All Chapters of มือปืนเกิดใหม่ในร่างทาสผู้ตํ่าต้อย: Chapter 21 - Chapter 30

"คุณชายหลี่ ข้าออกไปเดินเล่นที่ด้านนอกได้หรือไม่ อยู่แต่ในห้องเช่นนี้ ข้าหามีสิ่งใดทำไม่" ชัดบอกกับคุณชายหลี่ ที่นั่งเขียนหนังสือหรืออ่านอะไรอยู่ก็ไม่รู้ บนโต๊ะเขียนหนังสือ ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเขาคิดว่าคุณชายหลี่คงจะทำงานของตัวเองอยู่ เขาก็เลยไม่อยากไปรบกวน แต่ตอนนี้ความอดทนของเขาหมดแล้ว เพราะว่าปกติ เขาต้องไปยิมเพื่อเล่นกล้าม หรือไม่เขาก็จะต้องไปซ้อมยิงปืนที่สนามยิงปืนของนาย ที่มีเอาไว้ให้ลูกน้องซ้อมยิงปืนโดยเฉพาะ"ถ้าเช่นนั้น เจ้าอยากไปที่หัวเมืองหย่งอานหรือไม่เล่า ที่นั่นมีผู้คนและร้านค้ามากมาย ข้าเองก็อยากจะไปดูที่ดิน ที่ข้าให้คนของข้าซื้อเอาไว้เปิดร้านค้าขายด้วย" หลี่หยางวางพู่กันลง ก่อนที่เขาจะหันไปถามเฟยหง ที่นั่งทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่บนเตียง"ท่านจะเปิดร้านที่หัวเมืองหย่งอานเช่นนั้นรึ ท่านค้าขายอะไรบ้าง ให้ข้าทำงานค้าขายกับท่านได้หรือไม่เล่า" ชัดลุกขึ้นไปหาคุณชายหลี่ พร้อมกับถามด้วยนํ้าเสียงที่ตื่นเต้น "หือ...เจ้าเคยค้าขายเช่นนั้นรึ แล้วเจ้าเขียนหนังสือได้หรือไม่" หลี่หยางมองหน้าของเฟยหงด้วยความแปลกใจ เพราะว่าทาสที่รับใช้ในบ้านอย่างเข่อซิง ไม่น่าที่จะอ่านออกเขียนได้ ทาสรับ

"คุณชายหลี่ ที่นี่คือ?" ชัดเอี้ยวหน้าไปถามคุณชายหลี่ เมื่อคุณชายหลี่หยุดม้า ในสถานที่ที่มีห้องแถวแออัด แต่ทว่าเงียบสงัดในช่วงดึกดื่นของวันเดียวกัน"ที่นี่เป็นตลาดเหอเป่ย์ ที่ตรงนี้เป็นร้านค้าของข้า ข้าอาศัยหลับนอนอยู่ที่นี่ เวลาที่ข้ามาดูแลร้านค้าของข้า เราจะพักกันที่นี่ชั่วคราว นั่นม้าของอู๋ห่าง อู๋ห่างกับลู่จิวมาถึงที่นี่แล้ว เราเข้าไปด้านในกันเถิด" หลี่หยางบอกกับเข่อซิง ก่อนที่เขาจะลงจากหลังม้า แล้วอุ้มเข่อซิงให้ตามเขาลงมาด้วย"ข้าก้าวขาไม่ออก มันปวดร้าวไปหมด ข้าไม่คิดเลย ว่าการขี่ม้าครั้งแรก ตัวของข้ามันจะเจ็บระบมไปหมดทั่วทั้งตัวเช่นนี้" ชัดพูดพร้อมกับพยายามบิดตัวไปมาอย่างเมื่อยล้า เขาเจ็บระบมไปทั่วทั้งบั้นท้าย จนขาของเขาแทบจะก้าวไม่ออก"ถ้าเช่นนั้น เจ้าค่อยๆเดินตามข้ามา เจ้าเกาะที่แขนของข้า เราจะต้องรีบเดินเข้าไปในร้าน ก่อนที่คนแถวนี้จะเห็นเราในยามที่ดึกดื่นเช่นนี้" หลี่หยางพูดพร้อมกับประคองเข่อซิงให้เดินไปพร้อมกันกับเขาช้าๆ"ท่างป้อ ท่างป้อมาแย้ว ท่างแม่..." ลู่จิวหยุดมองหน้าของแม่ค้าง เมื่อเขาเห็นว่าหน้าของแม่ไม่สวยอย่างที่เขาเคยเห็น"พ่อเอง เจ้าจำพ่อไม่ได้แล้วหรือลู่จิว" ชัดลง

"ข้าต้องขออภัยนายหญิง โรงเตี้ยมของข้าที่ตลาดเหอเป่ย์ เป็นโรงเตี้ยมที่ใหญ่และแพงที่สุดแล้วขอรับ มีห้องที่แพงที่สุด และเป็นส่วนตัวที่สุด แต่หาได้มีบ้านที่เป็นส่วนตัวให้เช่าไม่ นายหญิงดูห้องก่อนดีหรือไม่ขอรับ ข้าจะพานายหญิงขึ้นไปดู ข้าคิดว่านายหญิงจะชอบขอรับ แต่ถ้านายหญิงต้องการบ้านเช่า ต้องเข้าไปในหมู่บ้านหลังตลาด แต่ที่นั่น หาได้สะดวกสบายเท่าโรงเตี้ยมของข้าไม่" หวังเหล่ย เจ้าของโรงเตี้ยมพยายามพูดโน้มน้าวหญิงงามผู้เลอโฉม ที่กำลังตามหาที่พักที่ดีที่สุดในตลาดเหอเป่ย์ และเขารู้ได้ทันที ว่าหญิงผู้นี้ มาถึงโรงเตี้ยมของเขาเป็นหลังสุดท้าย จากการแนะนำมาจากใครหลายคนในตลาดเหอเป่ย์ ที่เขารู้ เพราะถ้าใครต้องการโรงเตี้ยมที่ใหญ่และดีที่สุด ก็มีของเขาที่เดียวในตลาดเหอเป่ย์แห่งนี้"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะไม่พักที่นี่ ข้าจะไปหาบ้านเช่าในหมู่บ้านหลังตลาด" อี้เฉินบอกกับเจ้าของโรงเตี้ยมด้วยท่าทางที่ไม่สนใจ ก่อนที่เธอจะเดินออกมาจากโรงเตี้ยมหน้าตาเฉย"นายหญิงขอรับ ถ้านายหญิงอยากได้บ้านเช่าที่ดีที่สุด ข้ามี...""ข้าต้องการ เจ้านำข้าไปสิ อย่าได้ชักช้า ข้าต้องการพักผ่อน" อี้เฉินยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อย เธอรู้ทั

"อร่อย ซาลาเปาอร่อยมากขอรับคุณชาย ข้าขอซื้อ... เอ่อ..." ชัดหยุดพูด เมื่อเขานึกขึ้นได้ ว่าเขาไม่มีเงิน แถมตอนนี้เขายังมานอนป่วยให้เป็นภาระของคุณชายหลี่อีก เขากินซาลาเปาไปสองลูกแล้ว แต่เขาก็ยังอยากจะกินอีก แต่เขาก็ไม่อยากแย่งลูกชาย เพราะว่าลูกชายก็ดูจะชอบกินซาลาเปาสะเหลือเกิน"เจ้าอยากกินซาลาเปาอีกใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้อู๋ห่างไปดูให้ ว่ารถเข็นขายซาลาเปายังอยู่ที่หน้าร้านหรือไม่" หลี่หยางบอกกับเข่อซิง ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปที่หน้าร้าน เพราะว่าตอนนี้ตงกับอู๋ห่างอยู่ที่หน้าร้านทั้งสองคน ทั้งคู่กำลังยืนดูรถเข็นไม้เก่าๆ ที่ผู้คนกำลังรุมซื้อซาลาเปาราคาถูกอยู่"ข้าขอตามท่านไปด้วยได้หรือไม่" ชัดไม่พูดเปล่า เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน ก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินตามคุณชายหลี่ออกไปที่หน้าร้าน แล้วปล่อยให้ลู่จิวนั่งกินซาลาเปาอยู่คนเดียวในห้อง เพราะว่าเขาก็อยากจะเห็นตลาดของเหอเป่ย์เหมือนกัน ว่าตลาดมันจะมีอะไรขายบ้าง และที่สำคัญ เขาอยากจะเห็นร้านขายซาลาเปา ที่เขาติดใจในความอร่อยของมัน"เจ้าเด็กหลี่ฟูอยู่ที่ร้านขายผ้า ถ้าเช่นนั้นคุณชายหลี่กับแม่นางเฟยหง หาได้อยู่ที่อื่นไม่ ต้องอยู่ที่ร้านขายผ้าด้วย

"ลี่เฉี่ยว เจ้าเห็นสิ่งใดที่น่าสงสัยหรือไม่" อู๋ห่างถามลี่เฉี่ยว ที่เขาเป็นคนสั่งให้มานั่งเฝ้าบ้านเช่า ที่หลังตลาด เพราะว่ามีบ้านเช่าไม่กี่หลัง ที่สวยและราคาแพงที่สุด รวมไปถึงโรงเตี้ยมที่ดีที่สุดด้วย เขาส่งคนให้ไปเฝ้าหมดทุกที่ ตามที่เข่อซิงบอก"ข้าหาได้เห็นว่ามีบ้านหลังไหนไม่ ที่น่าสงสัย...ท่านอู๋ห่าง ท่านอู๋ห่าง มีหญิงสาวที่มีท่าทางน่าสงสัย เดินออกมาจากบ้านเช่าหลังนั้นขอรับ ข้า...""จุ๊ๆ ตามหลังของนางไป อย่าให้นางรู้ตัว" อู๋ห่างยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลี่เฉี่ยวหยุดพูด ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงเบา"ขอรับ" ลี่เฉี่ยวพยักหน้ารับคำเสียงเบา ก่อนที่เขาจะเดินตามหญิงสาวผู้น่าสงสัยไป ในขณะที่อู๋ห่างแอบย่องเข้าไปใกล้กับบ้านเช่า หลังที่หญิงสาวที่เป็นลูกค้าของร้านขายซาลาเปาเดินออกมา เขาจำหน้าได้ว่าเป็นลูกค้าที่ยืนอยู่ข้างกายของแม่ค้าขายซาลาเปาที่สุด และเขาคิดว่าเป็นจางลี่ คนสนิทของอี้เฉิน ทีแรกเขายืนมองแต่แม่ค้าขายซาลาเปา ทำให้เขาไม่ได้สังเกตหน้าของลูกค้าเลยสักคน เขาแค่มองผ่านๆ จนเข่อซิงพูด ทำให้เขานึกได้ว่าเขาเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหน ถึงจะใส่เสื้อผ้าที่คล้ายกับคนเหอเป่ย์ก็เถอะ..."แม่นางอี้เฉินจริงเช่น