บททั้งหมดของ บุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง: บทที่ 211 - บทที่ 220

หูเต๋อหยีย่อมยินดี เรือนทั้งหมดที่เขาขายให้ตระกูลเซี่ยโหวไปนั้น เขาได้ค่านายหน้ามาในจำนวนมหาศาล เจ้าของเดิมแทบกราบกรานเขาเลยทีเดียว เพราะทุกคนรู้ว่ามันขายยากเย็นเพียงใด “กลับไปเถอะข้ายังมีงานต้องทำต่อ” “เช่นนั้นข้าขอลา” หูเต๋อหยีเดินออกจากห้องโถงของเรือนไป เขาสวนท

“เจ้าเป็นคนของตระกูลเซี่ยโหวที่ถูกเนรเทศมาหรอกรึ” หลี่เมิ่งเหยามองเจตนาของสตรีใบหน้านิ่งเฉยผู้นี้ไม่ออก นางพลันยิ้มออกมาเล็กน้อย “สวีฮูหยินตัวข้าเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเซี่ยโหวเจ้าค่ะ ท่านแม่เป็นห่วงข้าเลยติดตามมาอยู่ที่นี่ด้วย” สวีฮูหยินคิดไม่ถึงว่ามารดาของหลี่เมิ่

“โอ้ !” หลี่เมิ่งเหยาถึงกับปิดปาก “นี่ไม่ดูหน้าด้านเกินไปหรอกรึ” “ก็ใช่น่ะสิ หน้าด้านไร้ยางอาย” “ใช่ ๆ หน้าด้านหน้าทนจริง ๆ ด้วย ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยเจอใคร ไร้ยางอายแบบนางมาก่อน !” หนนี้หลี่เมิ่งเหยาตะโกนปาว ๆ ให้ทุกคนได้ยิน สายตาทุกคู่เลยหันมามองนางกันหมด

หลี่เมิ่งเหยารีบเอ่ย “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลย วันนี้ข้าหาโรงหลอมอาวุธได้แล้ว เฉียงฮุยทำสัญญากับพวกเขาไปแล้วด้วย อีกสองวันไปรับของมาได้ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลัว ว่าจะสู้คนแซ่ฉีไม่ได้ พูดเรื่องฝีมือแล้ว ทหารในกองทัพของท่านพ่อ ย่อมเหนือกว่าผู้คุ้มภัยทั่วไปอย่างแน่นอน” เซี่ยโหวห

สวีหนิงจินได้ยินแล้วสีหน้าผ่อนคลายลง สตรีนางนี้ถูกเนรเทศมา แต่ยังมีจิตใจรับเด็กขอทานสองคนเอาไว้ เขาไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรดี คนเช่นนี้จิตใจสูงส่งยิ่งนัก “หลี่ฮูหยินชั้นเรียนเด็กเล็กของข้า ไม่มีแบ่งแยกชายหญิง พวกเขาสามารถเรียนด้วยกันได้จนถึงอายุห้าปี” “นั่นเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อ