เฉกเช่นดั่งรอยแผลเป็นของเซี่ยเหวินหรง“จัดการซะ” เซี่ยเหวินหรงเอ่ยเสียงเหี้ยม“พ่ะย่ะค่ะ

ตอนพิเศษ 2 ริมชายหาดแห่งหมู่บ้านผิงอัน มีสตรีร่างบอบบาง กับบุรุษร่างสูงใหญ่นั่งอิงแอบกันอยู่ใต้ต้นมะพร้าว สายตาทั้งคู่ทอดมองออกไปยังน้ำทะเลใสสีเขียวมรกต หาดทรายสีขาวละเอียด ลมทะเลพัดมาเป็นระยะๆ คล้ายกับกำลังปลอบประโลมคนทั้งคู่ ทั้งสองปล่อยให้จิตใจได้ซึมซับกับธรรมชาติที่สวยงามนี้“เจ้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด” เซี่ยเหวินหรงหันมาเอ่ยถามในสิ่งที่เขาสงสัย“ข้ามาถึงเมื่อสามวันก่อนเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจมาทำให้ท่านแปลกใจเล่น” หยางซูมี่เอ่ยพลางหัวเราะ นัยน์ตาพราวระยับดั่งดวงดารา“รู้หรือไม่ว่าทำข้าเป็นห่วง ตอนที่ข้ารู้ว่าเจ้าหายตัวไป”เซี่ยเหวินหรงเอื้อมมือไปบีบจมูกโด่งรั้นอย่างมันเขี้ยว“ข้าเจ็บนะเหวินหรง”หยางซูมี่หันมาดุเขาอย่างไม่จริงจังนัก เซี่ยเหวินหรงเอื้อมมือไปกอบกุมที่มือขาวบางอย่างทะนุถนอม“ข้าไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้าเร็วถึงเพียงนี้ ที่นี่มีเรื่องให้ข้าจัดการมากมายนัก ข้ายังคิดว่าอย่างเร็วก็คงอีกสักปีสองปีถึงจะกลับไปหาเจ้าที่เมืองหลวงได้”“ข้ารู้ว่าท่านทำงานหนักมากเพียงได ดูสิชินอ๋องผู้สง่างามกลายร่