ไฟแค้นแผนรักเอร์นานเดซ The Mafia's heart belongs to you 의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

เอื้องทรายมองไล่สำรวจร่างกายเขาอีกครั้ง สายตาไปสะดุดเข้ากับรอยแผลเป็นใหม่ที่แผ่นหลังกว้าง มันเป็นรอยไหม้ขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่เกือบครึ่งหลัง ผิวหนังที่เคยเนียนเรียบกลายเป็นรอยนูนขรุขระสีแดงเข้มเธอค่อยๆ ยื่นมือไปลูบไล้รอยแผลนั้นด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา"แผลนี้" เสียงเธอขาดห้วง "มันใหญ่มากเลยนะคะพี่โม่ พี่ไปโดนอะไรมา"คอสโม่จับมือเธอมากดจูบที่ฝ่ามือ "ตอนที่คลังแสงระเบิด.. มีเด็กกลุ่มหนึ่งวิ่งหนีออกมาไม่ทัน พี่เลยเอาตัวเข้าไปบังไว้"เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเป็นเรื่องปกติ "ถ้าพี่ไม่บัง เด็กพวกนั้นคงเหลือแค่เถ้าถ่าน แลกหลังสวยๆ ของพี่กับชีวิตเด็กสิบกว่าคน พี่ว่าคุ้มนะ"คำตอบของเขาทำให้น้ำตาที่เอื้องทรายกลั้นไว้ไหลพรากออกมา เธอโผเข้ากอดรอบเอวสอบของเขา ซบหน้าลงกับหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ระวังไม่ให้โดนแผล"พี่โม่บ้า พี่เป็นฮีโร่ของทุกคน แต่พี่รู้ไหมว่าเมียพี่ใจจะขาด" เธอสะอื้น "แต่ทรายภูมิใจในตัวพี่ที่สุดเลยนะคะ สามีของทรายเก่งที่สุด ดีที่สุดในโลกเลย"มาเฟียหนุ่มลูบผมยาวสลวยของภรรยาอย่างอ่อนโยน "หยุดร้องไห้ได้แล้วคนดี เดี๋ยวตาบวมไม่สวยนะ อีกอย่างพี่กลับมาแล้วนี่ไง ครบ 32 ประ

ความดีใจทำให้คอสโม่ลืมความเจ็บปวดทางร่างกายไปจนหมดสิ้น เขาโน้มตัวลงไปหาภรรยาทันที หมายจะประทับจูบแสดงความรักและขอบคุณที่เธอมอบของขวัญล้ำค่าให้อีกชิ้น"ขอบคุณนะครับทราย... พี่รักทรายที่สุดเลย ฟอดดด..."แต่ทว่า... ทันทีที่ใบหน้าหล่อเหลา (ที่ยังมีรอยฟกช้ำ) เคลื่อนเข้าไปใกล้ในระยะประชิด กลิ่นกายชายชาตรีที่ผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ซึ่งปกติเอื้องทรายจะชื่นชอบนักหนา กลับกลายเป็นกลิ่นมรณะในความรู้สึกของว่าที่คุณแม่ลูกสอง!"อุ๊บ! อื้อ!"เอื้องทรายเบิกตาโพลง รีบเอามือปิดปากแล้วผลักอกสามีออกสุดแรงเกิด"ออกไป! พี่โม่ถอยไปไกลๆ เลยค่ะ! เหม็น!"คอสโม่กระเด็นถอยหลังไปชนผนังห้อง โชคดีไม่โดนแผล มาเฟียหนุ่มยืนงงเป็นไก่ตาแตก "ฮะ เหม็น พี่อาบน้ำแล้วนะทราย อาบสองรอบด้วยก่อนมาเนี่ย!"คุณหมอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอธิบาย "เป็นอาการปกติของคุณแม่ช่วงไตรมาสแรกครับ... บางคนเหม็นอาหาร บางคนเหม็นน้ำหอม แต่กรณีของคุณนายเอร์นานเดซ ดูเหมือนจะ 'แพ้ท้องเหม็นหน้าสามี' นะครับ""เหม็นหน้าผัว!?" คอสโม่ทวนคำเสียงหลง "โธ่...หมอครับ ผมอุตส่าห์รอดตายกลับมาหาเมีย เมียจะมาเหม็นหน้าผมแบบนี้ไม่ได้นะ!"*****************เมื่อกลับมาถึง The M

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งปี ฤดูกาลผันเปลี่ยนพร้อมกับการกำเนิดของสมาชิกใหม่แห่งตระกูลเอร์นานเดซ หนูน้อยสเตลล่าลูกสาวคนเล็กที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียง 3 เดือน ทำให้ตอนนี้ เอื้องทรายกลายเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยังคงความสวยสะพรั่งและดูทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิมณ ห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมเอร์นานเดซ ในนครลาสเวกัส สาขาที่รอดพ้นจากการวางเพลิงงานกาล่าดินเนอร์ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เพื่อเปิดตัวผู้บริหารคนใหม่ แขกเหรื่อในแวดวงสังคมชั้นสูงและมาเฟียต่างมารวมตัวกัน มนตรา ยืนตระหง่านอยู่กลางเวทีในชุดราตรีสีแดงเลือดหมูที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นความเย่อหยิ่งและอำนาจที่เธอคิดว่าตนครอบครอง ข้างกายเธอคือ วรัทลูกเลี้ยงคนโตที่ถูกปั้นหน้าให้ดูสุขุมนุ่มลึก ยืนยิ้มรับแสงแฟลช"ค่ำคืนนี้...ดิฉันมีความยินดีที่จะประกาศยุคใหม่ของเอร์นานเดซ ภายใต้การนำของบุตรชายคนโตของดิฉัน." มนตราเอ่ยผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงทรงพลัง"พรึ่บ!"จู่ๆ จอ LED ขนาดยักษ์ด้านหลังเวทีที่กำลังฉายภาพประวัติของวรัทก็ดับวูบลง แสงไฟในห้องโถงกะพริบถี่ๆ สร้างความแตกตื่นให้กับแขกเหรื่อทันใดนั้นเสียงดนตรีออเคสตราที่หนักแน่นและทรงพลังก็ดังกระหึ่มขึ้น เพล

เอื้องทรายกลับมาที่หน้าจอด้วยแววตาพญาเหยี่ยว เธอซูมภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าลิฟต์ขนของตัวที่ 4 ในช่วงเวลาตี 3ภาพปรากฏร่างของชายคนหนึ่งในชุดพนักงานระดับสูง"ผู้จัดการแฮมเมอร์" หัวหน้าแผนกแม่บ้านและการบริการ บุคคลที่ทำงานกับเอร์นานเดซมานานถึง 5 ปี"แฮมเมอร์" เอื้องทรายกัดริมฝีปาก "คนที่เราไว้ใจที่สุด คือคนที่ร้ายที่สุดสินะ"ในภาพแฮมเมอร์เข็นรถเข็นผ้าเปื้อนเข้าไปในลิฟต์ แต่พอลับตาคน เขาเปิดช่องลับใต้รถเข็นแล้วหยิบห่อพลาสติกสีดำออกมาซ่อนไว้ในเพดานลิฟต์ จากนั้นเมื่อลิฟต์ขึ้นไปชั้น VIP เขาก็แอบหยิบห่อนั้นออกมาแล้วยัดใส่รถเข็นรูมเซอร์วิสที่จอดรออยู่"โป๊ะเชะ!" เอื้องทรายดีดนิ้ว "แผนแนบเนียนมาก ใช้ช่องทางแม่บ้านที่ไม่มีใครสงสัย และใช้สิทธิ์หัวหน้าแผนกเดินตรวจงานได้ทุกห้อง"แต่เอื้องทรายไม่ต้องการแค่จับ เธอต้องการสาวไส้ไปถึงคนสั่งการเธอเริ่มพิมพ์ชุดคำสั่งลงในระบบปฏิบัติการของโรงแรมเพื่อจัดการเป้าหมายอย่างไม่ลังเล****************ณ ชั้น 40 หน้าห้องพักหมายเลข 404แฮมเมอร์มองซ้ายมองขวา ก่อนจะแตะคีย์การ์ดมาสเตอร์เพื่อเปิดประตู เขาเข็นรถรูมเซอร์วิสเข้าไปเตรียมจะซุกซ่อนยาเสพติดไว้ใต้เตียงตามใบสั่งของ

แฮมเมอร์เดินตัวสั่นงันงกเข้าไปในโกดังร้างที่เหม็นอับ กลิ่นสารเคมีฉุนกึกโชยมาแตะจมูก ภายในโกดังมีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบวิบวับ ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สื่อสารและยาเสพติดล็อตใหญ่รามินนั่งอยู่หลังโต๊ะ สภาพดูอิดโรย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนและเสพยา ข้างๆ เขาคือ เฟรย่าที่นั่งกอดเข่าอยู่บนลังไม้ สีหน้าหวาดระแวงเหมือนคนเสียสติ"มาแล้วเหรอ..." รามินเงยหน้าขึ้น แสยะยิ้มที่ดูบิดเบี้ยว "เงินล่ะ? ส่วนแบ่งของฉันอยู่ที่ไหน?""ผะ...ผมโอนให้แล้วครับคุณรามิน" แฮมเมอร์ตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมสติสุดชีวิต "แต่... แต่ระบบธนาคารมีปัญหา ผมเลยเอาเงินสดมาให้บางส่วน"เขาชูระเป๋าเจมส์บอนด์สีดำขึ้นมาเฟรย่าลุกพรวดพราดวิ่งเข้ามาแย่งกระเป๋าไปเปิดดูทันที "เงิน! เราต้องใช้เงินหนี!"แต่ทว่าเมื่อเธอกระชากกระเป๋าเปิดออก ข้างในกลับว่างเปล่า มีเพียง "ระเบิดควัน" ลูกหนึ่งวางอยู่"ฟู่ววววว!"ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากกระเป๋าทันที บดบังทัศนวิสัยจนขาวโพลนไปหมด"บัดซบ! มันหักหลังเรา!" รามินตะโกนลั่น คว้าปืน M16 ข้างกายขึ้นมากราดยิงสุ่มไปทั่ว "ออกมาสิวะ! กูจะฆ่าพวกมึงให้หมด!""ปัง! ปัง! ปัง!