บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ: บทที่ 81 - บทที่ 90

“ท่านแม่ท่านรู้หรือไม่ เหตุใดชาวบ้านคนอื่นที่ไปด้วยกัน ถึงไม่มีใครล้มป่วย มีเพียงน้องรองคนเดียวที่ป่วย” “เจ้ารู้ก็เล่ามาอย่ายึกยักเสียเวลาข้า” “หย่งอี้สามีของหวังฟาง เล่าให้นางฟังว่าอาซือมอบสุราคลายหนาวให้อวี่จง เอาไว้แจกจ่ายให้ทุกคนได้ดื่มกัน แต่น้องรองไม่ยอมดื่มสุราคลายหนาวเหมื

ส่วนเซี่ยซานซานกับถานจ้านนั้น กำลังเริ่มเล่นสกีกันไปอย่างทุลักทุเล ทั้งคู่หักล้มหัวคะมำไปตลอดทาง น้องเล็กของนางส่งเสียงเย้ยหยันไม่ยอมหยุด “น้องเล็กเจ้าต้องให้กำลังใจอาซานกับพี่เขยถึงจะถูก พวกเขาเพิ่งเริ่มหัดเล่น เจ้าเอาแต่หัวเราะเยาะพวกเขาอยู่เช่นนี้ พวกเขาจะไม่สนุกเอา เจ้าไม่อยากให้สองคนน

สวีซูเจินถึงกับกำมือใต้แขนเสื้อจนแน่น นางเคยเห็นภรรยาของถานจ้านไกล ๆ ตอนนั้นนางไม่ได้มีน้ำมีนวลถึงเพียงนี้ วันนี้ได้เห็นใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่า สตรีผู้นี้ช่างงดงามยิ่งนัก “ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะคุณหนูสวี” เซี่ยซือซือคือสตรีที่ผ่านโลกมายี่สิบห้าปี มีหรือจะมองไม่ออก ว่าแม่นางน้อยผู้นี้กำลังหมา

“อ้อ เจ้านี่นะคิดเล็กคิดน้อยไปได้ หืม” นางย่อตัวลงอุ้มน้องเล็กขึ้นมา เอาแก้มถูไถกับแก้มซาลาเปาของเขาเบา ๆ ตอนนี้น้องชายของนางตัวหนักขึ้น และแก้มนุ่มมาก นุ่มจนนางอดฟัดแก้มเขา วันละหลาย ๆ รอบไม่ได้ “ท่านพี่ข้าอายผู้อื่นนะ” พอถูกพี่สาวหยอกล้อ เจ้าตัวน้อยก็ตัวอ่อนระทวย อยู่ในอ้อมกอดของพี่สาว

“ท่านอ๋องเจ็ดสั่งยาเป็นจำนวนมหาศาล ส่วนใหญ่ล้วนเป็นยาที่ใช้รักษาบาดแผลจากสงคราม ทางหอโอสถหยวนเป่าเลยคาดเดาเรื่องนี้ได้ไม่ยาก อีกอย่างเส้นสายของท่านปู่ข้าก็มี เก้าในสิบสงครามนั้นเกิดขึ้นอย่างแน่นอน” “ข้าไม่ชอบสงครามเลย” สภาพสงครามไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน มันเป็นภาพแสนหดหู่ใจทั้งนั้น